Od roku 2012 minął już szmat czasu, ale mimo to, jak sądzę, wielu z nas wciąż pamięta sprawę niejakiego Józefa Bąka, czyli w rzeczywistości syna Donalda Tuska, który z pomocą swojego taty wszedł w biznesowe relacje z pewnym bardzo podejrzanym towarzystwem. Biznes, na którym ów Bąk przez dłuższy czas się pasł, z dnia na dzień jasny szlag trafił, a jego operatorzy poszli siedzieć, natomiast gdy chodzi o losy samego dziecięcia, to ono ruszyło w dalszą drogę, a całą kwestię premier Tusk skomentował uwagą, żeby od jego syna się odpieprzyć, bo on go bardzo kocha i nie należy się dziwić, że on o jego dobro się troszczy. Rok 2012 to czas, gdy całe to nieszczęście lat 90 się ostatecznie skumulowało, ludzie z braku pracy się albo wieszali, albo wyjeżdżali za granicę, a ja w reakcji na to co się dzieje opowiedziałem trzy historie – jak najbardziej autentyczne – dotyczące trzech osób, może nie tak wiekowo i biznesowo zaawansowanych jak wspomniany Józef Bąk, niemniej również próbujących się utrzymać na powierzchni zdarzeń i dziś pozwolę sobie je przypomnieć. Pierwsza z nich dotyczyła mojego pobytu w Warszawie na ślubie syna mojego kuzyna. Tak jak to się dzieje w przypadku ślubu, po nim było wesele, a skoro wesele, to po weselu trzeba było pójść gdzieś spać. Najczęściej do hotelu. Ponieważ jestem osobą ciekawą świata, uciąłem sobie pogawędkę z pewnym bardzo młodym człowiekiem, który w owym hotelu był zatrudniony jako recepcjonista. Był to otóż chłopak, który do Warszawy przyjechał z małej miejscowości w południowo-wschodniej Polsce, zaocznie studiował tam administrację, a w tygodniu siedział w tej recepcji. Kiedy przyjechałem do wspomnianego hotelu, była sobota i godzina 15.00. Już w trakcie wesela, a więc późno w nocy zobaczyłem, że on tam wciąż siedzi i nieco przysypia. Zapytałem więc, jak się układa jego czas pracy. Powiedział mi ów chłopak z małej miejscowości w południowo-wschodniej Polsce, studiujący zaocznie administrację w Warszawie, że on tam jest od ósmej rano, pracę kończy o 8.00 kolejnego ranka i bardzo jest zadowolony, bo następnym razem będzie musiał być na miejscu dopiero w poniedziałek o 16.00. Zadowolony, bo niekiedy jest tak, że on musi wracać do pracy o 16.00 tego samego dnia. Ile za tę pracę dostaje? 1300 zł. Jakieś umowy? Zwyczajnie. Śmieci. Ma jeszcze rodzeństwo. Brata i siostrę. Oni też się uczą i pracują. To tu to tam. Historia kolejna. Oto bardzo zdolna, ambitna i chętna do pracy absolwentka biotechnologii na Uniwersytecie Śląskim, po roku bezskutecznego wysyłania do wszystkich możliwych miejsc swojego CV, otrzymała propozycję udziału w miesięcznym treningu w pewnej renomowanej krakowskiej firmie zajmującej się badaniem DNA, z zapewnieniem ewentualnego zatrudnienia. Przez ten miesiąc wydała kilkaset złotych na dojazdy z Katowic do Krakowa i z powrotem, zdobyła pewne doświadczenie, oraz umiejętności i tyle. Mimo tego, że już po paru dniach okazało się, że sposób działania owej firmy polega na korzystaniu z pracy takich jak ona, za darmo, bez jakichkolwiek umów i socjalnych zabezpieczeń, z ewentualną obietnicą jakichś parusetzlotowych śmieci w przyszłości, jeżdziła