پاسخ به توهین‌های این پست: پیش از هر چیز یک تفکیک ساده اما بنیادین را یادآور می‌شم: ملت ایران، حاکمیت نیستند. ایران یک پیکره‌ی واحد و تاریخی است و نمی‌توان بخشی از این ملت را، تنها به‌خاطر باور شیعی‌اش، از کلیت ایران جدا کرد. میلیون‌ها هم‌وطن شیعه هیچ نقشی در تصمیم‌ها و عملکرد حاکمیت ندارند؛ آن‌ها فرزندان همین خاک‌اند و شایسته‌ی همان احترامی که برای هر ایرانی دیگر می‌خواهیم. دوم، رواداری وصله‌ی وارداتی به فرهنگ ما نیست؛ خودِ فرهنگ ماست. منش ایرانی در درازنای تاریخ بر پذیرش تفاوت استوار بوده، نه بر یکدست‌سازی اجباری. باور داریم هر ایرانی، فارغ از مذهب و آیینش، حق دارد آنچه را که می‌پسندد باور کند. این میراث ماست؛ کسی آن را به ما هدیه نداده که حالا بخواهیم پس‌اش بگیریم. سوم، در حافظه‌ی تاریخی ما، باور دینی فردی هرگز در تضاد با وطن‌دوستی نبوده است. محمدرضا شاه خود را آشکارا فردی شیعه و معتقد معرفی می‌کرد و آیین‌های رسمی پادشاهی، پیوندی نمادین با هویت دینی بخش بزرگی از مردم داشت. یعنی حتی در نظامی که نماد ناسیونالیسم ایرانی شمرده می‌شود، دین‌داری مردم نه دشمن «ایرانی‌بودن»، که بخشی از آن دانسته می‌شد. و سرانجام، دشمن‌تراشی میان خود ایرانیان، فقط به منافع ملی ضربه می‌زند. هر فحشی که نثار یک هم‌وطن شیعه می‌شود، نه ضربه‌ای به حاکمیت، که شکافی در پیکره‌ی ملت است. بیایید به‌جای توهین، به دو چیزی بازگردیم که همه‌مان در آن شریکیم، ایران، و رواداری.