Nima Fazeli

در ادبیات نظریه بازی‌ها مفهومی هست به نام تعهد ( commitment ). ایده این است که تحت چه شرایطی طرفین به قرارداد پایبند می‌مانند. این پایبندی هیچ تضمینی ندارد مگر محاسبه هزینه فایده. و نسبت این هزینه و فایده در زمان و با شرایط تغییر می‌کند. حتی اگر به زعم @Abolfath ما امریکا را راضی کنیم، هیچ تضمینی وجود ندارد که آنها راضی شوند و راضی بمانند. تنها راه ما افزایش هزینه تقابل برای امریکاست. هر تفاهم و مصالحه‌ای تنها در محاسبه سرد هزینه و فایده تضمین می‌شود. سوال از @Abolfath این است که چگونه باید آن محاسبه هزینه فایده برای امریکا را به نفع ایران تغییر دهیم؟ به نظر هیچ راهی به جز افزایش دادن هزینه جنگ برای امریکا نداریم.

The pattern of recommended strategies from The Foundation for Defense of Democracy that were immediately implemented during the Iran War raises serious questions about their intentions given their documented ties to the Israeli Government.

Dear German, China had no Auschwitz—that is yours. China did not slaughter six million Jews—that is yours. China bears no historical guilt toward the Jewish people—that is yours. And Chinese people are under no obligation to accept your gaslighting—your attempt to project your own historical crimes onto China. Since you claim that Chinese people are antisemitic, let us examine what they actually oppose. What Chinese people find most contemptible about Germany is this: Germany has turned its guilt toward the Jews into a moral scripture for supporting another mass slaughter. “Never Again” was supposed to mean never again for anyone. Instead, Berlin increasingly treats it as: never question Israel, never compare, never condemn, never allow Palestinian suffering to disturb Germany’s historical self-absolution. That is not remembrance. It is laundering one historical guilt through another people’s blood. And here is the crucial point: When Chinese people say they oppose Nazism, do they mean only Germans wearing swastikas? No. They mean the political logic behind it: racial supremacy, dehumanization, collective punishment, forced segregation, territorial expansion, mass killing, and the belief that one group’s suffering grants it the right to inflict suffering on another. That distinction matters. World War II did not teach humanity that only Germans can become Nazis. It taught us that Nazi logic is not genetically or nationally exclusive to Germans. Any state or movement that embraces racial supremacy, dehumanization, collective punishment, territorial expansion, and mass killing can reproduce the logic of Nazism. So when Israel imposes systems of separation, occupies territory, inflicts collective punishment, and kills Palestinians on a massive scale, historical victimhood does not place those actions beyond comparison or condemnation. Who decided that victims of Nazism are incapable of reproducing Nazi logic? That is why criticizing Israeli state violence is not “antisemitism.” And that is why “we were victims once” is not a defense against becoming an oppressor now. No one owns the category of victim. And no one is exempt from becoming the thing history once taught them to fear.

Why so fixated on oil volume outflows when the target was price? It kept rising steadily—due to risk, transport or production hits, or the cost of the cat-and-mouse game. It wasn’t cheap to leak it out

ما‌به‌ازای استراتژیک باز شدن موقت تنگه هرمز، آزادی دارایی‌های ارزی ایران است. چون کاهش قیمت نفت و افزایش ذخایر، تاب آوری امریکا و غرب را افزایش می‌دهد پس نیاز هست که توان ما در ذخایر ارزی و کالایی بالا تر برود. ما‌به‌ازای استراتژیک بازگشایی بلندمدت تنگه هرمز رفع تمامی تحریم‌هاست. و کنترل رسمی ایران بر تنگه هرمز، ضمانت اجرایی عدم بازگشت تحریم‌هاست. مابه‌ازای استراتژیک برای رقیق‌سازی اورانیوم وجود ندارد. حفظ سانتریفیوژها و توان غنی‌سازی حداقل جایگزین اورانیوم غنی شده است ولی کافی نیست.

