a place to cry retweeted
ชั้นชอบหายมาก เพราะชั้นดีเพรสและรู้สึกแย่เวลาที่คุยกับคนอื่นเพราะอารมณ์ความคิดตอนดีเพรสมันจะทำให้ดิ่งไปด้วย ปิดไอจีไปเลยเป็นปี เพื่อนที่ไม่สนิทก็บอกให้กลับมาเปิดชั้นก็เลยเปิด สุดท้ายก็ไม่ได้อัพอะไรอยู่ดี คุยก็ไม่ได้คุย แต่เพื่อนสนิทชั้นไม่มีคนไหนอยากให้ชั้นเปิดไอจี(1)
เรามีเพื่อนคนหนึ่ง หายไปจากชีวิตอย่างเป็นปริศนา โซเชียลไม่อัพเดต อยู่ที่ไหน ทำอะไร ไม่มีใครรู้ หายจากทุกคนไป 5 ปีกว่า แล้วเมื่อกี้มันทักมา “มึง เดือนหน้าว่างปะ มาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้หน่อย” เรานี่ ฮะ? ใครอะ คือ เกือบลืมมันไปแล้วจริงๆ 5555555555555
ใครที่หายไปจากเพื่อน อย่าไปคาดหวังว่าความสัมพันธ์เก่าๆที่มีตอนสมัยเรียนจะยังอยู่นะคะ ทุกคนโตขึ้น มีชีวิต มีภาระเป็นของตัวเอง วงเพื่อนก็ค่อยๆแคบลง ถ้ายังอยากรักษามิตรภาพกับใคร ก็อย่าลืมให้ใจกับเขาไปบ้าง ทักทายกันสักนิด แวะไปคอมเมนต์สักหน่อยไม่เสียหาย
a place to cry retweeted
เห็นด้วยกับประโยคที่บอกว่า “โอกาสที่เปลี่ยนชีวิตได้ ล้วนมาพร้อมกับผู้คนใหม่ ๆ และบรรยากาศใหม่ ๆ เสมอ เพราะชีวิตใหม่เริ่มต้นเมื่อเรากล้าออกจากที่เดิม”
บางคนไม่ได้ลาออกเพราะงานหนัก แต่ลาออกเพราะคนที่ทำให้ทุกวันของการทำงานหนักกว่าเดิม
งานหนักอาจทำให้เหนื่อยกาย แต่หัวหน้าที่ไม่รับฟัง เพื่อนร่วมงานที่ไม่รับผิดชอบ หรือสภาพแวดล้อมที่กดดัน อาจทำให้เหนื่อยใจจนไม่อยากไปทำงาน
บางครั้งเงินเดือนดี ก็ไม่คุ้มกับสุขภาพจิตที่เสียไป
a place to cry retweeted
หรือจริงๆแล้ว สูตรโกงชีวิตคือการมองโลกในแง่ดีแบบเวอร์ๆ เพ้อฝันหน่อยๆ แล้วเชื่อว่าตัวเองจะไปได้ไกลกว่าที่คนอื่นคิดไว้ก็ได้นะ
a place to cry retweeted
ส่วนตัวเราแยกความเครียดจากตัวงานกับความเครียดจากคนออกจากกันนะ เพราะบางทีงานไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้นหรอก แต่คนทำให้เหนื่อยมากกว่า 5555
