This may be the simplest way I can explain bacteriophages to students: A phage finds a bacterium, attaches to its surface, injects its genetic material, uses the bacterial machinery to make new phages, and finally bursts the cell, releasing the next generation. Biology can be both beautifully simple and remarkably powerful. #bacteriophages #infection @atscommunity @ATS_PC

We still know surprisingly little about how nanoplastics enter cells, how they cause cellular damage, and which pathways may ultimately lead to cell death. In our new paper, we summarize what is currently known and, importantly, what we urgently still need to understand about the cellular effects of micro- and nanoplastics. link.springer.com/article/10… rdcu.be/VHEre8g2SzCa #Microplastics #Nanoplastics @ATS_AII @atscommunity @ATS_EOPH @UTAustin @DellMedIntMed #CellBiology #EnvironmentalHealth #microplastics #nanoplastics

Comparative genomics and structure-informed analysis identify a putative tandem receptor-binding module in Pseudomonas phage UF_RH1 biorxiv.org/content/10.64898…

شنای غم من امشب می‌نوشم تا غصه‌هایم را در تهِ لیوانی جا بگذارم، جایی میان تلخی آخرین جرعه و چیزی خاموش که در تاریکخانه دلم بیدار مانده. شب آرام است، آن‌قدر آرام که می‌شود صدای عبور تاریکی را از میان برگ‌های حیاط پشتی شنید، و من آرزو می‌کنم شاید امشب اندوه، راهِ خانه‌ام را گم کرده باشد. لیوان را نیمه‌پر می‌کنم، و غم‌هایم یکی‌یکی از پلک‌های خسته‌ام پایین می‌آیند، مثل بارانی دیررس که تمام روز در گلوی ابر جا مانده. می‌گذارم در آن فرو بروند: نامی، خاطره‌ای، خاکی که روزی وطنم بود، و چند رؤیای کوچک که هنوز بوی کودکی می‌دهند. اما انگار غم آن‌قدر سنگین نیست که تا تهِ لیوان جا خوش کند. درست وقتی خیال می‌کنم شاید امشب کمی آرام بگیرم، درعمقِ تلخِ لیوان ناگهان غم باله درمی‌آورد، چشم‌هایش را باز می‌کند و میان موج‌های کوچک شراب و دستان لرزانم آرام، آرام دمش را می‌جنباند. جرعه‌ای دیگر می‌نوشم، و ماهی‌های غم بی‌قرارتر می‌شوند. یکی از کنار ماه می‌گذرد، یکی میان تصویر پنجره گم می‌شود، یکی خودش را به دیواره‌ی شیشه می‌زند، و یکی تمام شب دور نام تو می‌چرخد. نیمه‌شب دیگر نمی‌دانم من در لیوان غرق شده‌ام یا خاطره‌ها در من. فقط می‌بینم اتاق آرام‌آرام از شراب پر می‌شود، صندلی‌ها در عمق سکوت فرو رفته‌اند، ماه زیر سقف شناور مانده، و درخت پشت پنجره شاخه‌هایش را تا اعماق روحم پایین کشیده. صبح که می‌رسد، لیوان خالی‌ست، پنجره روشن، و پرنده‌ای بر سیم خیس برق آواز کوتاهی می‌خواند. من مانده‌ام و غصه‌هایی که تمام شب غرقشان کرده بودم. حالا که روشنایی کم‌رنگ صبح از میان رگ‌هایم آرام، شفاف، و بی‌صدا می‌گذرند، می‌فهمم که تمام این سال‌ها نوشیدم تا غم‌هایم را غرق کنم، و آن‌ها در هر جرعه کمی بیشتر زنده ماندن و شنا کردن را تمرین می‌کردند. م‌هدی میرسعیدی سپتامبر ۲۰۲۶

I’m pleased to share my newly published editorial, “Platelets Beyond Hemostasis: Thromboinflammation as a Target in COPD,” in Annals of the American Thoracic Society. This editorial builds on a question we explored more than 15 years ago in our CHEST study, which demonstrated that abnormal platelet counts were associated with mortality in patients hospitalized with community-acquired pneumonia. Together, these publications reflect the evolving recognition of platelets as active participants in pulmonary inflammation and clinical outcomes not only mediators of hemostasis.@atscommunity @AnnalsATS @ATS_PITB @ATS_Assemblies @DellMedSchool @UTAustin @uthealthaustin Read the new editorial: ⁠ academic.oup.com/annalsats/a… Read our earlier ⁠CHEST⁠ paper⁠: journal.chestnet.org/article…

