tun retweeted
คนไข้แพนิคมาหาหมอเพราะโดนหมดกัด คุณหมอท่านนี้มีจรรยาบรรดีมาก ทำการรักษาอาการอย่างใจเย็นพร้อมพูดให้คนไข้คลายอาการวิตกกังวลได้ดีมากๆ เห็นแบบนี้แล้วใจฟูมากกกก หมอที่ดียังมีอีกเยอะ
Replying to @_R_p_n_
กรณีอื่นๆที่ไม่ใช่เคสนี้นะคะ พนักงานทุกคนต้องรู้จังหวะ กาลเทศะในการเข้าพบนะคะ กำลังประชุมงานกำลังดิลธุรกิจ หรือลงนามอะไรก็แล้วแต่ ต้องดูสถานการณ์ความเหมาะสมด้วยค่ะ ความหวังดีก็อีกเรื่องแต่จังหวะเข้าหาก็สำคัญ ไม่งั้นสถานการณ์มันพลิกได้เลย
tun retweeted
ทุกวันนี้ยังงงว่าไทยสอนอะไรนักหนากับแกรมม่า คือมันสำคัญ เยส แต่พอเรียนอิ้งนอกละแบบกรี้ดมาก essay ที่เขียนมาจารย์ปัดเลยว่าเขียนอะไร ไม่รู้จักโครงสร้างหรอ academic essay, synthesis essay, critique essay ทุกอันมีโครงสร้างตายตัวมาก แต่ชั้นไม่รู้เลย แล้วเขียนดีไม่เท่ากับ (ต่อ)
tun retweeted
วันนึงเปิดเทอมสองปีสอง ออกกำลังกายจนหุ่นโช๊ะละเลยใส่ชุดนศ กระโปรงทรงเอสั้นไปคลาสเรียน กะจะไปถ่ายรูปเล่น (ปกติที่มอใส่ชุดอะไรก็ได้) เจอเพื่อนร่วมคลาสคนนึงมองเราถ่ายรูปเล่นกับเพื่อนอยู่ ละชีก็ใส่ชุดนศ กระโปรงทรงเอสั้นแซ่บๆมาเหมือนกัน นี่นึกในใจ อุ้ย ชุดชนเว่อ คือมองเพราะชุดชน หรือเขม่นกันหรือไรวะ แต่ว่าเดี๋ยวมองๆ จนมาเจอกันในคลาสเรียน บังเอิญนั่งเป็นกลุ่มแบบตัวยู กลุ่มชีกับกลุ่มชั้นอยู่ตรงข้ามกัน ชีก็มองๆอยู่แบบนั้น จนแบบตามเซ้นต์ก็รู้สึกว่าชีสนใจเรา เลยอ่อยมันสะเลย ถูกสเปคพอดี เทส หน้าตา 55555555555555555
tun retweeted
เป็นกุจบตั้งแต่ส่งเอกสารลงกลุ่มญาติแล้ว ตัวใครตัวมัน
แม่เส้นเลือดในสมองตีบ แล้วโทรมาบอกให้ลูกสาวลาออกจากงาน กลับเชียงใหม่มาดูแล
ลูกสาวถามกลับแค่ประโยคเดียว
“แม่ ตอนแบ่งบ้าน แม่บอกว่าหนูเป็นคนที่แต่งออกไปแล้ว พอตอนนี้ต้องการคนดูแล หนูกลับมาเป็นลูกสาวแม่อีกแล้วเหรอ”
แม่ร้องไห้อยู่ปลายสาย
แม่ไม่รู้เลยว่า อีกไม่กี่วัน ลูกสาวจะไปเจอจดหมายจากธนาคาร ในลิ้นชักข้างเตียงของแม่
พาริน อายุ 38 เป็นนักบัญชีอยู่กรุงเทพฯ
