این اظهارات کارشناس اصلاح‌طلب که تمامیت ارضی و بقای یک ملت را به «بیعت و تسلیم محض» در برابر قدرت‌های خارجی گره می‌زند، بازتابی از یک خطای محاسباتی عمیق و ساده‌لوحی استراتژیک است که ریشه آن را می‌توان در غرب‌شیفتگیِ ساختاریِ این جریان یافت. این نوع تحلیل، با تقلیل دادن پیچیدگی‌های ژئوپلیتیک منطقه و جهان به یک رابطه «ارباب و رعیتیِ تضمین‌شده»، چشمان خود را بر واقعیت‌های سخت بین‌المللی می‌بندد. چنین دیدگاهی با نادیده گرفتن وزن ژئوپلیتیک و توان نظامی کشور، عملاً امنیت ملی را وام‌دار صدقه‌سریِ بیگانه فرض می‌کند؛ آنهم در حالیکه پیوند ارگانیک واشنگتن و تل‌آویو معکوس تحلیل شده است. این تحلیلگر حتی نمی‌داند که این صهیونیسم جهانی است که گوش آمریکا را در اختیار دارد، نه بالعکس؛ و اسرائیل برای تأمین منافع ژئوپلیتیک و تحقق رؤیاهای بلندپروازانه‌اش (پروژه اسرائیل بزرگ)، یک ایران قوی و یکپارچه را اصلی‌ترین سد راه خود می‌بیند. این خطای فاحش محاسباتی، جامعه را دچار خلع سلاح روانی می‌کند؛ امری که انفعال ناشی از آن، ابزارهای دفاعی را از درون متلاشی کرده و استقلال یک ملت را پیش از آغاز هر نبردی، تسلیم بیگانه می‌سازد. به نظر شما این حجم از ساده‌سازی مسائل، خوش‌بینی مفرط و تسلیم‌طلبی محض، اتفاقی است یا هدفی را دنبال می‌کند؟