m้าย retweeted
ไม่เคยเชื่อเลยว่า Megalodon มันจะมีจิงๆจนกระทั่งเห็นตัวนี้
🦈 ครั้งแรกของโลก! เมื่อทีมนักวิทยาศาสตร์ลงเรือดำน้ำลึก 500 เมตร นอกชายฝั่งบาฮามาส 🇧🇸 เข้าติดแท็กดาวเทียมให้ฉลามขนาดมหึมา!
ใต้ทะเลลึกได้สำเร็จถึงถิ่นโดยไม่ต้องลากขึ้นมาบนผิวน้ำ 🌊
ฉลามยักษ์ที่เข้ามาสำรวจเรือคือ Bluntnose sixgill shark สัตว์นักล่าสายพันธุ์เก่าแก่กว่า ไดโนเสาร์ 🦖 ยาวได้ถึง 5.5 เมตร และมีเหงือก 6 ช่องต่างจากฉลามทั่วไป วิธีนี้ช่วยลดความเครียดให้สัตว์และเก็บข้อมูลพฤติกรรมในทะเลลึกได้แม่นยำขึ้น นำทีมโดย Dr. Dean Grubbs 🔬
ทำไมฉลามตัวนี้ถึงพิเศษกว่าฉลามทั่วไป? 🦈
น้องอยู่มาก่อนยุคไดโนเสาร์ (กว่า 200 ล้านปี) แทบไม่เปลี่ยนรูปร่างเลย กลางวันนอนนิ่งในน้ำเย็นจัด 5°C กลางคืนค่อยว่ายขึ้นน้ำอุ่นมาล่าเหยื่อ…
🤔ใต้ทะเลลึกกว่า 500 เมตร ยังมีสัตว์ยุคโบราณขนาดนี้ซ่อนอยู่ คุณคิดว่าใต้ก้นมหาสมุทรที่ลึกกว่านี้จะมีตัวอะไรที่เรายังไม่เคยเห็นอีกบ้างครับ? 🌊👀
สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าไม่ใช่สวนสัตว์มนุษย์เอาไว้ให้อินฟลูไปหาแสง เอาความน่ารักไร้เดียงสาของเด็กๆมาเรียกเอนเกจ เราเป็นผู้ใหญ่โตแล้ว ดูคลิปก็รู้แหละว่าเขาพูดไปเรื่อยเปื่อย แต่สำหรับเด็กวัยนี้มันคือคำสัญญา เขาไม่เข้าใจหรอกทำไมพี่คนสวยบอกว่าจะพาเขากลับบ้านด้วยแล้วทิ้งเขาไว้ที่เดิม
m้าย retweeted
มีพี่ที่รู้จักจบแนวสังคมสงเคราะห์+จิตวิทยา เคยบอกว่าเวลาไปสถานสงเคราะห์เด็ก ไม่ควรไปกอดไปหอมหรือพูดอะไรให้ความหวังเด็กที่นั่น ดฉพ.เด็กเล็ก เพราะเค้าไม่สามารถแยกความจริงหรือพูดเล่นของคนที่ไปได้ ทำไมบุญได้ เอาของไปให้ได้ จัดงานอะไรได้ แต่แค่นั้นจบ สงสารจิตใจน้องเวลามีความหวัง
พ่อแม่จับตามองตลอดไม่มีห้องส่วนตัว มาเรียนมหาลัยทุกอาทิตย์แม่จะมานอนด้วย ละตอนนี้ทำงานแม่ก็จะมานอนด้วยเกือบทุกอาทิตย์ จะบ้าตายรายวัน ติดนิสัยอาบน้ำนานเพราะมีแค่ห้องน้ำที่ส่วนตัวแต่แค่เหมือน
m้าย retweeted
คนแม่งแบบ “mental health matters“ จนกระทั่งมัน inconvenient และค้นพบว่าคนเป็นซึมเศร้าแม่งเศร้าจริง ๆ ไม่ใช่แค่ pinterest aesthetics ที่เอามา romanticize ซึมเศร้าเพื่อนรักบ้าบอคอแตก และอีกอย่างคือ performance งานตกเพราะไ่ม่มีแรงจะใช้ชีวิตแล้ว แต่ผู้คนก็คือไม่ได้จะแคร์อะไร bullshit
m้าย retweeted
มึงต่างชาติเขาเข้าใจว่าพี่สนเล่นเป็นตัวละครชื่อว่าอำดงจริงแล้ว เขาไม่รุ้ว่าอำดงคือคำผวน 😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭
m้าย retweeted
อิดอก กุอยากไปทำงานซันนี่มาร์ท อย่างทรามก็โดนแดกคำเดียวจบ ถ้าโชคดีก็รอดไปอีกคืนและมีเงินในมือหมื่นนึง