ณัฐ น้องชาย อายุ 35 เปิดอู่ซ่อมรถอยู่เชียงใหม่
พ่อเสียไปตั้งแต่ลูกๆ ยังเด็ก แม่ขายกับข้าวในตลาด เลี้ยงลูกสองคนมาคนเดียว
พารินเรียนมหาวิทยาลัยด้วยเงินกู้ กยศ. เสาร์อาทิตย์ไปเป็นพนักงานเสิร์ฟ
ณัฐเรียนไม่จบ ม.ปลาย แม่เอาเงินเก็บทั้งชีวิตมาเปิดอู่ให้
พารินไม่เคยค้านสักคำ
ทำงานปีแรก เงินเดือน 15,000 เธอส่งให้แม่เดือนละ 3,000
พอเงินเดือนขึ้นเป็น 38,000 เธอส่ง 5,000
แม่ป่วย เธอจ่าย ตู้เย็นเสีย เธอซื้อใหม่ น้องแต่งงาน เธอใส่ซอง 50,000
ปีนั้นเธอเพิ่งซื้อคอนโดเล็กๆ ต้องผ่อนทุกเดือน
หกปีก่อน แม่เรียกเธอกลับเชียงใหม่
บนโต๊ะมีเอกสารโอนบ้านวางอยู่
บ้านสองชั้นที่พ่อกับแม่ซื้อที่ดินปลูกไว้ตั้งแต่หนุ่มสาว รวมที่ดินแล้วมูลค่า 2.8 ล้านบาท
“บ้านนี้ยกให้ณัฐ เขาเป็นลูกผู้ชาย ต้องเลี้ยงครอบครัว ต้องมีหลักประกัน”
พารินถามว่า “เรื่องใหญ่ขนาดนี้ บอกหนูล่วงหน้าสักคำไม่ได้เหรอ”
แม่ขมวดคิ้ว “จะบอกทำไม แกแต่งออกไปแล้ว ยังจะกลับมาแย่งกับน้องอีกเหรอ”
ณัฐที่นั่งอยู่ข้างๆ พูดขึ้นมา
“พี่ไม่ต้องห่วง บ้านให้ผม ต่อไปเรื่องดูแลแม่ ผมรับเองทั้งหมด”
คืนนั้น พารินร้องไห้อยู่ในห้องคนเดียวนานมาก
ไม่ใช่เพราะบ้าน
แต่เพราะเธอเพิ่งเข้าใจว่า เงินทุกบาทที่ให้มาตลอดหลายปี ในสายตาแม่มันคือ “หน้าที่”
แต่พอพูดถึงสมบัติในบ้าน เธอกลายเป็นคนนอกทันที
วันรุ่งขึ้น เธอกลับกรุงเทพฯ
หกปีหลังจากนั้น เงิน 5,000 ไม่เคยขาดสักเดือน
ปีที่แล้ว แม่เส้นเลือดในสมองตีบ
พารินบินกลับเชียงใหม่ทันที ลางานสิบวันเฝ้าแม่ที่โรงพยาบาล
ณัฐกลางวันเปิดอู่ กลางคืนแวะมาบ้างเป็นครั้งคราว
ตอนออกจากโรงพยาบาล หมอบอกว่าต้องทำกายภาพบำบัดอีกนาน และต้องมีคนดูแลตลอด
พารินเสนอให้จ้างผู้ดูแล เดือนละ 15,000
ประโยคแรกที่ณัฐพูดคือ “แพงขนาดนั้น? ผมจะเอาเงินที่ไหน”
พารินบอกว่า “พี่ออกให้ก่อน”
สองเดือน ค่าผู้ดูแลกับค่ากายภาพ เธอจ่ายไปเกือบ 40,000
พอเดือนที่สาม ณัฐโทรมา
“ไม่จ้างแล้วนะผู้ดูแล แพงเกิน พี่กลับมาดูแลเองไม่ดีกว่าเหรอ ยังไงพี่เขยก็มีรายได้อยู่แล้ว”
แม่รับสายต่อ
