Wie verdient er bij die absurde Vlaamse gasuitstap? Want laten we niet naïef zijn: dit heeft niks met het klimaat te maken. It’s all about the money. De gas- en elektriciteitsnetten worden beheerd door de intercommunales achter Fluvius: Fluvius Antwerpen, Fluvius Limburg, Fluvius West, Gaselwest, Imewo, Intergem, Iveka, Iverlek en Sibelgas. De aandeelhouders daarvan zijn onze steden en gemeenten, die jaarlijks dividenden ontvangen uit die energieactiviteiten. En daar begint het interessante deel. Vlaanderen wil ons van het gas richting elektriciteit duwen. Warmtepompen, elektrisch koken en elektrische wagens zorgen voor veel meer vraag naar stroom en dus moet het elektriciteitsnet zwaar worden uitgebreid. Fluvius voorziet daarvoor de komende jaren ongeveer 11 miljard euro aan investeringen. Dat net is opnieuw in handen van dezelfde intercommunales en de kosten ervan worden via de nettarieven doorgerekend aan de gebruikers. Maar vooral de manier waarop Vlaanderen met de dividenden van de gemeenten omgaat, is bijzonder interessant. Toen die energiedividenden door de nieuwe tariefmethodologie begonnen te dalen, trok de Vlaamse Regering 145 miljoen euro belastinggeld uit om de gemeenten gedeeltelijk te compenseren. Die compensatie loopt van 2022 tot en met 2026: eerst 50% van de geraamde minderontvangsten tegenover 2020, daarna 40%, 30%, 20% en uiteindelijk nog 10% in 2026. Met andere woorden: wanneer de inkomsten uit de energieparticipaties van onze gemeenten dalen, springt Vlaanderen bij met belastinggeld. En daar stopt het niet. Voor de miljardeninvesteringen in het elektriciteitsnet wilde de Vlaamse Regering via PMV maximaal 1,56 miljard euro kapitaal inbrengen in de distributienetbeheerders. Eén van de doelstellingen die Vlaanderen daarbij zelf formuleerde, was bijzonder duidelijk: “De dividenden op een normaal en stabiel niveau houden.” Dat staat er echt. De onderhandelingen tussen PMV en Fluvius zijn uiteindelijk afgesprongen. Eén van de struikelblokken was de waardering van de gasactiviteiten. PMV waardeerde die op ongeveer 85% van de boekwaarde, maar de lokale besturen wilden die waardevermindering niet slikken. Dat moet je toch ff laten bezinken. De Vlaamse burger moet van het gas af, maar zodra het gasbezit van de gemeentelijke aandeelhouders minder waard wordt, ontstaat er een probleem. Ook over de toekomstige dividenden raakten ze het niet eens. De lokale besturen hadden namelijk een pay-outratio van 60% vastgelegd. Zestig procent van de winst moest dus kunnen worden uitgekeerd. En dan wordt het financiële plaatje plots heel helder. De burger betaalt zijn eigen omschakeling naar elektriciteit en betaalt via zijn nettarieven mee voor een elektriciteitsnet waarin miljarden moeten worden geïnvesteerd. De intercommunales bezitten dat net en onze steden en gemeenten zijn daarvan de aandeelhouders. Wanneer hun dividenden dalen, voorziet Vlaanderen compensatie met belastinggeld. Voor de nieuwe investeringen wilde Vlaanderen nog eens maximaal 1,56 miljard euro kapitaal voorzien, met als expliciete doelstelling de dividenden normaal en stabiel te houden. En wanneer de gasactiviteiten op slechts 85% van hun boekwaarde worden gewaardeerd, willen de lokale besturen die waardevermindering niet aanvaarden. Wij moeten dus van het gas af, terwijl aan de andere kant alles in het werk wordt gesteld om de waarde van de activa en de dividendstroom van de aandeelhouders te beschermen. Het verdict onderaan de streep? Onze eigen factuur. We betalen deze absurde carrousel twee keer: eerst als belastingbetaler om de dividenden van de burgemeesters kunstmatig overeind te houden, en daarna als consument via de stijgende distributienettarieven op onze stroomrekening. En dan mag iemand mij nog eens uitleggen wie hier precies aan de goede kant van de kassa staat.