خزان «نگران آمدن خزان باشم؟ مگر در باغ ما گُلی مانده؟ لاله‌های وطنم را سرمای زمستان زده…» نگران خشکی رود باشم؟ مگر در چشمه آبی مانده؟ رودهای وطنم را تشنگی به خاک نشانده… نگران وزیدن باد باشم؟ مگر بر شاخه برگی مانده؟ پرنده‌های وطنم را هراس حاکم پرانده… من از آمدن برف دگر نمی‌ترسم، وقتی سال‌هاست شاخه‌های زندگی را سنگینی غم شکسته… و پرستو راه خانه را در غبار کوچ‌های بی‌بازگشت گم کرده‌... نگران خزان نیستم، نگران بهاری‌ام نگران نورم که شاید دیر بیاید و کسی نمانده باشد پنجره را به رویش باز کند. نگران سیل و باران نیستم، وقتی خاک تشنه‌ی این باغ سال‌هاست به جای آب اشک مادران را نوشیده… و هر کوچه نامی را در حافظه‌ی دیوارهایش پنهان کرده که هنوز کسی صدایش می‌زند. اما وطن من، تو را نه باد برد، نه برف شکست، نه پاییز از پا انداخت بلکه، تو آرام‌آرام در میان دست‌هایی فروریختی که هر کدام تکه‌ای از تو را به نام اسلام با خود برد... اما هنوز در جایی دور از چشم زمستان، زیر همین خاک خسته، دانه‌ای مانده که نمی‌داند شکست چیست. روزی نه چندان دور با من، با تو، با همان دانه‌ی به‌جامانده، نام فراموش‌شده‌ی آزادی را بر زبان می‌آوریم، و باغ وطن دوباره به یاد می‌آورد که برای گل دادن آفریده شده... آن روز دیگر از خزان نخواهم پرسید چرا آمدی؟ من از خودم خواهم پرسید: چرا این‌همه سال به زمستان اجازه دادم نام خود را به جای سرنوشت بر پیشانی وطنم بنویسد؟ م‌هدی میرسعیدی ۱۴ شهریور ۲۵۸۵

My thoughts for tonight: I believe that human beings often confuse cause with meaning, perhaps because meaning gives us something by which we can live, while cause merely tells us why something happened. And so we tell ourselves that if a land was swallowed by the sea because of its sins, then catastrophe is no longer blind; somewhere behind destruction, an order must exist. If a man was wounded because he chose the wrong path, then his suffering begins to look deserved, and pain acquires the appearance of justice. If people suffer because God has judged them, then those who remain untouched may take comfort in believing that their survival is itself a sign of divine approval. How easily the world can be explained this way. How seductively simple it becomes. Too simple, perhaps, because such explanations do more than give suffering a cause: they protect us from the far more disturbing possibility that suffering may occur without moral design, that the innocent may perish while the cruel endure, and that survival may reveal nothing at all about virtue. And then I find myself asking a more difficult question: if existence came before human judgment, if life was already here before we invented the categories by which we divide, condemn, and rank one another, then by what right do we measure the worth of another life according to how closely it resembles our own? Perhaps the deepest arrogance of judgment begins precisely there: in mistaking familiarity for value, resemblance for legitimacy, and difference for defect. Yet existence does not ask our permission before taking form. It does not require our approval in order to be real.

I’m pleased to share my new author website: mattmirsaeidibooks.com Alongside my career in medicine and science, writing has remained an important part of my life. My books explore the human experience, philosophy, memory, justice, and hope. I invite you to visit the website, discover my books, and join me on this literary journey. Your thoughts and support are deeply appreciated. #Author #Books #Literature #Writing #Humanity

Our new study in Crohn’s & Colitis 360 confirms our previous findings ( ovid.com/10.14309/ctg.000000…) that ulcerative colitis is more strongly associated with interstitial lung disease (ILD) than Crohn’s disease, reinforcing prior evidence while providing new insights into demographics and healthcare utilization. These findings highlight the importance of pulmonary awareness in patients with UC. Congratulations to our outstanding team! @UFMedicine @UTAustin @uthealthaustin @UTHealthGastro @atscommunity @ATS_Assemblies 📄 doi.org/10.1093/crocol/otag0… #UlcerativeColitis #IBD #InterstitialLungDisease #Pulmonology #Gastroenterology #Research

عجب که دوران جوانی طی شد، مهدی زمان ز دستم چو آب روان رها شد، مهدی اگرچه موی سپید است، دل هنوز جوان دریغ، آن شور شیرین کجا شد، مهدی م‌هدی میرسعیدی آگوست ۲۰۲۶