tam i nabierała doświadczenia, które miało jej zapewnić stałą pracę. Kiedy minął miesiąc, żadnej propozycji nie usłyszała, co więcej, nie wiedziała nawet z kim rozmawiać. Nie dostała nawet żadnego zaświadczenia, że tam pracowała i dostać nawet nie mogła, bo tam na miejscu nie było nikogo, kto mógłby jej owo wypisać. Jeszcze tam parę razy dzwoniła, ale nikt nic nie wiedział. Wreszcie trzeci przypadek. Oto chłopak. Niezwykle inteligentny i zdolny, znający w stopniu zaawansowanym trzy języki, wciąż studiujący, udał się w wakacje do Coventry. Znalazł pracę w magazynie w jakimś większym sklepie. Właściciel sklepu płacił mu siedem funtów za godzinę, oferując pełne ubezpieczenie i obsługę socjalną. Już we wrześniu, jak się dowiedział, przysługiwałby mu tygodniowy płatny urlop. No ale on chciał koniecznie wrócić do Polski, więc wrócił, i wkrótce znalazł pracę jako bileter w kinie. Płacono mu pięć złotych za godzinę, co oznaczało, że kiedy na przykład w czasie świąt przedzierał te bilety przez 10 godzin, to za tę pracę dostał równo 50 złotych. Od tamtego czasu minęły najpierw cztery lata, potem kolejne dziesięć, i mam powody by przypuszczać, że przynajmniej te trzy wspomniane osoby znalazły wreszcie pracę na jaką zasłużyły, ale również mam nadzieję, że wciąż pracują tam gdzie przez tych kilka lat pracowały... choć tu akurat dobrych powodów dla tej nadziei nie widzę. Czemu tak? Otóż nie wiem, ilu z nas tutaj sprawę zna, ale tak się stało, że już ponad dwa lata temu u mojej młodszej córki, osoby zdolnej, porządnej i inteligentnej, z bardzo dobrymi perspektywami osobistymi oraz zawodowymi, zdiagnozowano tak zwany glejak o czwartym poziomie złośliwości. No i dzięki pracy lekarzy, modlitwom wielu, oraz Bożej pomocy, ona wyzdrowiała i gdy skończył się jej urlop zdrowotny, zgłosiła się z powrotem do pracy i została stamtąd natychmiast wywalona na zbitą twarz. Ot tak! Dziś od początku tego roku, od rana do wieczora, studiuje wszelkie ogłoszenia z ofertami pracy, wysyła kolejne zgłoszenia i proszę sobie wyobrazić, że mimo że tych CV wysłała już paręset, nie dostała ani jednej propozycji, mało tego, z tych paruset zgłoszeń, zaledwie w trzech, czy czterech wypadkach otrzymała jakąkolwiek odpowiedź, w sensie, dziękujemy ale innym może razem. I proszę nie myśleć, że ona ma jakieś szczególne ambicje. Otóż nie. Ona już jest tak zdesperowana, że była gotowa pracować nawet jako rejestratorka w ośrodku zdrowia. Jest oczywiście zarejestrowana jako bezrobotna i w ramach tego przez jakiś czas otrzymywała zasiłek w wysokości 1500 zł, natomiast ostatnio on już, zgodnie z przepisami, będzie spadał do 1200. Pamiętam jak kiedyś, też jeszcze w czasach przed zmianą w roku 2015, uczyłem pewnego dyrektora w potężnej państwowej spółce i tam u niego w gabinecie pewnego dnia pojawiła się pewna bardzo miła dziewczyna w charakterze sekretarki. Zapytałem mojego ucznia, czy to bardzo trudno jest dostać taka pracę, a on mi powiedział - trochę pewnie z ironią - że wcale nie. Oni otrzymali około dwustu zgłoszeń, z czego 190 było do odrzucenia z automatu, a z pozostałych dziesięciu właściwie tylko ona jedna