m้าย retweeted
จะสยองที่สุดถ้าไม่ใช่เรื่องผีแต่เป็น stalker ส่งให้ เขาเลยไม่อยากจะรับ
m้าย retweeted
5. หลอกควายสบายใจจัง หลอกกี่ครั้งก็ยังเป็นควาย
6. ใคร ใคร ใครถาม
7. กมรสน ก็ไม่รู้สินะ
8. เล่าปี่เป็นพี่เล่าใหม่ เล่าปี่ตายไปใครจะได้สมบัติ
5. พ่อมึงตาย ยายมึงเกิด หีแม่มึงระเบิด ตู้มต้ามๆ
นี่ท้อ ทุกครั้งเวลาเห็นคนโดนcancel flight
เคสนี้โชคดีตรงเป็น ญป ที่ free visa 15 วัน
แต่ถ้าคุณไปพวกโซนยุโรป ที่ชอบให้วีซ่า เท่ากับวันที่ไป อาจจะต้องติดแหง่กอยู่ในสนามบิน ดังนั้นสิ่งที่ควรทำคือ
1. ติดต่อสายการบิน ขอให้จัดเที่ยวบินใหม่โดยเร็วที่สุด และขอเอกสารยืนยันว่าเที่ยวบินถูกยกเลิก พร้อมระบุวันที่และสาเหตุ
2. ติดต่อ ตม ของประเทศปลายทาง แจ้งว่าไม่สามารถเดินทางออกได้เพราะสายการบินยกเลิกเที่ยวบิน และสอบถามเรื่องการขยายวีซ่าหรือการอนุญาตให้อยู่ต่อกรณีฉุกเฉิน
3. เก็บหลักฐานทั้งหมด เช่น อีเมลแจ้งยกเลิก ตั๋วเดิม ตั๋วใหม่ และบทสนทนากับสายการบิน
อย่าคิดว่าการยกเลิกเที่ยวบินจะทำให้วีซ่าขยายอัตโนมัติ ต้องได้รับการยืนยันจากเจ้าหน้าที่ก่อนเสมอค่ะ
จริงมากค่ะ คุณตาเราเคยแพ้ยาขั้นรุนแรง ผิวหนังและอวัยวะภายในเหมือนโดนไฟไหม้ทั้งตัว ตอนนั้นไม่มียารักษาได้แล้ว อวัยวะภายในเริ่มล้มเหลวต้องใช้เครื่องช่วยพยุง แต่คุณหมอบอกว่ามียาตัวหนึ่งกำลังอยู่ระหว่างงานวิจัย แต่คนไข้ต้องเซ็นยินยอมเข้าร่วมเป็นผู้ทดลองยา(หมอเรียกว่าอะไรจำไม่ได้แล้ว)
Replying to @Babydahlianaa
แล้วจะบอกว่าหมอไทยเก่งมากนะ และไม่ยอมแพ้ต่อโรคของคนไข้ด้วย ไม่ว่าเจอเคสหนักแค่ไหนก็พยายามรักษาให้หายและให้ดีที่สุดนะ
22.45 ตกค้าง 2 ไฟล์ทเป็นที่เรียบร้อย แจกผ้านอนล่ะ นี่กุอยากนอนสนามบินหรอ ให้การไม่ตรงกันซักเคาน์เตอร์ว่าจะได้บินกี่โมง กุจะบ้า อย่าหาบิน #แอร์เอเชีย #โหนกระแส @airasia @airasiaTH
อ่ะไฟล์ทถัดจากเมื่อวาน กำหนดบิน 19.45 เหมือนกัน ตอนนี้ 20.45 ยังไม่ได้เช็คอิน ได้ยินตรงเคาน์เตอร์แจ้งว่า ต้องให้รอบที่ตกค้างของเมื่อวานไปก่อน ส่วนไฟล์ทวันนี้ไม่มีการแจ้งดีเลย์ ไม่มีการแจ้งยกเลิก คนต่อแถวรอตั้งแต่4โมงเย็น ล่าสุดผู้โดยสารมีการเรียกตำรวจมาแล้ว @airasia @airasiaTH
m้าย retweeted
ประสบการณ์ที่ผมและผู้โดยสารอีกหลายร้อยชีวิตได้รับจากสายการบิน AirAsia X @airasia @airasiaTH
รอบนี้ผมเดินทางมาประเทศญี่ปุ่นเพื่อทำงานแฟนไซน์ที่โตเกียว รวมถึงงานอื่น ๆ และอยู่เที่ยวต่อกับครอบครัว โดยมีทั้งคุณพ่อ คุณแม่ และทีมงานเดินทางมาด้วยกัน
เที่ยวบินขากลับของผมมีกำหนด Boarding เวลา 19.45 น.
