به گزارش آکسیوس هفته اخیر نتانیاهو ترامپ را تحت فشار گذاشت تا پیش از برگزاری هر دو انتخابات دوباره به ایران حمله کند اما با مخالفت ترامپ ترامپ مواجه شد. از این‌رو، نتانیاهو با اطلاع از نیاز ترامپ به انتخاب شدن او در انتخابات اسرائیل، با انتشار این ویدئو، موضوع جنگ را به محور اصلی کارزار انتخاباتی‌اش تبدیل کرد. نتانیاهو از جایی شبیه به یک پایگاه نیروی هوایی با ترامپ صحبت می‌کند و آن را به عنوان یک کلیپ تبلیغاتی پخش می‌کند. سپس می‌گوید «ما کاری داریم که باید تمامش کنیم. خودت گفتی، و ما با هم تمامش می‌کنیم.» او عبارت «خودت گفتی» را عامدانه انتخاب کرده است. او کلمات خود ترامپ را در ویدئویی که تحت کنترل خودش است به او یادآوری می‌کند، تا دور بعدی تقابل با ایران رسماً به عنوان ایدهٔ ترامپ ثبت شود. و ترامپ هم ظاهرا منفعلانه در حال همراهی با این روند است. ترامپی که روز قبل روز تمایلی نداشت تنهایی وارد عمل شود، اما حالا به بیبی می‌گوید «به‌زودی این را ثابت خواهیم کرد.» مخاطب این پیام مهم است. یک روز قبل، نتانیاهو برای مخاطبان اسرائیل به خبرنگاران اسرائیلی گفت هدفش سرنگونی رژیم است. اما در مکالمه با ترامپ با مخاطب آمریکایی، دو هفته قبل از انتخابات میان‌دوره‌ای‌شان هدف را «جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای» اعلام می‌کند تا خوشایند مخاطب امریکایی واقع شود. ترامپ هرچند در این مکالمه در بن‌بستِ خودساخته گیر کرده اما اصلا قربانی نیست. او با قبول این پیشنهاد، نخست‌وزیری به دست می‌آورد که به او وابسته است و نتانیاهو هم صحبتهای ترامپ را منتشر میکند که برایش نزدیک‌ترین حالت ممکن به یک قرارداد امضاشده است.

ناآرامی‌های فرانسه را معمولاً یا به اشتباهات مکرون نسبت می‌دهند یا به یک جنگ فرهنگی و هویتی. اما دلایل اصلی در اساس جمهوری پنجم قرار دارد. مسئله‌ی اول خودِ قانون اساسیست که برای مجلسی بی‌اکثریت طراحی شد و بعدتر، اصلاحات دهه‌ی ۲۰۰۰ آن را حول اکثریتِ خودِ رئیس‌جمهور از نو ساخت. آن اکثریت حالا از دست رفته و انحلال مجلس در ۲۰۲۴ آخرین سلاح رئیس‌جمهور را بی‌اعتبار کرد. از زیرِ این لایه، جامعه‌ای سه‌پاره سربرآورده که زیر لوای بلوک میانه (حول اردوگاه مکرون)، تجمع ملی (RN) و متحدانش، و چپِ چنددسته فعالیت می‌کنند. هر کدام می‌تواند راه دیگری را ببندد، اما هیچ‌کدام نمی‌تواند حکومت کند. به همین منوال احزاب و سندیکاهایی هم که روزگاری خشم مردم را به میز مذاکره می‌کشاندند از درون تهی شده‌اند. برای همین خشم مردم مستقیم از شبکه‌های اجتماعی یک‌راست به آتش‌زدن ساختمان شهرداری می‌رسد. در لایه‌ای بنیادین‌تر، خزانه فرانسه به جای منتخبین مردم باید به بانک‌ها، بیمه‌ها و صندوق‌هایی که به فرانسه وام می‌دهند پاسخگو باشند. آن‌هم در وضعی که بیش از نیمی از اوراق قرضه‌ی