jako tako sie prezentowała, znała trochę język, potrafiła obsługiwać ksero, no i odbierac telefon. Jak mówię, to były czasy symbolizowane przez karierę wspomnianego Józefa Bąka, i wtedy to też na internetowym portalu Agory o nazwie "Widelec" ukazał się bardzo podobno śmieszny, wyprodukowany przez redakcję, ranking najgłupszych aplikacji o pracę. Co tam było takiego zabawnego? Standard. Agora przedstawiła nam siedem aplikacji o pracę, napisanych przez ludzi, którzy przede wszystkim tej pracy desperacko szukali, a przy tym ludzi najprawdopodobniej dramatycznie ubogich i niewykształconych. Nie mam tu sposobu, żeby opisać przedmiot tych szyderstw, choćby dlatego, że wstrząsający autentyzm tego dramatu jest nie do opisania. A problem jest taki oto, że nie trzeba się szczególnie intelektualnie wysilać, żeby wiedzieć, że każdy z tych zwycięzców ogłoszonego przez Agorę konkursu, to tak czy inaczej nasz sąsiad; człowiek, którego mijamy codziennie, czy to na ulicy, czy w sklepie, czy podczas spaceru z psem; ktoś z kim niekiedy zamieniamy słowo; ale jednocześnie ktoś, o kim gówno, za przeproszeniem, wiemy. Bo każdy z nich, staje na głowie, żeby nasza wiedza o jego, czy jej sytuacji była jak najbardziej niedostępna. Dlaczego? Bo każda z tych osob, nawet jeśli nie ma już prawie nic, to za to pozostał jej wstyd. Skąd mi przyszło do głowy, że ludzie, których Agora w tak straszny sposób wyszydziła i jednocześnie zrobiła wszystko, żeby to szyderstwo stało się maksymalnie powszechne, wiedzą czym jest wstyd? Otóż z bardzo prostego powodu. Nie miałem bowiem wątpliwości, czytając te wstrząsające swoją bezradnością aplikacje, że za nimi stali ludzie, którzy w normalnych warunkach – a więc choćby w intelektualnej i czysto ludzkiej sytuacji twórców portalu ‘Widelec’ – machnęliby ręką na tę całą pracę i zaczęli się zwyczajnie kurwić, albo kraść. No i jeszcze coś. Gdyby którakolwiek z tych osób, a więc, czy to ten „Dawit” – pracownik piekarni i ochroniarz w hipermarkecie, czy może owa Edyta – marząca o podróżach fryzjerka z Kielc, czy wreszcie ta kobieta, która „od dziecka sprzedawała z ojcem warzywa na targu”, a dziś już tylko liczyła na to, że ktoś jej pozwoli „kłaść zażądany kawałek ciasta na tackę” i ktoś jej za to zechce dać jakiś marny grosz, miała umysł, wrażliwość i poczucie człowieczeństwa na poziomie intelektualistów z Agory, dziś byśmy się z nich nie śmiali, lecz niewykluczone, że się ich bali. Bo ja nie wiem, co będzie z naszą Polską dalej. Nie wiem, czy już za chwilę nie okaże się, że Donald Tusk razem z ministrem Kierwińskim spadli ze schodów, połamiali sobie nogi i ręce i okazali się niezdolni do zarządzania państwem, a jeśli nie, to czy za rok uda się czy nie, normalnie odsunąć ich od władzy . I niepokoję się bardzo, bo nie mam wątpliwości, że jeśli oni będa sie tu dłużej panoszyć, to w tej czy innej formie portal "Widelec" zostanie reaktywowany, i to juz nie tylko jako wydarzenie internetowe, ale kto wie, czy nie osobny kanał Polskiej Telewizji i wtedy dopiero zobaczymy jak się liberałowie potrafią bawić. No i kto wie, czy też nie, jak potrafią w strachu przed śmiercią zwiewać.