بالاخره دفاع کردم! تقدیم به تو محسن، تو ای برادر کوچک‌تری که نداشتم.

هر آن‌چه دوست داشتم برای من نماند و رفت.

بوسیدمت شبیه قحطی‌زده‌ها؛ با ولعی بی‌ملاحظه. گویی نمی‌خواستم هیچ ذره‌ای از تو را از دست بدهم؛ باید تمام تو را می‌بوسیدم، تمام ذره‌ها، تمام جزئیات.

اعتراف می‌کنم، نتوانستم ویدئوی پدر علی عباسی را ببینم. نمی‌دانم دیدنش چه بلایی بر سرم خواهد آورد. دیدن لحظه‌ی جانکاهی که پدری خبر مرگ پسرش را به برادر مجروحش می‌دهد، بیش از توان من است. دیدنش جگرم را به درد خواهد آورد. شنیدن خبری که جراحت جدایی را خراب‌تر خواهد کرد!

خانه‌ی ما نبودی، اما هر بار که راه را گم کردم، به سمت تو برگشتم. گویی در تمام این جهان اشتباه، تنها نشانی‌ درستی که هنوز به خاطر داشتم، تو بودی...