โหม๋คอมเพ

จากกรณีที่ศาลฎีกามีคำพิพากษายืนจำคุก “ไจโกะ” จำเลยในคดีมาตรา 112 จากการทวีตรูปและพระราชดำรัสรัชกาลที่ 9 โดยเห็นว่า มาตรา 112 ต้องตีความมุ่งคุ้มครองเกียรติยศของพระมหากษัตริย์ อีกทั้งตัวบทไม่ได้ระบุว่ากษัตริย์ต้องเป็นกษัตริย์ที่ครองราชย์อยู่ แม้จะสวรรคตไปแล้วการกระทำของจำเลยก็กระทบต่อกษัตริย์ที่ครองราชย์อยู่ ส่งผลให้คดีถึงที่สุด และทำให้เธอกลายเป็นผู้ต้องขังทางการเมืองรายล่าสุด จึงอยากชวนมาทบทวนปัญหาการบังคับใช้มาตรา 112 อีกครั้ง ผ่านรายงาน “ว่าด้วยปัญหาของประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 กรณีการพาดพิงถึงอดีตกษัตริย์” เขียนโดย ภาสกร ญี่นาง อาจารย์คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ส่วนหนึ่งของรายงานแสดงให้เห็นว่า การขยายความคำว่า “พระมหากษัตริย์” ให้ครอบคลุมถึงอดีตพระมหากษัตริย์ ทำให้หลักการพื้นฐานของกฎหมายอาญา ไม่ว่าจะเป็นหลักการตีความโดยเคร่งครัด หลักความแน่นอนชัดเจนของกฎหมาย และหลักการคาดหมายผลทางกฎหมายได้ล่วงหน้า ถูกลดน้ำหนักลงอย่างมีนัยสำคัญ และถอยไปอยู่หลังฉากของความมั่นคงแห่งรัฐแทน ผลของการตีความดังกล่าวไม่ได้จำกัดอยู่เพียงในห้องพิจารณา หากยังส่งผลกระทบต่อเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น เมื่อประชาชนไม่สามารถคาดหมายได้อย่างแน่นอนว่าเรื่องใดกล่าวได้หรือกล่าวไม่ได้ ความไม่ชัดเจนย่อมก่อให้เกิดการเซ็นเซอร์ตนเองและทำให้พื้นที่เรียนรู้ของสังคมหดแคบลง 📌ย้อนอ่านรายงานฉบับเต็ม: tlhr2014.com/archives/86045 📌ย้อนอ่านเสวนาเปิดตัวรายงาน: tlhr2014.com/archives/86801