ถ้าเครียดจากงาน เราจะลองจัดลำดับความสำคัญก่อนว่าอะไรต้องทำตอนนี้ อะไรยังรอได้ อะไรที่เกินความสามารถหรือกำลังของเรา ก็ต้องสื่อสารกับหัวหน้าตรง ๆ ไม่ใช่รับทุกอย่างมาทำแล้วกลับมาเครียดอยู่คนเดียว เพราะสุดท้ายคนที่สุขภาพพังก็คือตัวเราเอง
แต่ถ้าเครียดจากเพื่อนร่วมงาน เราจะพยายามไม่เอาพฤติกรรมของคนอื่นมาเป็นอารมณ์ของตัวเองมากเกินไป ใครจะคิดยังไงกับเรา จะชอบหรือไม่ชอบเรา ก็เป็นสิทธิ์ของเค้า เราไม่จำเป็นต้องทำให้ทุกคนรักหรือพอใจในตัวเรา ขอแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีและไม่ไปสร้างความเดือดร้อนให้ใครก็พอ ถ้ามีปัญหากันก็คุยกันตรง ๆ ด้วยเหตุผล แต่ถ้าคุยแล้วไม่ดีขึ้น เราก็จะรักษาระยะห่าง คุยเฉพาะเรื่องงาน ไม่จำเป็นต้องสนิทกับทุกคนในที่ทำงานก็ได้ เป็นเพื่อนร่วมงานที่ทำงานด้วยกันได้ก็เพียงพอแล้ว
อีกอย่างที่เราพยายามทำคือ ไม่เอาอารมณ์จากที่ทำงานกลับไปทำลายความสุขในชีวิตส่วนตัว (หลายคู่มีปัญหากันเพราะเอาไปลง ไปหงุดหงิดใส่แฟน ระวังนะ) เลิกงานแล้วก็หาอะไรที่ตัวเองชอบทำ กินของอร่อย ฟังเพลง ดูหนัง ออกไปเที่ยว หรืออยู่กับคนที่ทำให้เราสบายใจบ้าง ถึงจะทำได้ไม่ทุกวันก็เถอะ 5555
แต่ถ้าวันหนึ่งเราพยายามจัดการความเครียดทุกวิถีทางแล้ว ยังต้องตื่นมาพร้อมกับความรู้สึกไม่อยากไปทำงานทุกวัน เราว่าก็ควรกลับมาทบทวนเหมือนกันนะ ว่าปัญหาอยู่ที่ตัวเรา หรือสภาพแวดล้อมในการทำงานมันไม่เหมาะกับเราจริง ๆ
บางครั้งเราไม่จำเป็นต้องฝึกให้ตัวเองอดทนเก่งขึ้นเรื่อย ๆ เพื่ออยู่ในสภาพแวดล้อมที่ทำร้ายจิตใจเราก็ได้ เราทำงานเพื่อให้มีชีวิตที่ดีขึ้น ไม่ใช่มีชีวิตอยู่เพื่อทำงานจนไม่มีความสุขเลยครับ สุขภาพจิตเราก็สำคัญ ที่ทำงานเค้าไม่ได้มาจ่ายค่ารักษาสุขภาพจิตให้เราในภายหลังหรอกเนอะ❤️
a place to cry retweeted
คนรุ่นใหม่ไม่ได้มองว่าความก้าวหน้าในชีวิตต้องวัดกันที่ "ตำแหน่งในองค์กร"ที่เพิ่มขึ้นอะ เพราะมันก็แลกมาด้วย Mental health ต่อให้ Compensation จะเพิ่มขึ้น แต่มันก็ไม่คุ้มกับความเครียด และต้องเหนื่อยหน่ายเรื่องคนอีก!
