⠀
พุดดิ้งข้าวเหลือจากงานเลี้ยงวันคริสต์มาสถูกตักใส่จาน ซอสแครนเบอร์รี่อาจจะเปรี้ยวหรือหวานเหมือนที่เคย
พลุหลากสีกระจายอยู่บนท้องฟ้า เสียงมิสซิสโคลดังมาจากทิศไกล ๆ
งานเลี้ยงที่เขาไม่ได้รับเชิญ
ช้อนในมือกวาดตักพุดดิ้ง ปลายลิ้นไม่รับรสอะไร
วันขึ้นปีใหม่ แค่วันธรรมดาอีกวัน
⠀
⠀
ชายเสื้อคลุมที่พาดไว้กับขอบระเบียงแกว่งไหว
ความเงียบดึงเรื่องเมื่อวันปิดภาคเรียนขึ้นมา
บ้านวูลส์ บิลลี่ มิสซิสโคล
สายฝนถูกพัดมาตามลม
เหมือนตัวเขา แม้แต่ฝนก็ตกผิดฤดู
ต้อง‘จัดการ’
ดวงตาสีดำคมกริบเมื่อทอดมองสนามกว้างผ่านความมืด
เห็นเพียงหยาดน้ำปลายต้นหญ้าสะท้อนแสงจันทร์
⠀
𝐓𝐨𝐦 𝐌𝐚𝐫𝐯𝐨𝐥𝐨 𝐑𝐢𝐝𝐝𝐥𝐞 retweeted
“Pansy?” the familiar voice, “you’re.. home,” she sounds almost surprised
“Mother” she greets at lady of the house, slightly colder than a loving daughter should be
She doesn’t hate her mum, not exactly.
Hate would be too strong,
but Like would also be too kind.
⠀
ดวงตาทอดมองความมืดที่นอกหน้าต่าง เตาผิงไม่ถูกจุดในฤดูร้อน บานประตูห้องพักทุกบานปิดสนิท ห้องนั่งเล่นเงียบเสียจนได้ยินเสียงนั้น
เสียงของความสงบ
หนึ่งชั่วโมง หนึ่งเดือน หรือหนึ่งปี
นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้สัมผัสมัน
⠀
𝐓𝐨𝐦 𝐌𝐚𝐫𝐯𝐨𝐥𝐨 𝐑𝐢𝐝𝐝𝐥𝐞 retweeted
⠀
เพื่อนน้อย นั่นคือเรื่องปกติของเนริส
ถ้านับรวมๆคนที่ได้คุยด้วยจริงๆแบบที่ไม่ใช่แค่เดินผ่าน อาจจะไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำไป
อาจเพราะตัวหล่อนไม่ค่อยจะคุยกับใครอื่นนอกเหนือกลุ่มเพื่อนมาก ทำให้เป็นแบบนี้
⠀
𝐓𝐨𝐦 𝐌𝐚𝐫𝐯𝐨𝐥𝐨 𝐑𝐢𝐝𝐝𝐥𝐞 retweeted
ㅤ
ㅤ❝ เป็นไงบ้างพวกเลือดสีโคลน ? ❞
ㅤ❝ โอ้ เกรงว่านั่นคงจะไม่ใช่คำทักทายที่น่ารื่นหูเสียเท่าไหร่สินะครับ ❞
ㅤ❝ ช่างเถอะ วิกาลสวัสดิ์ครับ ❞
ㅤ
⠀
ทั้งหมดนั้นเพราะความกลัว
กลัว ว่าจะควบคุมเด็กชายทอม ริดเดิ้ล ไม่ได้อีกต่อไป
อัลบัส ดัมเบิลดอร์ผู้ยิ่งใหญ่ พ่อมดแสนเก่งกาจมีชื่อเสียง ศาสตราจารย์ผู้หยั่งรู้ทุกอย่าง
ยกเว้นความทรมานของเด็กนักเรียนในปกครอง
⠀
⠀
ความช่วยเหลือที่ส่งมาช้าเกิน ไม่มีค่าอะไรและบางเบากว่าสายลม
ไม่มีเวทมนตร์บทไหนจะสามารถรักษารอยแผลข้างใน
ไม่มีใครสามารถชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นคืน
⠀