به خاطر خدا دست از توهم بردارید! مدت‌ها پیش هشدار دادیم کارت تنگه هرمز را نسوزانید. گوش نکردید و آن کارت را هم سوزاندید! امروز کار به جایی رسیده که نفت کشورهای منطقه، با وجود تمام مخاطرات، همچنان راه خود را به بازارهای جهانی پیدا می‌کند، اما نفت ایران پشت محاصره آمریکا گرفتار شده است. تنگه‌ای که قرار بود اهرم فشار ما باشد، حالا به یکی از بزرگ‌ترین گره‌های اقتصادی خودمان تبدیل شده است! عمق فاجعه را می‌فهمید؟ طبق برآورد مؤسسه کپلر، اگر این وضعیت ادامه پیدا کند، درآمد حاصل از صادرات نفت خام ایران ممکن است تا اواسط دسامبر به صفر برسد! ما چهل روز جانانه جنگیدیم. سربازان این وطن ایستادند، مردم هزینه دادند و حاصل آن ایستادگی، تفاهم‌نامه اسلام‌آباد شد. توافقی که به هر دلیل دوام نیاورد و امروز دوباره در آستانه جنگ سوم ایستاده‌ایم. آقای عراقچی به نیویورک رفت و پیشنهاد رفع محاصره در برابر بازگشایی تنگه هرمز مطرح شد، اما توافقی حاصل نشد. چرا؟ چون طرف مقابل تا حدی توانسته مسیر تأمین نفت خود را بدون اتکا به صادرات ایران بازسازی کند و محاصره اقتصادی ما را ادامه دهد. به خاطر خدا دست از توهم بردارید! ۴۴۰ کیلوگرم اورانیوم ۶۰ درصدی را در برابر رفع واقعی و تضمین‌شده محاصره، روی میز معامله بگذارید. بر سر خروج آن از کشور، تحت نظارت آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، توافق کنید. پای میز مذاکره هسته‌ای بنشینید و جلوی جنگ سوم را بگیرید. ما برای حفظ ایران جنگیدیم، نه برای حفظ چندصد کیلوگرم اورانیوم! جنگ هیچ خیری برای ایران ندارد. شجاعت فقط در جنگیدن نیست. گاهی شجاعت یعنی پیش از آنکه دیر شود، تصمیمی بگیریم که کشور را از یک جنگ ویرانگر دیگر نجات دهد. ایران را قربانی توهم نکنید. هیچ ذخیره اورانیومی ارزش جان حتی یک ایرانی و ویرانی این سرزمین را ندارد. #گرفتار_شدیم

در تهران فرض بر این هست که در صورت حمله آمریکا، ایران انقدر هزینه جنگ رو بالا خواهد برد که آمریکا دست از پا درازتر به اقدام نظامی خودش خاتمه بده. بله خیلی احتمال داره خاتمه بده. ولی وقتی بخش بزرگی از زیرساخت‌های ایران و به تبع اون زیرساخت‌های کشورهای منطقه ویران و نابود شده اند. چیزی که کمتر راجع بهش صحبت میشه اینه که هیچ تضمینی نیست که وقتی این اتفاق افتاد، توافق مورد نظر ایران به دست بیاد. شاید مقامات جمهوری اسلامی اعلام کنند که آمریکا موفق نشد و ما هنوز برقراریم. ولی دلیل نداره که بعد از چنین جنگی آمریکا به تحریم و یا محاصره دریایی ایران ادامه نده. کشورهایی که در منطقه خودشون محتاج بازسازی هستند و زیرساختی ندارند در موقعیتی نخواهند بود که کمکی به ایران کنند یا مثلاً صندوقی برای بازسازی ایران هم برپا کنند. آیا اونوقت مثلاً قراره ایران بگه تا وقتی ما نتونیم بازسازی کنیم اجازه بازسازی به اونا رو هم نمیدیم؟ پیروزی در یک جنگ فقط دفع تجاوز نظامی نیست. داشتن یک برنامه محکم برای بازسازی هم هست و قبل از ورود به یک درگیری به این مسئله هم فکر شده باشه. البته که امیدوارم کار هرگز به اینجا نکشه.