คนรุ่นใหม่เขาไม่ได้อยากได้อำนาจเพื่อมา Control ชีวิตใครแบบคนรุ่นเก่าๆแล้วอะ จากที่สังเกตคือทำงานตามหน้าที ชิวๆในหน้างานตัวเองไป มีเวลาไปทำสิ่งที่ชอบ มุมมองต่อชีวิตและการทำงานมันเลยเปลี่ยนไป (Work-Life Balance ) และSave สุขภาพจิตใจกันมากขึ้น
*ตำแหน่งที่เลื่อนขึ้น มันมาพร้อมราคาที่ต้องแลกนะ ทั้งร่างกาย จิตใจ ความเครียด การรองรับอารมณ์ การบริหารคน เพราะสุดท้ายแล้ว เงินที่เพิ่มขึ้นหลักพัน อาจไม่คุ้มค่ากับการแลกมาด้วยสุขภาพจิตและเวลาชีวิตที่หายไปเลยด้วยซ้ำ
ทำไมเดี๋ยวนี้คนรุ่นใหม่ถึงไม่ค่อยอยากเป็นหัวหน้ากันแล้วอะ เมื่อก่อนการได้เลื่อนตำแหน่งคือความก้าวหน้าในชีวิต แต่เดี๋ยวนี้หลายคนกลับเลือกเป็นพนักงานธรรมดา เพราะเงินเดือนเพิ่มนิดเดียว แต่ความรับผิดชอบเพิ่มเป็นสิบเท่า ไหนจะต้องรับแรงกดดันจากทั้งลูกน้องและผู้บริหารอีก
ถ้าเป็นคุณ ยอมได้เงินเดือนเพิ่มเพื่อเป็นหัวหน้า หรือขออยู่ตำแหน่งเดิมแบบสบายใจกว่า?
a place to cry retweeted
อ่านเจอมาว่า……
“ สกิลที่สำคัญที่สุดในชีวิตของคนเรา คือ
สกิลการรับมือกับความผิดหวัง ทำความเข้าใจว่าชีวิตมันก็แค่นี้แหละ วันนี้สุข พรุ่งนี้ทุกข์ ไม่มีอะไรได้ดั่งใจเราไปซะทุกอย่างอยู่แล้ว มองมันให้เป็นเรื่องธรรมดา โฟกัสแค่ปัจจุบัน และตั้งใจใช้ชีวิต ณืวันนี้ให้ดีที่สุด”
a place to cry retweeted
ชีวิตมันสั้นเกินกว่าจะปล่อยให้ความรู้สึกบางอย่างมันติดอยู่ในใจได้นาน คิดส้ะว่าอย่ายอมให้มันเป็นความรู้สึกสุดท้ายที่ค้างไว้ถ้าพรุ่งนี้ไม่ได้ตื่นมาใช้ชีวิตก็ได้ ให้ความรู้สึกสุดท้ายในชีวิตเดียวที่มี มันคือความเบาสบาย ความสุขเถอะ ใจเราจะได้ไม่ยึดติดสิ่งใดอีก
a place to cry retweeted
สิ่งที่กล้าที่สุดในชีวิตคือการลาออก เพื่อนดี เงินดี แต่ทุกลมหายใจคืองานหมด พ่อแม่งอนไม่คุยด้วยเป็นเดือน🥲 แถมงานใหม่ที่คิดว่าดีก็ไม่ดีอีก กว่าจะผ่านมาได้เกือบเดรส ส่วนงานปจบ.วันนึงทำไม่ถึง8ชม. เลิกงานฟ้ายังไม่มืดมีเวลาไปทำนู่นนี่นั่น แฮปปี้มาก ขอบคุณตัวเองทุกวันที่กล้าลาออก😭🫶🏻
a place to cry retweeted
ขอแชร์ในมุมของที่ปรึกษาที่เคยเข้าไปช่วย Implement เรื่องวัฒนธรรมองค์กรให้กับหลายๆ บริษัท ตั้งแต่รัฐวิสาหกิจไปจนถึงบริษัทอินเตอร์นะคะ
ส่วนตัวคิดว่าบางครั้งองค์กรไม่ได้ตั้งใจจะเสียคนเก่งหรอก แต่การเปลี่ยนวัฒนธรรมองค์กรอาจเป็นเรื่องที่ยากกว่าการหาคนใหม่เข้ามาแทนที่มาก
1. คนที่มีอำนาจแก้ปัญหา อาจไม่ใช่คนที่ต้องเจอกับปัญหานั้นทุกวัน
บางครั้งผู้บริหารอาจมองว่าทุกอย่างยังปกติดี แต่พนักงานกลับต้องเจอกับปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ซ้ำๆ จนวันหนึ่งทนไม่ไหวและตัดสินใจลาออก
ยกตัวอย่าง พนักงานเก่งคนหนึ่งลาออกโดยให้เหตุผลว่าเงินเดือนน้อย แต่พอลองมาดูจริงๆ อาจพบว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่เงินเดือนอย่างเดียว แต่อยู่ที่หัวหน้าไม่กล้าประเมินผลงานตามความเป็นจริง คนที่ทำงานดีมากกับคนที่ทำงานทั่วไปกลับได้รับผลตอบแทนพอๆ กัน ถ้าองค์กรแก้ด้วยการขึ้นเงินเดือนอย่างเดียว ก็อาจไม่ได้แก้ที่ต้นเหตุ
จริง ๆ แล้วควรกลับมาดูหลายเรื่อง เช่น
- เงินเดือนที่จ่ายอยู่ แข่งขันกับบริษัทอื่นในตลาดได้ไหม??