ผมนั่งรออยู่บริเวณหน้าเกทจนถึงเวลา 20.30 น. ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเข้าใจว่าเที่ยวบินอาจจะดีเลย์เล็กน้อย ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ตามปกติ
จนกระทั่งเวลา 21.00 น. มีประกาศแจ้งว่าเครื่องบินมีปัญหาทางเทคนิค จำเป็นต้องให้ทีมช่างเข้าซ่อมแซม และจะแจ้งเรื่องการขึ้นเครื่องอีกครั้งในเวลา 22.00 น.
พอถึงเวลา 22.00 น. ก็มีประกาศให้รอต่อจนถึง 23.00 น.
และเมื่อถึงเวลา 23.00 น. สายการบินก็ประกาศยกเลิกเที่ยวบิน (Flight Cancelled) พร้อมแจ้งให้ผู้โดยสารทุกคนออกจากพื้นที่โดยเร็ว เนื่องจากสนามบินกำลังจะปิดให้บริการ
ตอนนั้นทุกคนยืนงงอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่มีใครทราบเลยว่าต้องทำอย่างไรต่อ ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน หรือสายการบินจะมีมาตรการช่วยเหลือผู้โดยสารอย่างไร
ผมจึงเดินเข้าไปสอบถามพนักงานบริเวณเคาน์เตอร์ว่า
“แล้วพวกเราต้องทำอย่างไรต่อครับ? ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน?”
พนักงานตอบกลับมาว่าไม่รู้ แต่ขอให้พวกเราออกจากพื้นที่ก่อน พร้อมอธิบายว่าเครื่องบินไม่สามารถซ่อมแซมได้ เนื่องจากอะไหล่จะมาถึงในช่วงเช้าของวันถัดไป
สิ่งที่ผมสงสัยมากคือ ถ้าทางสายการบินทราบอยู่แล้วว่าไม่มีอะไหล่ และไม่สามารถซ่อมเครื่องบินให้เสร็จได้ในคืนนั้น ทำไมถึงต้องรอจนถึงเวลา 23.00 น. จึงประกาศยกเลิกเที่ยวบิน?
ถ้าทางสายการบินสามารถแจ้งให้เร็วกว่านี้ เช่น ตั้งแต่เวลา 20.00 น. ผู้โดยสารทุกคนก็ยังพอมีเวลาเดินทางด้วยรถไฟเพื่อออกไปหาโรงแรม หรือจัดการเรื่องที่พักของตัวเองได้ทัน
แต่การประกาศยกเลิกเที่ยวบินในเวลาที่ดึกขนาดนั้น ทำให้ทุกคนแทบไม่มีทางเลือกเหลืออยู่เลย
ผมจึงถามพนักงานต่อว่า แล้วพวกเราต้องออกไปทางไหน แต่พนักงานกลับเดินหลบเลี่ยงไปโดยไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน
เมื่อผู้โดยสารจำนวนมากยังคงยืนอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ ก็มีการปิดไฟและประกาศให้ทุกคนออกจากพื้นที่
หลังจากนั้นผู้โดยสารทุกคนต้องเดินกลับเข้าสู่กระบวนการตรวจคนเข้าเมืองของญี่ปุ่นอีกครั้ง เหมือนกับเพิ่งเดินทางมาถึงประเทศญี่ปุ่น ต้องผ่านการตรวจพาสปอร์ต และไปรอรับกระเป๋าที่สายพาน ซึ่งใช้เวลานานมาก
เมื่อพวกเราได้รับกระเป๋ากันแล้ว กัปตัน นักบินผู้ช่วย และลูกเรือของเที่ยวบินดังกล่าวก็เดินลงมาบริเวณเดียวกัน
ผู้โดยสารจำนวนมากจึงเข้าไปสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น และพวกเราจะต้องทำอย่างไรต่อ
จากที่ผมเห็น ลูกเรือผู้หญิงเดินก้มหน้าเลี่ยงออกไปโดยไม่ได้ให้คำตอบ ส่วนกัปตันและนักบินผู้ช่วยถูกผู้โดยสารจำนวนมากเข้าไปรุมสอบถาม
มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งซึ่งเดินทางมาพร้อมเด็ก ๆ กว่า 100 คน เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันหุ่นยนต์ เข้าไปสอบถามกัปตันว่า
“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรได้บ้างครับ เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยจำนวนมาก”
กัปตันกลับนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า
“พรุ่งนี้ผมมีงานครับ”
แล้วเดินออกไป
คำถามของผมคือ แล้วผู้โดยสารทุกคนไม่มีงานต้องทำกันเหรอครับ?
