การที่คบกันไปนานๆแล้วรู้สึกว่าอะไรๆตื่นเต้นน้อยลง มันปกติแน่ แต่ เราต้องแยกให้ออกว่า ความตื่นเต้นในความรักของเรากำลัง "หายไปจริงๆ" หรือมันแค่กำลัง "เปลี่ยนรูปแบบไป" ตอนเริ่มรักกัน เราอาจตื่นเต้นกับการรอข้อความจากเขา การสงสัยว่าเขาคิดยังไงกับเรา การได้เจอกันแต่ละครั้ง หรือการลุ้นว่าความสัมพันธ์จะพัฒนาไปถึงไหน ความตื่นเต้นส่วนนึงมาจากการที่เรายังไม่รู้จักกันดีพอ และยังไม่รู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นต่อไป แต่พอคบกันนานขึ้น เราไม่ต้องคอยลุ้นแล้วว่าเขาจะตอบข้อความมั้ย ถ้าเราพูดแบบนี้เขาจะทำยังไง ไม่ต้องสงสัยตลอดเวลาว่าเขารู้สึกกับเราแบบบไหน และไม่ต้องอยู่บน emotional rollercoaster ของการเริ่มต้นคสพ.อีกต่อไป แต่ทั้งหมดนี้ไม่ได้แปลว่าเราไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นกับเขาได้อีก เพียงแต่ความตื่นเต้นมันค่อยๆ เปลี่ยนรูปแบบไป จากการลุ้นว่าอะไรจะเกิดขึ้นระหว่างเรา มาเป็นการค้นพบว่าเรายังมีมุมให้เรียนรู้เกี่ยวกับกันและกันได้อีก ถ้าเรายัง connect กัน เราอาจตื่นเต้นกับการได้รู้ว่าเขามองโลกในมุมที่เราไม่เคยนึกถึงมาก่อน การได้คุยกันในเรื่องที่จุดประกายความคิดของเรา การได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ จากกันและกัน หรือการค้นพบว่าภายใต้คนที่เราคิดว่ารู้จักดีแล้ว ยังมีอีกหลายมุมที่เราไม่เคยเห็น เรารู้สึกว่ามันคือการที่ "ความตื่นเต้น" มันเปลี่ยนจากอะไรที่ emotional ไปเป็นอะไรที่ intellectual แน่นอนว่าเราอาจยังรู้สึกใจเต้นแรงเวลาเขาจูบเรา ยังตื่นเต้นกับการออกไปเที่ยวด้วยกันแบบไม่ทันตั้งตัว หรือยังรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อบินอยู่ในท้องในบางโมเม้นได้เหมือนเดิม เพียงแต่ความรู้สึกเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องเป็นหลักฐานเพียงอย่างเดียวว่าความรักของเรายังมีชีวิตอยู่ เพราะสิ่งที่ควรแยกให้ออก คือการที่เรา "ไม่ต้องลุ้นกับเขาเหมือนวันแรกอีกแล้ว" vs การที่เรา "ไม่รู้สึกสนใจเขาอีกต่อไป" อย่างแรกเป็นผลของการที่เรารู้สึกมั่นคงและปลอดภัยในคสพ.มากขึ้น แต่อย่างหลังเป็นวันที่เราเลิกอยากรู้ว่าเขาคิดอะไร เลิกสนใจว่าเขากำลังรู้สึกยังไง หรือคิดว่าเรารู้จักเขาดีหมดแล้วจนไม่มีอะไรให้น่าค้นพบอีก นี่แหละอาจเป็นสัญญาณเตือนว่าเราเริ่ม disconnect กัน ใช่ ความรักที่ดีไม่ต้องหวือหวาตลอดไป และการที่คนรักอาจไม่ทำให้ใจเราเต้นแรงเหมือนวันแรกอีกแล้วมันไม่เป็นไรเลย ตราบใดที่เขายังทำให้เราอยากรู้จักเขามากขึ้น และยังทำให้เราได้ค้นพบอะไรใหม่ๆ ในโลกใบเดิมของเราสองคนได้เสมอ