- หัวหน้าประเมินผลงานอย่างเป็นธรรม และกล้าให้ Feedback ลูกทีมหรือเปล่า??
- คนที่ทำงานเก่งกว่า ได้รับการยอมรับและผลตอบแทนที่เหมาะสมกับผลงานจริงไหม?
เพราะบางครั้งสิ่งที่พนักงานพูดตอนลาออก อาจเป็นแค่ปลายเหตุของปัญหาที่สะสมมานาน
ดังนั้น สิ่งสำคัญคือเราต้องพยายามหาสาเหตุที่แท้จริงให้เจอ ไม่ใช่แค่แก้ปัญหาตามสิ่งที่เห็น เพราะบางปัญหามีหลายสาเหตุเชื่อมโยงกัน และไม่สามารถแก้แค่เรื่องเดียวแล้วจบได้ !!!!!!!!!!!!!
2. การเปลี่ยนวัฒนธรรมองค์กร อาจหมายถึงการต้องเปลี่ยนพฤติกรรมของคนที่มีอำนาจเอง
บางครั้งปัญหาไม่ได้อยู่ที่นโยบาย แต่อยู่ที่วิธีบริหารของหัวหน้าและผู้บริหาร
ยกตัวอย่าง บริษัทบอกว่าอยากให้พนักงานกล้าคิด กล้าตัดสินใจ และมีความรับผิดชอบมากขึ้น แต่ในความเป็นจริง ไม่ว่าทีมจะทำอะไร ก็ต้องรอหัวหน้าอนุมัติทุกเรื่อง พอใครเสนอความคิดเห็นต่างออกไป ก็ไม่ค่อยได้รับการรับฟัง
สุดท้ายบริษัทมีนโยบายใหม่ แต่คนยังทำงานด้วยวิธีเดิม ๆ
และขึ้นชื่อว่าการเปลี่ยนแปลง มันไม่ใช่เรื่องที่จะพลิกหน้ามือเป็นหลังมือได้ทันทีนะ เพราะบางครั้งต้องเปลี่ยนทั้งวิธีคิด พฤติกรรม และวิธีทำงานที่ใช้กันมาหลายปี
ที่สำคัญ คนที่ต้องเปลี่ยนอาจไม่ใช่แค่พนักงาน แต่รวมถึงหัวหน้าและผู้บริหารเองด้วย
3. องค์กรเห็นต้นทุนของการเปลี่ยนแปลง แต่ไม่ค่อยเห็นต้นทุนของการเสียคนเก่ง
เวลาจะปรับระบบหรือเปลี่ยนวิธีทำงาน องค์กรอาจมองว่าต้องใช้งบประมาณ ต้องเสียเวลา และต้องใช้คนจำนวนมาก แต่พอพนักงานเก่งลาออก กลับคิดว่าเดี๋ยวก็หาคนใหม่มาแทนได้
ทั้งที่จริงๆ แล้ว การเสียพนักงานหนึ่งคนไม่ได้เสียแค่คนทำงานนะ แต่ยังมีต้นทุนอื่นๆ ตามมาอีก ทั้งค่าสรรหาคนใหม่ เวลาที่ต้องใช้สอนงาน ผลงานที่อาจสะดุดระหว่างเปลี่ยนคน รวมถึงภาระของคนในทีมที่ต้องช่วยรับงานต่อ
บางครั้งเรามองเห็นชัดว่าการเปลี่ยนแปลงต้องใช้เงินเท่าไหร่ แต่ไม่เคยลองคำนวณจริง ๆ ว่าการปล่อยให้คนเก่งลาออกซ้ำๆ ทำให้องค์กรเสียอะไรไปบ้าง
บางครั้งต้นทุนของการไม่ยอมเปลี่ยนอะไรเลย อาจสูงกว่าต้นทุนของการเปลี่ยนแปลงอีก!!!!
