Jabberwocky Wonders

Daydreaming ِ شنبه.

چند روز قبل یهو دیدیم یکی تو‌ خیابون اسمم رو صدا می‌زنه ! برگشتم دیدیم اسیستنت گالری هست توش‌رزیدنسی داشتم، احوال‌پرسی کردیم و رفت و بعدش من حس کردم اینجا داره ‌میشه جایی که دیگه می‌شه بهش گفت: « خونه ». اما خونه‌ی اصلی من تا ابد #خانه_پدری باقی میمونه.

«ناگهان می‌فهمی که این تو هستی که کوچک و کوچکتر، تنها و تنهاتر می‌شوی» - سیلویا پلات (حباب شیشه) او که گفته بود به جهنم معتقد است، زیرا پیش از مرگ در آن زندگی کرده است. در جایی نوشت؛ آن‌ها در ظاهر، نگاهم می‌کردند، به حرف‌هایم گوش می‌دادند، اما هرگز مرا به باطن خود راه نمی‌دادند. و شگفتا که چقدر درست می‌گفت؛ مادرش مدت‌ها اجازه نداد تا زندگینامه‌ی سیلویا، حتی پس از مرگش در ۳۰ سالگی منتشر شود. بعدها هم در ابتدا با نام مستعار منتشر شد. همسر نویسنده‌اش، تد هیوز، که ملک‌الشعرای بریتانیا بود، آخرین دفترچه‌ی یادداشت‌ها و خاطرات سیلویا را آتش زد تا هرگز کسی نفهمد که او تا چه حد در آن زندگی تحقیر می‌شد، توهین می‌شنید و از جناب ِشاعر کتک می‌خورد. خودش در جواب ِبندی از شعرش که پرسیده بود؛ زندگیت را کجا جا گذاشتی؟ در “حباب شیشه” نوشته بود: «نمی‌دانستم چرا می‌خواهم گریه کنم. اما می‌دانستم که اگر کسی با من صحبت کند یا از نزدیک نگاهم کند، اشک از چشمانم روانه می‌شود و بغض در گلویم خواهد شکست و آنگاه یک هفته تمام خواهم گریست» وقتی در آغاز جوانی، مادرش سعی می‌کرد او را به پذیرش “نقش اجتماعی” تعیین شده برای زنان در جامعه راضی کند؛ به پذیرش شغلِ منشی و تندنویس، در نامه‌ای به مادرش نوشت: «شغل خوبی است برای هر دختری که نخواهد نویسنده شود. من زندگی و وقتم را فدای یادگیری تندنویسی و منشی‌گری نمی‌کنم… نوشتن بزرگترین لذت زندگی من است. نمی‌خواهم نامه‌ها و نوشته‌های دیگران را تایپ کنم. می‌خواهم نامه‌ها و نوشته‌های خودم را بنویسم» او را می‌دیدند و می‌شنیدند، اما کسی به باطنش راه نیافت! در جایی نوشته، زندگی برای برخی از ما، مثل دیدن پاریس است از پنجره‌ی قطار سریع‌السیری که در جهت خلاف حرکت می‌کند… - و حالا سیلویا پلات ۹۴ ساله شد!

امروز دیگه بارون میاد، می‌دونم.

شب یک شب دو