ทุกคนต่างก็มีภาระหน้าที่ มีครอบครัว มีตารางงาน และมีเหตุผลที่จำเป็นต้องเดินทางกลับตามกำหนดเหมือนกัน
หลังจากนั้น เหลือเจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่นอยู่ประมาณ 10 คน เพื่อจัดการกับผู้โดยสารที่ยังตกค้างอยู่ในสนามบิน
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นการพยายามให้ผู้โดยสารออกจากพื้นที่ มีทั้งการตะคอก การผลักดัน และการบอกให้ทุกคนออกไป
ผู้โดยสารหลายคนพยายามสอบถามว่า
“สรุปแล้วเที่ยวบินของพวกเราจะเป็นอย่างไรต่อ?”
“พวกเราต้องจองตั๋วใหม่เองหรือเปล่า?”
“แล้วตอนนี้พวกเราต้องทำอย่างไร?”
“ทางสายการบินสามารถจัดหาโรงแรมให้พวกเราได้ไหม เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยกว่า 100 คน?”
แต่คำตอบที่ได้รับคือให้ทุกคนออกไปก่อน โดยแจ้งว่าจะมีขนมและที่นอนให้
ผมจึงถามกลับว่า “ที่นอนที่ว่าคือที่ไหนครับ?”
เพราะตอนนั้นเป็นเวลาหลังเที่ยงคืนแล้ว การหาโรงแรมหรือเช็กอินในญี่ปุ่นเวลานั้นเป็นเรื่องยากมาก โดยเฉพาะถ้าไม่ได้จองล่วงหน้า หลายโรงแรมก็ไม่มีพนักงานให้เช็กอินในช่วงดึก ทำให้พวกเราอาจต้องรอจนถึงเช้า
เจ้าหน้าที่ตอบว่าจะมีถุงนอนกับขนมให้ และให้ทุกคนไปหาที่นอนกันเองบริเวณโซนด้านหน้าใกล้ประตูทางเข้าสนามบิน ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ไม่ได้ปิดให้บริการ
แต่บริเวณนั้นอากาศหนาวมาก
ผมจึงเดินแหวกกลุ่มผู้โดยสารเข้าไปถามเจ้าหน้าที่เป็นภาษาอังกฤษว่า
“If you had kids, or if we were your family, would you let us sleep on the floor in this freezing weather?“
🤖 Made with AI
m้าย retweeted
ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่เคยเจอสถานการณ์คล้ายๆกันมาก่อน
ก่อนอื่นเลย
1. สายการบินรู้อยู่แล้วว่า สนามบินจะปิด 23.00 (ที่ญี่ปุ่น หลายสนามบินปิดเวลานี้)
2. เทคนิคแจ้งดีเลย์ไปเรื่อยๆ (เพื่อเซฟความเสียหายให้สายการบินเอง) อาจจะพอถูไถไปได้ ถ้าสนามบินเปิดทั้งคืน หรือมีโรงแรมในสนามบิน/ติดสนามบิน แต่สนามบินนี่มันมีช่วงปิดทำการและไม่มีอะไรให้ไปนอนพักดีๆได้เลย
3. แจ้งแคนเซิลเลย สายการบินจะเสียหายเยอะ (ค่าสล็อต ค่าปรับการจัดการเที่ยวบิน) พวกโลวคอร์สเลยชอบใช้วิธีดีเลย์ไปเรื่อยๆก่อนค่อยแจ้งยกเลิก เสียเงินอยู่ดี แต่ไม่ต้องดีลกับความวุ่นวายที่กราวด์
4. ถ้าแจ้งแคนเซิลเลยในเวลา 19.00-22.30 ผู้โดยสารอาจจะโวยวายทันที และสถานการณ์บานปลาย เพราะยังอยู่ในเวลาทำการ แต่ถ้าแจ้งตอนสนามบินปิด เหมือนได้มัดมือชกผู้โดยสาร ให้เจ้าหน้าที่สนามบินไปจัดการต่อเอาเอง