4. ยังเชื่อว่าคนเก่งสามารถหามาทดแทนได้เสมอ
จริง ๆ องค์กรสามารถหาคนที่มีความสามารถใกล้เคียงกันเข้ามาใหม่ได้ แต่คนที่ทำงานเก่ง ไม่ได้มีแค่ความรู้หรือทักษะอย่างเดียวนะ บางคนรู้ว่าต้องประสานงานกับใคร เข้าใจปัญหาของลูกค้า รู้ว่าระบบภายในติดขัดตรงไหน หรือรู้วิธีจัดการกับปัญหาที่ไม่ได้เขียนไว้ในคู่มือ สิ่งเหล่านี้เป็นประสบการณ์ที่สะสมมา ไม่ใช่รับคนใหม่เข้ามาแล้วจะทดแทนกันได้ทันที
และอีกเรื่องที่น่าคิดคือ ถ้าคนใหม่เข้ามาแล้วต้องเจอกับปัญหาเดิม ๆ สุดท้ายเขาก็อาจลาออกเหมือนคนก่อนอีก
ถ้าเราเปลี่ยนคนไปเรื่อยๆ แต่ไม่เคยแก้ปัญหาเดิม สุดท้ายก็อาจวนกลับมาอยู่จุดเดิม
5. บางองค์กรให้ความสำคัญกับผลงาน มากกว่าความสามารถในการบริหารคน
ยกตัวอย่าง หัวหน้าคนหนึ่งทำยอดขายได้ดีมาก ทำ KPI ได้ตามเป้าทุกปี แต่ลูกทีมทยอยลาออกกันเรื่อยๆ
บางองค์กรอาจมองว่าไม่เป็นไร เพราะอย่างน้อยหัวหน้าคนนี้ก็ยังทำผลงานได้ดี แต่เคยลองคิดอีกมุมไหมว่า ถ้าหัวหน้าคนนี้บริหารคนได้ดีขึ้นด้วย ผลงานของทั้งทีมอาจดีขึ้นได้อีกมากแค่ไหน?
