پوشیده

«سرنوشت، راضیان را به پیش می‌راند و ناراضیان را به دنبال خود می‌کشد.» —نامه‌ی سنکا به لوکیلیوس، ش۱۰۷ب۱۱

روی ساعت شنی چهارگانه‌ی سده‌ی ۱۷م نوشته: «Dubia omnibus, ultima multis.» «برای همه نامعلوم، برای بسیاری آخرین {لحظه}.»

نکته‌ی جالب درباره‌ی «اسلام رحمانی» اینه که اگه بخوای به‌ش وارد بشی سرش رو می‌برند؛ اگه هم بخوای ازش خارج بشی سرت رو می‌برند.

هرقدر زندگی‌ای بی‌سبک و بی‌شکل باشد، همچون غبارِ ستارگان، نظم و معنای خود را دارد؛ اما این معنا و نظم تنها در پایان، پس از کامل‌شدنِ مسیرِ حیاتیِ موجودِ زنده پدیدار می‌شوند. تا وقتی زندگی جریان دارد، قانونمندی و غایت‌مندی در هر لحظه از نظر پنهان می‌مانند. —ولادیمیر یانکلویچ —مرگ

زیرکی را گفتم: «این احوال بین»، خندید و گفت: «صعب‌روزی، بوالعجب‌کاری، پریشان‌عالمی» آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی —حافظ - غ۴۷۰

پوشیده: سوژه دوماد است.

تماشای بیگانه شدن خود...

«وقارِ» جنگ بیش از همه از آنِ کسانی است که در آن نمی‌جنگند: تاریخ‌نگاران، استراتژیست‌های بزرگ، رمان‌نویسانِ جنگ و نقاشانِ نبردها. شاید سربازی که در گردابِ نبرد گرفتار است در این‌باره با نویسندگانِ نظامی و فیلسوفانِ تاریخ هم‌عقیده نباشد. —ولادیمیر یانکلویچ —مرگ

چو بر این خلق می‌تنم، مَثَلِ آب و روغن ام ز برون‌ایم متصل، به درونه ز هم جدا ز هوس‌ها گذشته‌ای، به جنون بسته گشته‌ای نه جنونی ز خلط و خون که طبیب‌ش دهد دوا که طبیبان اگر دمی‌ بچشندی از این غمی بجهندی ز بند خود، بدرندی کتاب‌ها —شمس۲۴۴ +مولانا وصف‌حال این روزهام رو چه شیوا گفت.

این‌که بعضی کاربرها توییت تو رو بعد یه مدت، با یه کم تغییر، به نام خودشون منتشر می‌کنند، واقعا عجیبه. آخه مثلا تو یه اثر ادبی یا هنری رو تقلید کنی، یه چیزی؛ ولی دیگه تقلید در سطح توییت خیلی خودکم‌بینی می‌خواد. وسط این همه چرندبافی، یارو حتا در خودش نمی‌بینه چرند مختص به خودش بگه.

این موقعِ درخت خرمالو را از هر وقت دیگری بیش‌تر دوست دارم.

یک جایی از زندگی می‌فهمی حتا سلام و احوال‌پرسی آدم‌ها هم یک لطف بزرگه.

خیلی وقته برای چیزی «ذوق» نکردم. شاید بزرگسالی همین باشه: روزمره شدن رنج، عادی شدن تحمل، پذیرش این سراشیبی بی‌توقف به سوی مرگ، پوزخند به واژه‌ی «عشق»...

متضاد ‹عباس معروفی› مگه نمی‌شه ‹ضحاک مهجوری›؟

متضاد ‹نجیب محفوظ› می‌شه ‹وقیح معروض›؟

زمان مشخص کرد ارزشی نداره...

کاش داروخانه‌ها قرص امید داشت، چسب دل‌شکستگی، قطره‌ی دل‌گرفتگی، پماد خارش پوچی، شربت بغض‌های فروخورده، آمپول غمبادهای آنی...

خانه در آغوش نوری گرم می‌خواهم وَ ساکت... .

به آدم‌هایی که می‌تونند زندگی رو در میل‌هاشون خلاصه کنند، رشک می‌برم.