5. ไม่มีจนท.สายการบินมาดูแลผู้โดยสาร ซึ่งเต็มลำ ไม่ใช่แค่ไม่กี่สิบคน
6. มีปัญหาทีหลัง ก็มาไล่เคลียร์เป็นเคสๆไป ใครหลักฐานครบก็ได้รีฟันด์ ได้ต่อรอง ใครหลักฐานไม่ครบ ไม่เข้าเงื่อนไข สายการบินก็รอดไป ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร
7. ส่วนใหญ่ ลูกค้าโมโห จนขี้เกียจตามเรื่อง
8. มักถูกแจ้งให้ได้รับการเยียวยาเป็น เลื่อนเที่ยวบิน+แต้มเข้าบัญชี ซึ่งสายการบินแทบไม่ต้องเสียอะไร เพราะลูกค้าน้อยมากที่จะหาตารางใหม่ได้ลงตัวกับเงื่อนไขสายการบิน
เหตุผลที่เราบอกลา low cost ถาวร ถ้าไฟล์ทยาวกว่า 2 ชม. 😊 มีปัญหาไรมา การบริการหลังการขายคือ บัดซบสุดๆ
ประสบการณ์ที่ผมและผู้โดยสารอีกหลายร้อยชีวิตได้รับจากสายการบิน AirAsia X @airasia @airasiaTH
รอบนี้ผมเดินทางมาประเทศญี่ปุ่นเพื่อทำงานแฟนไซน์ที่โตเกียว รวมถึงงานอื่น ๆ และอยู่เที่ยวต่อกับครอบครัว โดยมีทั้งคุณพ่อ คุณแม่ และทีมงานเดินทางมาด้วยกัน
เที่ยวบินขากลับของผมมีกำหนด Boarding เวลา 19.45 น.
ผมนั่งรออยู่บริเวณหน้าเกทจนถึงเวลา 20.30 น. ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเข้าใจว่าเที่ยวบินอาจจะดีเลย์เล็กน้อย ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ตามปกติ
จนกระทั่งเวลา 21.00 น. มีประกาศแจ้งว่าเครื่องบินมีปัญหาทางเทคนิค จำเป็นต้องให้ทีมช่างเข้าซ่อมแซม และจะแจ้งเรื่องการขึ้นเครื่องอีกครั้งในเวลา 22.00 น.
พอถึงเวลา 22.00 น. ก็มีประกาศให้รอต่อจนถึง 23.00 น.
และเมื่อถึงเวลา 23.00 น. สายการบินก็ประกาศยกเลิกเที่ยวบิน (Flight Cancelled) พร้อมแจ้งให้ผู้โดยสารทุกคนออกจากพื้นที่โดยเร็ว เนื่องจากสนามบินกำลังจะปิดให้บริการ
ตอนนั้นทุกคนยืนงงอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่มีใครทราบเลยว่าต้องทำอย่างไรต่อ ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน หรือสายการบินจะมีมาตรการช่วยเหลือผู้โดยสารอย่างไร
ผมจึงเดินเข้าไปสอบถามพนักงานบริเวณเคาน์เตอร์ว่า
“แล้วพวกเราต้องทำอย่างไรต่อครับ? ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน?”
พนักงานตอบกลับมาว่าไม่รู้ แต่ขอให้พวกเราออกจากพื้นที่ก่อน พร้อมอธิบายว่าเครื่องบินไม่สามารถซ่อมแซมได้ เนื่องจากอะไหล่จะมาถึงในช่วงเช้าของวันถัดไป
สิ่งที่ผมสงสัยมากคือ ถ้าทางสายการบินทราบอยู่แล้วว่าไม่มีอะไหล่ และไม่สามารถซ่อมเครื่องบินให้เสร็จได้ในคืนนั้น ทำไมถึงต้องรอจนถึงเวลา 23.00 น. จึงประกาศยกเลิกเที่ยวบิน?
