م

هفت ترفند موثر: چگونه مغزمان را برای استمرار در کارهای «دیربازده» تربیت کنیم؟ چرا زبان‌آموزی، ورزش یا نوشتن کتاب را با انگیزه شروع می‌کنیم و هفته‌ی سوم رها می‌کنیم؟ مشکل لزوما از اراده‌ی ما نیست؛ از سیستم «حسابداری» مغز است. دوپامین صرفاً ماده‌ی لذت نیست؛ بخشی از یک مدار پیچیده است که محاسبه می‌کند برای هر پاداش، چقدر تلاش می‌ارزد! وقتی «نتیجه» دور از دسترس، مبهم یا نامطمئن باشد، تقریباً همیشه به سمت کارهای آسان‌تر و زودبازده‌ گرایش پیدا می‌کنیم. مغز را نمی‌توان با سرزنش منضبط کرد؛ اما می‌توان شرایطی ساخت که ادامه‌دادن برایش «کم‌هزینه‌تر» و «پاداش‌دهنده‌تر» شود. ۱. پاداش را به «شروع‌کردن» بدهید، نه تمام‌کردن: معمولاً به خودمان وعده‌ی پاداش‌های دور می‌دهیم: «سه ماه دیگر اندامم عوض می‌شود»، «این مدرک، شغل بهتری برایم می‌آورد». اما پژوهش‌ها نشان می‌دهند آنچه واقعاً پیش‌بینی می‌کند فردا هم برمی‌گردید یا نه، این است که «خودِ جلسه‌ی امروز» چقدر خوشایند بوده. پس تجربه‌ی انجام کار را عمداً لذت‌بخش کنید: پلی‌لیستی که فقط مال ورزش است، چای یا قهوه‌ی محبوبتان که فقط سر میز مطالعه می‌نوشید. یک نکته‌ی ظریف: این پاداش کوچک را به «نشستن پشت میز» بدهید، نه به «تمام‌کردن فصل». چون سخت‌ترین لحظه‌ی هر کار دیربازده، «شروع‌کردن» است. پاداش را باید همان‌جا خرج کرد. نتیجه‌اش دو چیز است: اول، برای رسیدن به لذتی که منتظرش هستید، به‌سمت کار سخت کشیده می‌شوید (قسمت بعدی سریال فقط روی تردمیل منتظرتان است). دوم، مغز کم‌کم خودِ آن فعالیت را با لذت گره می‌زند. این روش «جفت‌کردن وسوسه» نام دارد و در یک کارآزمایی واقعی، افرادی که کتاب صوتی جذابشان فقط در باشگاه در دسترس بود، به‌طور معناداری بیشتر به باشگاه می‌رفتند. ۲. یک «کفِ انجام» تعریف کنید: به‌جای «روزی یک ساعت» بگویید: «حداقل پنج دقیقه؛ و ضمنا ادامه‌دادن اختیاری خواهد بود.» این کار هزینه‌ی ذهنی شروع را کم می‌کند و جلوی تفکر صفر و صدی (امروز که وقت کامل ندارم، پس بی‌خیال) را می‌گیرد. تقریباً همیشه بعد از پنج دقیقه ادامه می‌دهید. اما نباید مجبور باشید… ۳. تصمیم‌گیری را از عمل جدا کنید: ساعت ۹ شب شده و با خودتان کلنجار می‌روید: «الان سراغ آن کار مهم بروم یا اول یک سر به گوشی بزنم؟» همین کلنجار رفتن، خودش انرژی می‌سوزاند و معمولاً به نفع گوشی تمام می‌شود. راه‌حل این است که تصمیم را قبلاً و در حالت خونسردی گرفته باشید: «بعد از اینکه ظرف‌های شام را گذاشتم توی ماشین، آنگاه همان‌جا لپ‌تاپ را باز می‌کنم و ده دقیقه به فلان کار مهم می‌پردازم.» حالا در لحظه‌ی عمل دیگر سؤالی وجود ندارد. قبلا هم یک ویدیو در این مورد ساخته بودم که مغز ما دو حالت مدیر و کارگر دارد. می‌توانید آن ویدیو را در یوتیوب ببینید (لینک در توییت پایین). ۴. رفتار را به یک نشانه‌ی ثابت بچسبانید: زمان، مکان و رفتارِ‌های مهم را ثابت نگه دارید: «بعد از قهوه‌ی صبح، پشت همان میز.» به‌وجود آوردن عادت از تکرار در زمینه‌ی ثابت ساخته می‌شود، نه از شدت انگیزه. ضمنا برخلاف باور رایج «زنجیره را نشکن»، پژوهش عادت‌سازی نشان داده از دست‌دادن یک روز، خود روند شکل‌گیری عادت را نابود نمی‌کند. یک یا چند روز غیبت، فاجعه نیست! ۵. برای «وسط راه» برنامه داشته باشید: کمتر کسی روز اول رها می‌کند؛ بیشترِ رهاکردن‌ها در وسط مسیر است. مطالعات نشان می‌دهند که انگیزه ما به شکل حرف U انگلیسی است: اول و آخرِ مسیر بالا است و در وسط آن افت می‌کند (جایی که نه تازگیِ شروع هست، و نه نزدیکیِ پایان!). راه‌حل: مسیر بلند را به فازهای کوتاه تقسیم کنید تا «وسط» هر قطعه فقط چند روز باشد، نه چند ماه. به‌جای «۹۰ روز تمرین»، دوره‌های دوهفته‌ای تعریف کنید. ۶. کار را وسطِ جمله رها کنید: ارنست همینگوی (نویسنده‌ی مشهور) نوشتن را جایی متوقف می‌کرد که می‌دانست بعدش چه اتفاقی می‌افتد. کار ناتمام، در ذهن «باز» می‌ماند (اثر زایگارنیک که قبلا در موردش نوشته‌ام) و شروعِ جلسه‌ی بعد را تقریباً بی‌هزینه می‌کند؛ چون به‌جای صفحه‌ی سفید، با ادامه‌ی مشخصی روبه‌رویید. در پایان هر جلسه، یک خط بنویسید که فردا از کجا شروع می‌کنید (این موضوع برای خود من خیلی موثر و کمک کننده است). ۷. بعد از لغزش، خودتان را ببخشید: عجیب به نظر می‌رسد، اما سخت‌گیری بعد از شکست، بازگشت را سخت‌تر می‌کند نه آسان‌تر! در یک پژوهش، دانشجویانی که خود را بابت تعللِ امتحان قبلی بخشیده بودند، برای امتحان بعدی کمتر تعلل کردند. «سرزنش کردن خویشتن»، خودِ فعالیت را به تجربه‌ای ناخوشایند تبدیل می‌کند و مغز از تجربه‌ی ناخوشایند فرار می‌کند. استمرار یعنی «سریع برگشتن بعد از وقفه»، نه هرگز متوقف‌نشدن. یک خبر خوب برای پایان: تلاش‌کردن، ثابت نیست. پژوهش‌های «سخت‌کوشیِ آموخته» نشان می‌دهند وقتی تلاش بارها به پاداش برسد، خودِ تلاش‌کردن کم‌کم ارزش پیدا می‌کند.یعنی مغزی که امروز از کار دشوار فرار می‌کند، با همین تکنیک‌ها قابل تربیت است. و البته یک مرز مهم: اگر بی‌حوصلگی، ناتوانی در تمرکز و رهاکردن کارها در بیشتر حوزه‌های زندگی شما شدید و مزمن است، موضوع فراتر از «تکنیک» است؛ بررسی خواب، افسردگی یا ADHD را جدی بگیرید.