“แกเงินเดือนแค่ไม่กี่หมื่น ขาดเงินเดือนแกไปคนเดียว บ้านก็ไม่อดตายหรอก แกเป็นลูกสาว ดูแลแม่มันเป็นหน้าที่ไม่ใช่เหรอ”
พารินถาม “ตอนยกบ้านให้ณัฐ เขาบอกว่าจะดูแลแม่เองทั้งหมดไม่ใช่เหรอ”
แม่ตอบ “นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้น้องเขาก็ลำบาก”
“แล้วหนูล่ะ หนูไม่ลำบากเหรอ”
แม่ไม่ตอบ
แล้วพารินก็ถามประโยคนั้นออกไป
ปลายสายเงียบไปนาน แล้วแม่ก็ร้องไห้
“แม่เลี้ยงแกมาจนโต ขอให้กลับมาดูแลแค่ไม่กี่เดือน แกมานั่งคิดบัญชีกับแม่เหรอ”
ไม่กี่วันต่อมา ณัฐโพสต์ในไลน์กลุ่มครอบครัว
“พี่ผมอยู่กรุงเทพฯ สบายดี แม่ป่วยขนาดนี้ ยังไม่ยอมกลับมาดูแล”
แนบรูปแม่นั่งรถเข็นอยู่คนเดียว
ป้าทักแชตส่วนตัวมา “เงินหาใหม่ได้ แต่แม่มีคนเดียวนะ”
น้าบอกว่า “น้องเขาต้องเลี้ยงทั้งครอบครัว เป็นพี่ก็ช่วยแบกหน่อย”
พารินไม่ตอบใคร
สุดสัปดาห์นั้น เธอกลับเชียงใหม่ไปช่วยแม่จัดเอกสารสิทธิ์การรักษา
แล้วในลิ้นชักข้างเตียงของแม่ เธอก็เจอจดหมายฉบับนั้น
ใบแจ้งชำระหนี้สินเชื่อจำนองจากธนาคาร
ผู้กู้: ณัฐ
ทรัพย์ที่จำนอง: บ้านหลังนั้น
วันที่กู้: แปดเดือนหลังโอนบ้าน
ในลิ้นชักยังมีสมุดบัญชีของแม่
หกปีที่ผ่านมา ทุกเดือนที่เงิน 5,000 ของเธอเข้า วันรุ่งขึ้นจะมีเงิน 3,000 โอนออกไปบัญชีของณัฐ
หมายเหตุเขียนว่า: ค่าเทอมหลาน
พารินนั่งอยู่ข้างเตียง มือสั่นไม่หยุด
“หลักประกัน” ที่แม่ยกให้ลูกชาย ถูกจำนองให้ธนาคารไปนานแล้ว
เงินที่เธออดออมส่งมาทุกเดือน เอาไปเลี้ยงลูกของน้อง
และแม่ รู้ทุกอย่าง
คืนนั้น พารินส่งข้อความเข้าไลน์กลุ่มครอบครัว
ไม่ด่าใคร ไม่อธิบายอะไรสักคำ
มีแต่รูป
สลิปโอนเงินหกปี 72 ใบ ส่งทีละใบ
ใบเสร็จค่าผู้ดูแล
ใบเสร็จโรงพยาบาล
สองรูปสุดท้าย
วันที่โอนบ้าน
กับใบแจ้งหนี้จำนองจากธนาคาร
กลุ่มเงียบไปทั้งคืน
ป้าที่บอกว่า “แม่มีคนเดียว” ไม่โผล่มาพูดอีกเลย
วันรุ่งขึ้น ณัฐบุกมาหาเธอ
“พี่หมายความว่าไง พูดไปพูดมา ก็ยังติดใจเรื่องบ้านอยู่ใช่ไหม”
พารินมองหน้าเขา
“ติดใจ? บ้านหลังนั้นตอนนี้เป็นของแกเหรอ”
“มันเป็นของธนาคาร”
หน้าณัฐซีดลงทันที
พารินวางกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะ
“จ้างผู้ดูแลต่อ ทุกเดือนพี่ออกครึ่งหนึ่ง โอนตรงให้ผู้ดูแล ไม่ผ่านมือใครทั้งนั้น”
“แกอยู่ใกล้ กลางคืนกับเรื่องฉุกเฉินแกรับผิดชอบ”
“เรื่องให้พี่ลาออก ไม่ต้องพูดถึงอีก”
น้องสะใภ้ทำท่าจะพูด พารินหันไปมอง
“ชีวิตครอบครัวพวกเธอหยุดไม่ได้ แล้วชีวิตฉันหยุดได้ตามใจงั้นเหรอ”
ไม่มีใครพูดอะไรอีก
สามเดือนต่อมา แม่เริ่มถือไม้เท้าเดินได้ช้าๆ
พารินพาแม่ไปทำกายภาพเสร็จ สองแม่ลูกนั่งรอรถอยู่หน้าโรงพยาบาล
จู่ๆ แม่ก็จับมือเธอไว้
พารินคิดว่า ในที่สุดแม่คงจะพูดอะไรสักอย่าง
แม่พูดว่า
“หนี้บ้านของน้อง ช่วงนี้เขาผ่อนไม่ค่อยไหว…แกช่วยเขาหน่อยได้ไหม”
พารินนิ่งไปหลายวินาที
แล้วก็ดึงมือกลับ
รถมาถึง เธอพยุงแม่ขึ้นรถ ปิดประตูให้เรียบร้อย แล้วกลับกรุงเทพฯ คนเดียว
ตั้งแต่เดือนถัดมา เงิน 5,000 เธอไม่โอนให้แม่อีก
ค่าผู้ดูแลยังจ่ายครบทุกบาท โอนตรงให้ผู้ดูแล
แม่โทรมาด่าว่าเธอใจดำ
ถ้าเป็นคุณ คุณจะทำยังไง?
ดัดแปลงจากประสบการณ์จริงของเพื่อน
tun retweeted
ชั้นอยู่ข้างเจ้าของร้าน
-คือร้านเค้าขายกาแฟ
-คุณกอล์ฟบอกตกลงกับร้าน จะใช้พื้นที่หน้าร้านอยากแค่ให้นักวิ่งมีจุดพัก
-ร้านตกลง ไม่คิดค่าเช่าอะไรสักบาท
- แต่ดันเอาบูทกาแฟไปตั้งขายหน้าร้านเค้า
ใช้อะไรคิด กุเป็นเจ้าของร้านกุก็ไล่
คุณกอล์ฟ อินฟลูเอนเซอร์สายออกกำลังกายได้ออกมาเล่าว่า ถูกเจ้าของร้านอาหารใน สวนรถไฟ พาคนในเครื่องแบบมากักตัวทีมงานและผู้จัดการ บังคับให้โพสต์คลิปประจานตัวเอง
- คุณกอล์ฟและผู้จัดการตกลงกับเจ้าของร้านอาหารในสวนรถไฟ จะใช้พื้นที่ร้านสร้างคอมมูนักวิ่งโดยและช่วยโปรโมท
- พอเริ่มเปิดก็มีลูกค้าจำนวนมาก เลยบอกให้ปิดร้านและอ้างว่าการรถไฟซึ่งเป็นคู่สัญญาไม่เห็นด้วย และกำหนดให้วันอาทิตย์เป็นวันสุดท้าย
- ระหว่างเก็บของ เจ้าของร้านบุกด่ากราด หาว่าเป็น 18 มงกุฎ บุกรุกสถานที่ แถมเรียกคนในเครื่องแบบมากักตัวทีมงาน พยายามรีดไถเงินและยัดข้อหา
- คุณกอล์ฟยืนยันไม่จ่ายเงินเพราะตนเองไม่ได้บุกรุก