แทนที่จะมีแค่หัวหน้าคนเดียวที่เก่ง ถ้าเราสามารถพัฒนาลูกทีมให้เก่งขึ้นได้อีก 5–10 คน ผลลัพธ์ที่องค์กรจะได้รับอาจแตกต่างไปมากเลยนะ
ถ้าพนักงานมีแรงจูงใจ ได้รับการพัฒนา กล้าแสดงความคิดเห็น และอยากทำงานกับทีมนี้จริงๆ เราอาจได้เห็นผลงานที่ดีกว่าเดิมอีกมาก
ส่วนตัวมองว่า การบริหารคนกับการสร้างผลงาน ไม่ควรถูกแยกออกจากกัน เพราะสุดท้ายแล้วคนก็เป็นส่วนสำคัญที่ทำให้งานสำเร็จ
และอีกเรื่องที่อยากชวนคิดคือ บางครั้งเราอาจให้รางวัลกับคนที่ทำผลงานเก่ง ด้วยการเลื่อนให้เขาเป็นหัวหน้า ทั้งที่ความสามารถในการทำงานเก่งกับความสามารถในการบริหารคน เป็นคนละทักษะกันเลย
การเป็นหัวหน้าที่ดีจึงไม่ใช่แค่ทำงานตัวเองให้สำเร็จ แต่ต้องรู้จักสอนงาน พัฒนาคน รับฟัง และทำให้ทีมสามารถสร้างผลงานได้ดีด้วย
เพราะหัวหน้าที่เก่ง ไม่ควรเป็นแค่คนที่ทำผลงานได้ดี แต่ควรเป็นคนที่ช่วยให้ลูกทีมเก่งขึ้นด้วย
สุดท้ายแล้ว ส่วนตัวไม่ได้คิดว่าคนเก่งลาออก แปลว่าองค์กรมีวัฒนธรรมที่ไม่ดีเสมอไปนะ เพราะคนเราลาออกได้จากหลายเหตุผล ทั้งเรื่องเงินเดือน โอกาสเติบโต เป้าหมายชีวิต หรือเหตุผลส่วนตัว
แต่ถ้าองค์กรมีคนเก่งทยอยลาออกด้วยเหตุผลคล้ายๆ กันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ควรกลับมาถามตัวเองเหมือนกันว่า
ปัญหาอยู่ที่คนที่ลาออก หรืออยู่ที่ระบบที่ทำให้คนเหล่านั้นไม่อยากอยู่ต่อ??
และที่สำคัญ ไม่ใช่แค่รู้ว่าปัญหาที่แท้จริงคืออะไร ??? แต่ต้องถามต่อด้วยว่า ใครมีอำนาจแก้ไข และองค์กรพร้อมจะเปลี่ยนจริงๆ หรือเปล่า ????
เพราะบางครั้งปัญหาอาจไม่ใช่องค์กรรักษาคนเก่งไม่ได้ แต่เป็นองค์กรไม่ยอมเปลี่ยนสิ่งที่ทำให้คนเก่งอยากลาออกตั้งแต่แรก
#PeopleConsulting #OrganizationalCulture #Leadership #HumanBehavior #happyanrichoknaka
เราอยากแนะนำให้ฝึกมองโลกตามความเป็นจริงก่อนมองโลกในแง่ดีนะคะ
- โฟกัสสิ่งที่ควบคุมได้ อะไรที่ควบคุมไม่ได้ก็ฝึกปล่อยวาง
- ใจดีกับตัวเอง ลดการตำหนิตัวเอง
- ไม่เก็บทุกคำพูดและพฤติกรรมของคนอื่นมาคิด
- เลือกเสพคอนเทนต์และอยู่กับคนที่ดีต่อใจ
- ฝึกมองเห็นความสุขจากเรื่องเล็ก ๆ ในแต่ละวัน
- ยอมรับความรู้สึกด้านลบโดยไม่ฝืนตัวเอง
การมีพลังงานบวกไม่ใช่การมีความสุขตลอดเวลา แต่คือการไม่ปล่อยให้เรื่องแย่ ๆ เพียงเรื่องเดียวมาบดบังเรื่องดี ๆ ทั้งหมดในชีวิตค่ะ 🤍
a place to cry retweeted
