♻️ دوشنبه‌ها | بازارچه مبادله، خرید و فروش دست‌دومی‌ها | چیزهای انباری هر وسیله‌ای یک داستان دارد بعضی چیزها از زندگی ما خارج می‌شوند، اما هنوز می‌توانند بخشی از زندگی دیگری باشند. 🕓 دوشنبه‌ها | از ساعت ۱۶ 📍 استودیو کمپانی بیایید با هم به اشیا فرصتی دوباره بدهیم

Hey @grok, what is that lady doing there during the king and queen’s private moment? 💀😭

بیش از اینها ، آه ، آری  بیش از اینها میتوان خاموش ماند  میتوان ساعات طولانی  با نگاهی چون نگاه مردگان، ثابت  خیره شد در دود یک سیگار  میتوان بر جای باقی ماند 
در کنار پرده ، اما کور ، اما کر    میتوان فریاد زد
با صدائی سخت کاذب سخت بیگانه
دوست میدارم
👇

«هدفم از نوشتن؟ لابد، خدمت به ادبیات… از سرم زیادی است! خب؛ حتما خدمت به مردم ! باز نه! لقمه‌ی گنده‌ای است که حتما خفه‌ام خواهد کرد! لابد می‌نویسم که با کمک دیگران، نوعی دایره‌المعارف اجتماعی از روزگار خودمان به دست داده باشیم، برای آیندگان!» - احمد محمود برای همین “روایت و ثبت” روزگار اجتماعی خود بود که بُت اعظم با احمد محمود کینه گرفت. آنگاه که قرار شد جایزه‌ی ۲۰ سال ادبیات داستانی را بابت رمان “مدار صفر درجه” به او بدهند و پیرمرد با دعوت رسمی، با عصا به سالن برگزاری آمد، اسم همه خوانده شد بجز نام احمد محمود که در آخرین لحظه و با دستور مستقیم دجال نامش حدف شد تا ننگ دیگری بر دامن حکومت و مدعیان اصلاحاتش بنشیند. محمود که با اصرار دیگران به مراسم آمده بود بی‌آنکه حرفی بزند به خانه بازگشت، تلفن را از پریز کشید و تا زمان مرگ با کسی جز نزدیکانش سخنی نگفت. هر چند حرف‌هایش را پیش‌ترها زده بود. بسیار پیش‌ترها. برای همین بود که در گفتگو با مجله “فردوسی” مرداد ۱۳۴۸ گفت که انگیزه‌اش از نوشتن؛ نیاز به حرف زدن، درد دل کردن و حتی گاهی فریاد کشیدن بوده است. «چون وقتی که فهمیدم در اطرافم آدم‌هایی هستند با خصایل گوناگون که ناچارم برای ادامه‌ی زندگی با آن‌ها معاشرت کنم و وقتی که دانستم در پیرامونم، محیطی هست که رو در رویش ایستادن، لازمه‌ی زندگی کردن است، وگرنه زمین گیر خواهم شد… نیاز به حرف زدن در من جوانه زد تا از زندگی هرگز شکل نگرفته‌ام که وجه مشخصه‌ی آن نابه‌سامانی است قوت گرفت، تا دست‌کم بتوانم با خودم حرف بزنم» کارزار حذف نام محمود با سلسله نقدهایی که دبیر انجمن قلم نویسندگان مسلمان در حوزه‌ی هنری و سپس روزنامه ی “انتخاب” منتشر کرد، کلید خورد. ننگ این دنائت متعلق به محمدرضا سرشار بود که در دهه ۶۰ با نام رضا رهگذر از “قصه ظهر جمعه رادیو” تا هر رسانه‌ی دیگر حکومتی را با همفکرانش تسخیر کردند تا بر روح ادبیات افسار بزنند و روشنفکران را خاموش کنند. همان مجری قلم به‌دستی که خامنه‌ای در سال ۱۳۸۵ درباره‌‌اش گفته بود؛ «حق بزرگی بر ادبیات انقلاب دارد» سرشار در جایی از افترا نامه‌ای که به اسم نقد نوشته بود می‌گفت؛ وقتی محمود از ماهی‌های سیاه حوض می‌گوید که زندگی‌شان گره خورده به لجن، منظورش روحانیت است و حکومت دینی. و همان‌جا نعره می‌زد که شخصیت‌های رمان، از خالو گرفته تا باران در جهت یک واقعیت ساخته شده‌اند؛ نفی دستاوردهای حکومت اسلامی! برای همین قرار شد تا نویسنده را ادب کنند و بی‌آبرو. نویسنده‌ای که در گفتگوی بلندی که یکسال پس از آن خفت ِ به تاریخ مانده بر گردنِ بُت اعظم و گماشتگانش، گفته بود: «این نیست که من آمدم نشستم فکر کردم، انتخاب کردم که قلم بردارم به دفاع از آزادی به دفاع از کارگر قلم بردارم به دفاع از پیشه و… نه اینها نبوده که جهت پیدا کردم به طرف نوشتن چیزی که این حس و حال من را حرکت داده، آن شرایط اجتماعی آن زندگی آن سیاست خاصی بود که حاکم بر ما است» از این‌رو بود شاید که در مصاحبه‌ی بلندی که با مرگش ناتمام ماند، به خسرو باقری گفت: «در این مملکت، زندگی ما را سوزاند» احمد محمود که بسیار پیش‌تر ‌از این روزها در جایی نوشته بود: «بس که وعده شنیدیم وعده دونمون در اومد. هرچه بیشتر فلاکت می‌کشیم بیشتر به اون دنیا حواله‌مون میدن» حالا ۲۴ سال شد که ما را به تن ترک کرد و به نام، جاودان شد!