دو هفته پیش از نخستین حملات به ایران، مارکو روبیو در کنفرانس امنیتی مونیخ یاداور تعلق آمریکایی‌ها و اروپایی‌ها به یک تمدن شد. او دیروز در مقابل آکروپولیس همین روایت را همراه با کمی تاریخ تکرار کرد. روایتی که در آن خشایارشا آتن را به آتش کشید و ۳۰۰ اسپارتی در برابر سپاهیان پارسی ایستادند. او سپس یک شجره‌نامه ترسیم کرد و از آتن به اسکندر، و از او به سزار، شارلمانی و کورتس، تا جمهوری آمریکا رسید که به امپراتوری‌ای در ابعاد یک قاره بدل شده. او در سخنانش دو روایت از ایران ارائه داد و هر دو بار در نقش سپاه مهاجم. هرچند او هیچ‌جا نمی‌گوید ایران امروز همان ایرانِ باستان است اما مخاطب را مستقیما به این مفهوم هدایت می‌کند که در روایات غرب از زمان هرودوت و آیسخولوس، سرزمین پارس نقش دشمن را داشته است. روایتی که پیشاپیش در ذهن غربی بارگذاری شده است. صحنه‌آرایی پسزمینه این روایت‌سازی مملو از شواهدیست که نشان می‌دهد امریکا خود را سکان‌دار جنگ تمدنی با ایران می‌داند. از «مسئله‌ی دوهزار ساله» تا «شکست ساسانی‌ها» و… که حامیان ترامپ درباره ایران در این جنگ به کار می‌برند اگر بگذریم، جنبه نمادین طاق پیروزیِ ۲۵۰ فوتی سفارشی ترامپ خیلی چیزها رو لو‌می‌دهد. سفارش همان قالبی که رم برای بزرگداشت سرداران فاتح می‌ساخت و ترامپ در پاسخ خبرنگاری که پرسید این طاق برای کیست گفت «من». طاقی الگو گرفته از طاق سپتیمیوس سوروس که رم برای پیروزی در برابر ایرانی‌ها ساخت و همچنان در فروم روم ایستاده.