ทฤษฎี Let Them คือการปล่อยให้คนอื่นเป็นในแบบที่เขาเลือก แล้วหันกลับมาโฟกัสกับสิ่งที่เราควบคุมได้ ชอบแนวคิดนี้มาก
a place to cry retweeted
พูดเรื่องนี้ตอนสัมภาษณ์งานไป บอกว่าไม่ชอบทำงานกับหัวหน้าที่ติดต่องานนอกเวลามาก เขาเลยให้เล่าเหตุผล นี่บอกเลยว่าเคยโดนตามงานนอกเวลางานบ่อยๆ ที่แปลว่าตอนตี4-5 หรือจะเป็นช่วงที่หยุดยาวและงานนั้นไม่ใช่งานด่วนอ่ะ คือวันนั้นมัน 31 ธค ละเขาบอกจะเอา 1 มค แล้วงานที่โดนทวงคือแผนการสอนอ่ะ
คนมาสมัครงานแจ้งว่านอกเวลางานวันหยุดไม่ขอรับสายอะไรทั้งนั้นไม่ว่าจะเรื่องด่วนอะไร ไม่อ่านข้อความใดๆ ขอแค่นี้ นายจ้างเลยบอกว่างั้นในเวลางานขอห้ามรับโทรศัพท์คนในครอบครัว เรื่องส่วนตัว อ่านข้อความส่วนตัว ห้ามชอปปิ้งออนไลน์ ห้ามดูไลฟ์สด ห้ามฟังเดอะโกสฟังเพลงในเวลางาน ห้ามสั่งไรเดอร์ ห้ามรับสายคนส่งของ กรณีแบบนี้อยู่ฝั่งไหนกัน
a place to cry retweeted
ขอยืนยันฟอร์มนี้ศักดิ์สิทธิ์สุด ๆ ตอบกลับ 70-80%
a place to cry retweeted
จุดที่อันตรายที่สุดของการเป็นคน Empathy คือ การเผลอใช้ความเข้าใจคนอื่น มาเป็นข้ออ้างในการอนุญาตให้คนอื่น ทำร้ายความรู้สึกเราซ้ำๆค่ะ ต้องค่อยๆแยกแยะออก
การเข้าใจ (Understanding) ไม่เท่ากับ การยอมรับให้เขาทำร้ายความรู้สึกเรา (Tolerating) อะ เราสามารถเข้าใจได้นะ ว่าทำไมเขาถึงทำตัวแย่ๆ หรือมีพฤติกรรมคำพูดแบบนี้เกิดขึ้นมา แต่ไม่ได้แปลว่าเราต้องยอมรับพฤติกรรมนั้น
ถ้าเราเป็นคนที่ Empathy แต่ไม่มีขอบเขตเราจะกลายเป็นคนละเลยความรู้สึกตัวเอง แต่ไปพยายามเข้าใจคนอื่นมากเกินไป จนตัวเราเองนั้นละกลายเป็นทุกข์สะเอง
*ส่วนตัวเรามองว่าคนที่มี Empathy คือคนที่มีเสน่ห์มาก ออร่า ไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นคนแบบนี้ เพราะเราจะไม่ judge ใครแบบไม่มีเหตุผล ไม่ตัดสินชีวิตใคร เป็นคนมองเห็น "ที่มาที่ไป" ของการกระทำคนอื่นเสมอ มันทำให้เราใจดีกับโลกใบนี้มากนะ ปล่อยวาง และปลงง่ายขึ้นอะ
a place to cry retweeted
อย่าเศร้ากับชีวิตเยอะอันนี้เรื่องจริงนะ มันมีใครอีกหลายคนเข้ามาในชีวิตได้เเละก็สามารถออกไปได้เหมือนกัน อย่าผูกพันธ์กับใครมาก เพราะสุดท้ายเราไม่รู้ว่าเขาเข้ามาเพื่อสร้างบาดเเผลหรือความทรงจำดีๆกันเเน่ สิ่งที่ควรทำคือรักตัวเอง
เมื่อไหร่ที่รู้สึกว่าตัวเองเริ่มไม่มีค่าก็เเค่เดินออกมายังจุดเดิม ลองมองย้อนอะไรหลายๆอย่าง ยอมรับความจริง ถึงตอนนั้นเราจะทำมันได้ ใช้เวลาหน่อยเเต่มันก็คุ้มค่าที่จะลองไม่ใช่รึไง จริงไหมล่ะ