آن را خارجی‌ها در دست دارند. از‌این‌رو تاثیر اراده و فشار آنها بر وقایع فرانسه قابل چشم‌پوشی نیست. پاریس از ۱۹۷۳ تا امروز یک بودجه‌ی بدون کسری هم نداشته و در ۲۰۲۷ باید ۳۴۰ میلیارد یورو قرض بگیرد. این قرض‌دهندگان هر روز با نرخ بهره‌ای که طلب می‌کنند، تحمیل اراده هم می‌کنند. لذا در حالی که قبلا دولت فرانسه در این‌شرایط آرامش را با افزایش دستمزدها می‌خرید امروز این قرض‌دهندگان و شوک نفتی هرمز هستند که سقف را تعیین می‌کنند. دستگاه دیوان‌سالاری نیز یکی از عوامل وضع جاریست. تنها عنصر ثابت فرانسه در گذر از همه‌ی جمهوری‌ها. این دستگاه هنوز پشت جمهوری پنجم را خالی نکرده و چرخ دولت را می‌چرخاند. اما قدرت حالا بیشتر با رویه‌های حقوقی پیش می‌رود تا با رأی مردم. بودجه‌ها بدون رأی‌گیری تصویب می‌شوند و دادگاه‌ها تعیین می‌کند پیشتازِ نظرسنجی‌ها اصلاً حق نامزدی دارد یا نه. این عوامل در کنار هم از فرسایشی کُند خبر می‌دهند، نه فروپاشی. جمهوری پنجم احتمالاً با حفظ متن قانون اساسی شیوه‌ی کارش را از درون عوض می‌کند. دولت‌های شکننده، بودجه‌هایی که به زور تصویب می‌شوند و رئیس‌جمهوری که دستش بسته است و‌از همه مهم‌تر خزانه‌ای که پول وعده‌های بزرگ را ندارد و خیابانی که دیگر منتظر صندوق رأی نمی‌ماند و هر شوک بازار می‌تواند بودجه (عملا یعنی تصمیمات داخلی فرانسه) را به دست اراده‌ی قرض‌دهندگان بسپارد و فقط یک شکاف در پلیس یا ارتش می‌تواند به جمهوری تازه‌ای راه ببرد.

پیکربندی پست تأییدوحمایت ترامپ برای حمایت کامل و تمام‌عیار از نتانیاهو و این‌وعده که او هرگز مردمش را ناامید نخواهد کرد، یاداور حمایت او از ویکتور اوربان است. اما سایر بخش‌ها شباهت چندانی به آن حمایت ندارد. اوربان به‌خاطر کارنامه‌اش در مجارستان توسط ترامپ تمجید شد اما در پست حمایتی از نتانیاهو خبری از این تعاریف نیست و حمایت از او تقریباً به‌طور کامل به عنوان یک «شریک در جنگ علیه ایران» صورت می‌گیرد. جملهٔ تعیین‌کننده اما شرطی‌ست که ترامپ می‌گذارد. اینکه اگر اسرائیل فرد دیگری را انتخاب کند، آمریکا مجبور خواهد شد خودش این کار را انجام دهد و بلافاصله ادامه می‌دهد که تمایلی به آن ندارد. اینجا باید سوال آکسیوس از ترامپ را به یادآورد که آیا می‌تواند با رهبر دیگری هم کار کند و او پاسخ داد «شاید؛ چه کسی حاضر به چنین ریسکی است؟». با این حساب، انتخابات پیش‌رو به پرسشی دربارهٔ این تبدیل می‌شود که چه کسی با ایران خواهد جنگید، در حالی که واشنگتن داوطلب ورود مستقیم نیست. طرف امریکایی در حال نتانیاهو را به این دلیل که امریکا «این‌همه برای اسرائیل کار انجام داده است»، در حال «مطالبه» کردن نتانیاهو از اسرائیل است. اوربان در مجارستان شکست سنگینی خورد. این بار اما این حمایت و تأیید برای اسرائیل با یک تهدید ضمنی همراه شده است.