love language ของเรากับแฟน คือ quality time เพราะงั้นจะมีกฏที่ไม่เคยตกลงกัน แต่เป็นกันไปเอง ก็คือเวลากินข้าวด้วยกันจะไม่แตะโทรศัพท์เลย และถ้าต้องหยิบขึ้นมาทำอะไร จะบอกกันเลยว่า "ขอโทษนะ ขอตอบงานแปปนึง" "แปปนึงนะคับ มีอีเมลด่วนเข้ามา" ทำอะไรเสร็จก็จะวางเลย บางคนอาจจะมองว่ากับแฟนที่คบมานาน มันต้องเกรงใจกันขนาดนี้เลยหรอ 555 แต่สำหรับพวกเรามันคือวิธีแสดงว่าเราเคารพและเห็นคุณค่าของเวลาที่เราตั้งใจมีด้วยกันอ่ะ แค่เป็นภาษารักของเราเท่านั้น สำหรับใครที่เล่นมือถือแบบเงียบๆอยู่ข้างๆกัน มันก็ได้นะถ้าเรามีความสุขกับการใช้เวลาด้วยกันแบบนั้น ไม่ได้มีผิดถูก

เพราะการ "ไม่มีอะไรจะเล่า" แล้ว คือสัญญาณของ disconnection และจากใจเลยนะ เราว่า disconnection เป็นจุดเริ่มต้นของแทบทุกปัญหาในความสัมพันธ์เลย เพราะพอไม่ได้รู้สึก connect กันแล้ว เราก็อาจเริ่มมองกันเป็นคนอื่น ค่อยๆ เลิกรู้สึกว่าอีกคนเป็นส่วนนึงในชีวิตเราเหมือนเดิม นอกใจกันได้ เพราะไม่มีความรู้สึกผูกพันมารั้งไว้ ไม่ให้เกียรติกันได้ ลืมเรื่องสำคัญของอีกคนได้ ลืมนึกถึงอีกคนก่อนจะตัดสินใจอะไรได้ เพราะไม่ได้รู้สึกว่าเขาเป็นคนของเราอีกแล้ว ไม่ได้รู้สึกว่าเราเป็นทีมเดียวกัน ไม่ได้รู้สึกว่าเขาเป็นคนที่เราต้องปกป้อง ต้องคำนึงถึงความรู้สึกของเขา หรือเป็นคนที่เราอยากให้ความสำคัญเป็นอันดับต้นๆ อีกต่อไปแล้ว เพราะพอเราห่างกัน สิ่งที่ค่อยๆ หายไป คือจุดเชื่อมโยงระหว่างการกระทำของเรา กับความรู้สึกของเขา... ไม่ได้หมายความว่าทุกปัญหาต้องเกิดจาก disconnection เพียงอย่างเดียว หรือทุกคนที่รู้สึกห่างเหินจะต้องหันมาทำร้ายกัน แต่เราคิดว่าการสูญเสียความรู้สึกใกล้ชิดกันไป มันทำให้ความใส่ใจและความรู้สึกที่จะอยากรักษาความสัมพันธ์นั้นไว้มันค่อยๆ ลดลงตามไปด้วย และบางทีสัญญาณว่าเราเริ่มห่างกัน มันไม่ใช่ว่าวันนึงเราลุกขึ้นมาทะเลาะกันใหญ่โตหรอก แต่มันคือความเงียบระหว่างกันนี่แหละ การที่เราไม่ค่อยอยากรู้แล้วว่าวันนี้เขาเจออะไรมาบ้าง ไม่ได้ตั้งตารอฟังเรื่องราวของเขาเหมือนเมื่อก่อน เราเองก็ไม่รู้สึกอยากเล่าอะไรให้เขาฟังอีกแล้ว แล้ว connection มันหน้าตาเป็นยังไง? มันไม่ได้หมายความว่าเราต้องมีเรื่องสำคัญให้คุยกันตลอดเวลา หรือต้อง deep talk กันทุกวัน แต่มันคือการที่เราอยากเล่าว่าวันนี้กินอะไรมา เจอเรื่องตลกอะไร หรือมีเรื่องเล็กๆ อะไรที่ทำให้เราดีใจ หรือเรื่องเล็กๆที่อยากปรึกษา เพราะเราอยากให้เขารับรู้เรื่องราวในชีวิตเรา และเราก็อยากรับรู้เรื่องราวในชีวิตเขาเหมือนกัน ต่อให้เป็นเรื่องธรรมดาแค่ไหน เราก็ยังอยากฟัง เรายังยิ้มไปกับเรื่องที่เขาเล่า และยังรู้สึกว่าการได้แบ่งปันเรื่องเล็กๆ เหล่านี้ให้กันฟังเป็นเรื่องพิเศษระหว่างเรา เพราะการที่เราอยากเล่าเรื่องเล็กๆ ในแต่ละวันให้ใครสักคนฟัง คือการที่เราอยากมีเขาอยู่ในปัจจุบันของเรา และการที่เราอยากแบ่งปันความฝันและตัวตนของเราให้เขารู้จัก ก็คือการที่เราอยากมีเขาอยู่ในอนาคตของเราด้วยเหมือนกัน