a place to cry retweeted
ใครมีปัญหา ภาวะนอนน้อย นอนหลับไม่สนิท คิดทบทวน ย้ำคิดย้ำทำ บางทีลืมง่ายบ้าง คิดงานไม่ค่อยออก เครียดสะสมซึ่งเราอาจจะไม่รู้ตัวเลยก็ได้
วันนี้มาแนะนำ Zenith neuro Wellness ศูนย์พัฒนาสุขภาพและสมองครบวงจร
วันนี้ลองมาตรวจประเมินเช็คสุขภาพสมองที่ใช้เครื่องตรวจจับ ทำให้รู้ปัญหาของตัวเอง และวิธีแก้ไข พร้อมรู้ผล ทันที+ปรึกษาปัญหากับคุณหมอได้โดยตรง.....ผลออกมา คือ ช่วงนี้ทำงานหนักเกินไป © ผล report แดงเถือก ทำ multitask จนภาวะสมองล้า +ภาวะความเครียดสะสม ซึ่งบางทีเราก็ไม่รู้ตัวเองเลย ทำให้ตัวเราเองหันกลับมา พัฒนาใส่ใจตัวเองมากขึ้น รู้ปัญหาของตัวเองและแก้ไขได้ถูกจุด wellness ใกล้ตัวที่ไม่อยากให้ทุกคนมองข้ามถ้าใครมีภาวะอะไรเกี่ยวกับโรคสมองสามารถอ่านผลได้ทันทีเลยนะคะ มีคุณหมอสมองโดยตรงให้คำปรึกษาค่ะ
ลองดูได้นะคะเผื่อมีเพื่อนๆสนใจ🩺🥼
a place to cry retweeted
“ทฤษฎีเดือนพฤศจิกายน มีอยู่ว่า เราเดินทางไปถึงปลายปีได้ โดยไม่ต้องแบกทุกเรื่องไปด้วย”
ตอนต้นปีเราต่างมีสิ่งที่อยากทำ มีคนที่อยากรักษา มีความหวังที่อยากเห็นเป็นจริง พอปฏิทินเหลืออีกเพียงไม่กี่หน้า บางเรื่องก็สำเร็จ บางเรื่องยังค้างอยู่ และบางเรื่องก็กลายเป็นสิ่งที่เราอยากวางลงเสียแล้ว ในความเป็นจริง ระหว่างทางเราได้รู้จักตัวเองมากขึ้น รู้ว่างานแบบไหนทำให้เหนื่อยจนไม่มีแรงยิ้ม รู้ว่าความสัมพันธ์แบบไหนต้องฝืนอยู่เสมอ รู้ว่าวันธรรมดาที่ได้นอนเต็มอิ่มมีค่ากับใจเพียงใด
พฤศจิกายนจึงอาจเป็นเดือนที่เราอนุญาตให้ตัวเองทบทวนความฝันบางข้อ คืนเวลาให้ความสุขเล็ก ๆ และปล่อยวางเรื่องที่พยายามมามากพอแล้ว ปีนี้ยังมีเวลาให้เริ่มต้นอีกครั้ง รวมถึงมีเวลาให้นั่งพักโดยไม่ต้องรู้สึกผิดด้วย ต่อให้สิ้นปีนี้ชีวิตยังมีเรื่องค้างคา ก็ขอให้เรามองตัวเองด้วยความเข้าใจ
เพราะคนที่ผ่านเรื่องราวมาตลอดทั้งปี สมควรได้ยินคำว่า “เก่งมากแล้ว” ก่อนจะถูกถามว่าปีหน้าจะทำอะไรต่อ
a place to cry retweeted
"สุขภาพจิตของเราสำคัญที่สุด ไม่ว่าจะทำอะไรต้องนึกถึงตัวเอง
อย่าให้คนอื่นมาล้ำเส้น กล้าปฏิเสธในสิ่งที่ไม่ชอบ กล้าที่จะถูกเกลียด กล้าที่จะยอมรับ ความไม่สมบูรณ์แบบ
กล้าที่จะปล่อยวาง พูดคำว่า "ช่างแม่ง" ให้เก่งเลิกเป็น People Pleaser = ความสุข 100%"





