Benjamin Netanyahu, Donald Trump and Marco Rubio are constructing a new narrative for the war on Iran. Iran is no longer portrayed as a threat to Israel alone, but as an ideological regime bent on destroying Western civilisation itself. The original case for war centred on Israel: Iran was presented as an existential threat to the Jewish people. Now the argument has expanded to encompass Europe and America. Netanyahu speaks of a battle between civilisation and barbarism. Standing beneath the Acropolis, Rubio cast the war as a modern-day struggle between Athens and Persia, with a West whose heroes die for a cause facing an enemy supposedly devoted to death. Trump has claimed that Iran, given the chance, would have struck Los Angeles and San Diego first. The White House subsequently clarified that he meant a nuclear strike. This is a dangerous narrative. It casts the conflict as an existential struggle between good and evil, making compromise appear like surrender and an end to the war seem impossible. Its purpose is to prepare the public for a war with no clear end. Start with Israel. Iran's policy has never been the physical destruction of the Israeli people. After the 1979 revolution, the Islamic Republic refused to recognise two regimes: Israel and apartheid South Africa. The decision reflected its revolutionary principles and its opposition to racial domination, a principle enshrined in international law. At the time, Washington was treating Nelson Mandela's movement as a terrorist organisation, and Mandela himself remained on a US terror watch list until 2008. Iran's position on Palestine follows a similar logic. It calls for a referendum in which Muslims, Christians and Jews would decide together on an inclusive system of government that guarantees the rights of everyone in historic Palestine. Such a process would end a political order founded on ethnic supremacy, as South Africa's transition dismantled apartheid without seeking the destruction of its people. A referendum is neither an extremist nor an apocalyptic proposition. Its underlying principle, that Palestinians should determine their political future and enjoy equal rights, has found growing support around the world, including in protests across Western cities and university campuses. There is equally little in Iran's historical record to support claims that it has long sought to attack Europe or America. Again and again, Tehran has pursued cooperation with Washington, only to see those efforts collapse. The record speaks for itself. - Algiers Accords (1981). The agreements committed Washington to non-intervention in Iran's internal affairs. The United States subsequently supported Saddam Hussein during the eight-year Iran-Iraq War. - The Lebanon hostages. Iran helped secure the release of American hostages in Lebanon after President George H. W. Bush declared that goodwill begets goodwill. The expected reciprocity never materialised. - Bosnia. Iran helped arm besieged Bosnian Muslims with the Clinton administration's tacit acquiescence. The response was a comprehensive trade embargo. - Afghanistan (2001). Iran helped broker the Bonn settlement that laid the foundations for a post-Taliban government. Weeks later, President George W. Bush placed Iran in his "axis of evil." - The JCPOA (2015). Iran signed the nuclear agreement and opened the door to major Western companies, including Boeing, Airbus, Total and Renault. In 2018, Trump withdrew from the deal despite the IAEA's repeated confirmation that Iran was meeting its nuclear commitments. - Negotiations in 2025 and 2026. Iran was engaged in negotiations in June 2025 and again in February 2026 when American and Israeli bombs fell. - The Islamabad MoU. Iran signed the memorandum in June 2026, only for Washington to press ahead with a "southern corridor" through the Strait of Hormuz, in breach of the agreement's terms. The historical record offers no credible basis for this new clash-of-civilisations narrative. What it shows is a recurring pattern of diplomacy pursued, agreements reached and opportunities for cooperation squandered. The civilisational script has no record to stand on. Its purpose is to turn a political conflict into an existential struggle, frighten the public into accepting an open-ended war and make any negotiated settlement look like a betrayal of the West itself.

What's interesting is how many people conflate the Iranian regime with Iran's people. The regime kills its own people in droves. The world will be a better place if the regime falls. The blockade and US sanctions are the best - peaceful - way to get there. robinjbrooks.substack.com/p/…

BREAKING: A senior Kpler analyst suspects some Gulf producers are quietly paying Iran huge “tolls” for safe passage through the Strait of Hormuz, potentially handing Tehran 10% to 20% of the value of each cargo, according to Michelle Brohard, Kpler’s head of policy. For a typical VLCC carrying around 2 million barrels, that could mean roughly $20–40 million per tanker if oil is valued at around $100 a barrel. Brohard says Gulf states may be making undisclosed deals with Tehran because they cannot rely indefinitely on U.S. military escorts.

این چه تصویریه توی تهران کار کردید؟! اولا که چین خودش رو در جهان اژدها معرفی نمیکنه و اصلا هم قائل به درگیری با آمریکا نیست همونطور که در دو دیدار اخیر شی و ترامپ گفته شد بعدم اصلا به ما نمیرسه که بخوایم چین رو ابزار دست خودمون کنیم برای زدن آمریکا! ولی این حماقت ها طرفدار داره

One path is that republicans lose the midterms (not that important but still improves the odds on the second part), and still there will be enough room for things to get so much worse for the US that it’s better not to continue for the US. The SoH is then gets opened in return for lifting sanctions. Every threat balances out with a strategic counterpart: - Iranian infrastructure : arab infrastructure - US economic sanctions : SoH tightened - Conventional kinetics: US bases and assets. This also explains Iran’s refraining from escalation : they must leave room for a considerable marginal pain to impose on the US for after the elections. so it’s still not worth it for the US to continue compared to giving up. The only thing that bothers me is Israel’s ability to mess al this up by infrastructure attack.

You see the contradiction in your statement: « The Iranian regime allows its own people to suffer ». So you are just causing pain to the Iranian people.

جناب ابوالفتح، مساله‌ای که نادیده می‌گیرید این است که این پذیرش خواسته‌ها در چه شرایطی اتفاق می‌افتد. پذیرش این خواسته‌ها تنها زمانی برای امریکا «باورپذیر» خواهد بود که ایران در تقابل گرم دست بالا را داشته باشد و توان ضربه بیشتر را هم داشته باشد. وگرنه اگر دست از مبارزه برداریم، امریکا چرا باید بپذیرد که دست از حمله بردارد؟ تنها در حالت «پیروزی» (هر چند موقت) مصالحه باورپذیر خواهد بود. وگرنه در شرایطی که توان نظامی ایران مورد تشکیک است و ما دچار گیجی استراتژیک هستیم هر نوع مصالحه برای ترامپ باورپذیر نیست.