ถ้าทางสายการบินสามารถแจ้งให้เร็วกว่านี้ เช่น ตั้งแต่เวลา 20.00 น. ผู้โดยสารทุกคนก็ยังพอมีเวลาเดินทางด้วยรถไฟเพื่อออกไปหาโรงแรม หรือจัดการเรื่องที่พักของตัวเองได้ทัน
แต่การประกาศยกเลิกเที่ยวบินในเวลาที่ดึกขนาดนั้น ทำให้ทุกคนแทบไม่มีทางเลือกเหลืออยู่เลย
ผมจึงถามพนักงานต่อว่า แล้วพวกเราต้องออกไปทางไหน แต่พนักงานกลับเดินหลบเลี่ยงไปโดยไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน
เมื่อผู้โดยสารจำนวนมากยังคงยืนอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ ก็มีการปิดไฟและประกาศให้ทุกคนออกจากพื้นที่
หลังจากนั้นผู้โดยสารทุกคนต้องเดินกลับเข้าสู่กระบวนการตรวจคนเข้าเมืองของญี่ปุ่นอีกครั้ง เหมือนกับเพิ่งเดินทางมาถึงประเทศญี่ปุ่น ต้องผ่านการตรวจพาสปอร์ต และไปรอรับกระเป๋าที่สายพาน ซึ่งใช้เวลานานมาก
เมื่อพวกเราได้รับกระเป๋ากันแล้ว กัปตัน นักบินผู้ช่วย และลูกเรือของเที่ยวบินดังกล่าวก็เดินลงมาบริเวณเดียวกัน
ผู้โดยสารจำนวนมากจึงเข้าไปสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น และพวกเราจะต้องทำอย่างไรต่อ
จากที่ผมเห็น ลูกเรือผู้หญิงเดินก้มหน้าเลี่ยงออกไปโดยไม่ได้ให้คำตอบ ส่วนกัปตันและนักบินผู้ช่วยถูกผู้โดยสารจำนวนมากเข้าไปรุมสอบถาม
มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งซึ่งเดินทางมาพร้อมเด็ก ๆ กว่า 100 คน เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันหุ่นยนต์ เข้าไปสอบถามกัปตันว่า
“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรได้บ้างครับ เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยจำนวนมาก”
กัปตันกลับนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า
“พรุ่งนี้ผมมีงานครับ”
แล้วเดินออกไป
คำถามของผมคือ แล้วผู้โดยสารทุกคนไม่มีงานต้องทำกันเหรอครับ?
ทุกคนต่างก็มีภาระหน้าที่ มีครอบครัว มีตารางงาน และมีเหตุผลที่จำเป็นต้องเดินทางกลับตามกำหนดเหมือนกัน
หลังจากนั้น เหลือเจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่นอยู่ประมาณ 10 คน เพื่อจัดการกับผู้โดยสารที่ยังตกค้างอยู่ในสนามบิน
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นการพยายามให้ผู้โดยสารออกจากพื้นที่ มีทั้งการตะคอก การผลักดัน และการบอกให้ทุกคนออกไป
ผู้โดยสารหลายคนพยายามสอบถามว่า
“สรุปแล้วเที่ยวบินของพวกเราจะเป็นอย่างไรต่อ?”
“พวกเราต้องจองตั๋วใหม่เองหรือเปล่า?”
“แล้วตอนนี้พวกเราต้องทำอย่างไร?”
“ทางสายการบินสามารถจัดหาโรงแรมให้พวกเราได้ไหม เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยกว่า 100 คน?”
แต่คำตอบที่ได้รับคือให้ทุกคนออกไปก่อน โดยแจ้งว่าจะมีขนมและที่นอนให้
ผมจึงถามกลับว่า “ที่นอนที่ว่าคือที่ไหนครับ?”
เพราะตอนนั้นเป็นเวลาหลังเที่ยงคืนแล้ว การหาโรงแรมหรือเช็กอินในญี่ปุ่นเวลานั้นเป็นเรื่องยากมาก โดยเฉพาะถ้าไม่ได้จองล่วงหน้า หลายโรงแรมก็ไม่มีพนักงานให้เช็กอินในช่วงดึก ทำให้พวกเราอาจต้องรอจนถึงเช้า
เจ้าหน้าที่ตอบว่าจะมีถุงนอนกับขนมให้ และให้ทุกคนไปหาที่นอนกันเองบริเวณโซนด้านหน้าใกล้ประตูทางเข้าสนามบิน ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ไม่ได้ปิดให้บริการ
แต่บริเวณนั้นอากาศหนาวมาก
ผมจึงเดินแหวกกลุ่มผู้โดยสารเข้าไปถามเจ้าหน้าที่เป็นภาษาอังกฤษว่า
“If you had kids, or if we were your family, would you let us sleep on the floor in this freezing weather?“


















































