MEHDI

نسیم زلف تو چون بگذرد به تربت حافظ ز خاک کالبدش صد هزار لاله برآید و پند خواجه شیراز برای زیستن چنین بود : چنان بِزی که اگر خاکِ ره شوی کس را غبارِ خاطری از رهگذارِ ما نرسد *مقبره حافظ در سال 1306 و چند تصویر از امروز حافظ

در «اسرار التوحید» میگه: در آن وقت کی شیخ (قدس‌اللّه روحه العزیز) به‌نشابور بود، به حمام شد، درویشی او را خدمت می‌کرد و دست بر بازوی شیخ می‌نهاد و شوخ* از پشت شیخ بر بازو جمع می‌کرد چنانک رسم ایشانست تا آن‌کس ببیند {توضیح: که نشون بدن که: ما چقدر داریم زحمت می‌کشیم و چقدر فیتیله چرک از تن تو درمیاریم، که مزد و مرحمت بیشتری بهشون برسه} در میان این خدمت از شیخ سؤال کرد کی: ای شیخ جوانمردی چیست؟ شیخ گفت آنکه شوخ مرد پیش روی او نیاری. شوخ: چرک بدن که در حمام با کشیدن کیسه از تن زایل گردد آره دوستان اینجوریاس عیب کسی پیش روی‌ او آوردن از فتوت به‌دور است و از مروت بعید...

برای دیدنِ هولناکیِ جهان، لزوماً نیازی به دستگاهی پیچیده از مفاهیم فلسفی نیست. تجربه‌ی مستقیمِ رنج، بیماری، ملال و مرگ برای دیدنِ این واقعیت کافی است. شاید دشواریِ کار فلسفه نه کشفِ این هولناکی، بلکه توضیح‌دادن و صورت‌بندیِ آن باشد.

تماشای بیگانه شدن دوست.

"تفکر دشوار است، به همین دلیل است که بیشتر مردم، قضاوت می‌کنند." کارل یونگ و کامو در سقوط نوشت: مردم شتاب‌زده درباره‌ی آدم قضاوت می کنند. تا خودشان مورد داوری قرار نگیرند. هرکسی می‌خواهد به هر بهایی شده،در اثبات بی گناهی‌اش بکوشد. 1/

«ناگهان می‌فهمی که این تو هستی که کوچک و کوچکتر، تنها و تنهاتر می‌شوی» - سیلویا پلات (حباب شیشه) او که گفته بود به جهنم معتقد است، زیرا پیش از مرگ در آن زندگی کرده است. در جایی نوشت؛ آن‌ها در ظاهر، نگاهم می‌کردند، به حرف‌هایم گوش می‌دادند، اما هرگز مرا به باطن خود راه نمی‌دادند. و شگفتا که چقدر درست می‌گفت؛ مادرش مدت‌ها اجازه نداد تا زندگینامه‌ی سیلویا، حتی پس از مرگش در ۳۰ سالگی منتشر شود. بعدها هم در ابتدا با نام مستعار منتشر شد. همسر نویسنده‌اش، تد هیوز، که ملک‌الشعرای بریتانیا بود، آخرین دفترچه‌ی یادداشت‌ها و خاطرات سیلویا را آتش زد تا هرگز کسی نفهمد که او تا چه حد در آن زندگی تحقیر می‌شد، توهین می‌شنید و از جناب ِشاعر کتک می‌خورد. خودش در جواب ِبندی از شعرش که پرسیده بود؛ زندگیت را کجا جا گذاشتی؟ در “حباب شیشه” نوشته بود: «نمی‌دانستم چرا می‌خواهم گریه کنم. اما می‌دانستم که اگر کسی با من صحبت کند یا از نزدیک نگاهم کند، اشک از چشمانم روانه می‌شود و بغض در گلویم خواهد شکست و آنگاه یک هفته تمام خواهم گریست» وقتی در آغاز جوانی، مادرش سعی می‌کرد او را به پذیرش “نقش اجتماعی” تعیین شده برای زنان در جامعه راضی کند؛ به پذیرش شغلِ منشی و تندنویس، در نامه‌ای به مادرش نوشت: «شغل خوبی است برای هر دختری که نخواهد نویسنده شود. من زندگی و وقتم را فدای یادگیری تندنویسی و منشی‌گری نمی‌کنم… نوشتن بزرگترین لذت زندگی من است. نمی‌خواهم نامه‌ها و نوشته‌های دیگران را تایپ کنم. می‌خواهم نامه‌ها و نوشته‌های خودم را بنویسم» او را می‌دیدند و می‌شنیدند، اما کسی به باطنش راه نیافت! در جایی نوشته، زندگی برای برخی از ما، مثل دیدن پاریس است از پنجره‌ی قطار سریع‌السیری که در جهت خلاف حرکت می‌کند… - و حالا سیلویا پلات ۹۴ ساله شد!

آنجلوس سیلسیوس می‌گوید: «آن‌چه هستم، نمی‌دانم؛ و آن‌چه می‌دانم، نیستم.»

ماه، سرو و ستاره.

آلن دو باتن شناخت درست ما از یک انسان دقیقاً از لحظه‌ای آغاز می‌شود که او به شکل اساسی ناامیدمان می‌کند.

اگر دنبال بی خداترین و یا بی باورترینِ افراد جهان میگردید، سراغ مبلغان مذهبی بروید.

عباس معروفی: "آدم می‌تواند در آنِ واحد دو جا حضور داشته باشد؛ آن‌جایی كه هست، و آن‌جايی كه می‌خواهد باشد ...!"

ميگفت: روان انسان ميتونه رنج هاى عظيمى رو تحمل كنه، اما چيزى كه اون رو از پا درمياره چرخه ى تكرار شونده ى اميدهاى واهى و نااميدى هاى پى در پيه.