جنگ‌طلبی در جامهٔ آزادی؛ مردم ایران سپر سیاست هیچ‌کس نیستند چه تفاوتی دارد دعوت به جنگ از تهران برخیزد، از واشینگتن یا از تریبون‌های اپوزیسیون در خارج، وقتی قرار است مردم ایران هزینهٔ آن را بپردازند؟ رضا پهلوی از مداخلهٔ نظامی خارجی دفاع می‌کند؛ مارکو روبیو از فشار اقتصادی و سقوط اقتصاد ایران سخن می‌گوید؛ در فضای مجازی و رسانه ای منشه امیر《 این پیر دشمن ایران》 دربارهٔ مسلح‌کردن مردم با حمایت خارجی افاضات میکند. در سوی دیگر، قالیباف، مذاکره و توافق را به چالش کشیده و عبارت «جنگ، نه صلح» را به ادبیات ایران ستیزی می افزاید. این مواضع یکسان نیستند و مسئولیت‌های یکسانی نیز ایجاد نمی‌کنند؛ اما هر یک پرسشی جدی دربارهٔ پیامدهای انسانی سیاست‌های پیشنهادی خود پیش می‌کشند. چه کسی قرار است بمیرد؟ چه کسی خانه‌اش را از دست بدهد؟ چه کسی هزینهٔ تحریم، بمباران، سرکوب و جنگ داخلی را بپردازد؟ صاحبان تریبون‌های امن، یا مردمی که سال‌هاست میان سرکوب سیاسی، فشار اقتصادی و بیم جنگ گرفتار مانده‌اند. اعدام و سرکوب باید پایان یابد. اما محکومیت حکومت، مجوز جنگ خارجی نیست؛ همان‌گونه که مخالفت با مداخلهٔ نظامی، توجیهی برای سرکوب داخلی نخواهد بود. مردم ایران نه وثیقهٔ جاه‌طلبی سیاسی‌اند، نه سپر قدرت‌های خارجی، و نه محکوم به انتخاب میان طناب دار و آوار بمب.