- ทีมงานจึงถูกกักตัวไม่ให้ออกจากพื้นที่จนเกิดความหวาดกลัว ผู้จัดการจึงยอมถูกกักตัวแทน
- พอคุณกอล์ฟแสดงหลักฐานที่พูดคุยกัน ยัดข้อหาไม่สำเร็จ เจ้าของร้านจึงบังคับให้คุณกอล์ฟโพสต์ประจานตัวเองแทน+แชร์ลงเพจนักวิ่ง โดนมีผู้จัดการเป็นตัวประกัน
- หลังเจรจาและไปสถานีตำรวจ ลูกชายเจ้าของร้านขอให้ยุติเรื่องและขอให้คุณกอล์ฟลบโพสต์ แต่วันถัดมาเจ้าของร้านกลับโทรมาข่มขู่ให้เปิดโพสต์อีกครั้ง
- คุณกอล์ฟจึงออกมาชี้แจงเพราะรู้สึกหวาดกลัวและไม่ปลอดภัย
- พร้อมเตือนเป็นอุทาหรณ์ว่าความขัดแย้งอาจเกิดขึ้นได้แม้จะเริ่มต้นจากการร่วมงานที่ตกลงกันไว้เป็นอย่างดี
หัวหน้าไล่ให้ลาออก สรุปออกจริง 😌
ต้นทางเล่าว่ามีพนักงานผู้ชายคนนึงทำงานมา 11 ปี ยอดขายติดท็อปตลอด น้อง ๆ ในทีมก็รัก ไม่เคยสร้างปัญหาอะไรเลย แค่ช่วงนี้กลับบ้านตรงเวลาบ่อย เพราะเมียนอนโรงพยาบาลอยู่ เลยต้องไปรับลูกสาว ป.2 แล้วกลับไปทำกับข้าวเอง
วันนึงหัวหน้าขอให้อยู่ต่อ เขาก็บอกว่าต้องไปรับลูก พรุ่งนี้เช้าจะรีบมาเคลียร์ให้ หัวหน้าเลยบ่นว่าช่วงนี้เอาแต่เรื่องครอบครัวนะ ใครเขาก็มีเรื่องที่บ้านกันทั้งนั้น ปฏิเสธงานแบบนี้ทุกรอบเลย แล้วก็หลุดมาว่า ถ้าครอบครัวสำคัญขนาดนั้นก็ลาออกไปเลยดิ
คนทั้งออฟฟิศเงียบกริบ ส่วนเขาก็ตอบไปแค่ว่า ก็จริงครับ อาทิตย์ต่อมาเขายื่นใบลาออกจริง หัวหน้าตกใจ รีบบอกว่าที่พูดไปแค่หลุดปาก พอถามว่าได้งานใหม่ที่ไหน เขาตอบว่าบริษัทเมีย
คือวันที่เมียเข้าโรงพยาบาล ประธานบริษัทเมียโทรมาบอกว่าไม่ต้องห่วงงานเมียเลยนะ แล้วถามว่าคุณทำงานขายใช่ไหม พอดีอยากหาคนมาช่วยทีมขาย สนใจมาอยู่ด้วยกันไหม สุดท้ายเขาไปสัมภาษณ์ตามขั้นตอนแล้วก็ได้งาน เข้า 9 โมงเลิก 5 โมงเย็น เงินเดือนพอ ๆ กับที่เดิม แถมมีเวลาไปรับลูกด้วย
ตอนแรกเขาก็ลังเล กลัวทำให้บริษัทเดิมเดือดร้อน แต่เมียบอกว่า บริษัทที่ทำให้ครอบครัวลำบาก ต้องทนอยู่ต่อด้วยเหรอ ประโยคนี้แหละที่ทำให้ตัดสินใจได้
วันสุดท้ายหัวหน้ายังไม่ยอมรับ ถามว่าทำมาตั้ง 11 ปีจะลาออกเพราะเรื่องแค่นี้จริงเหรอ เขาตอบว่า ผมไม่ได้ลาออกเพราะเลือกครอบครัวนะครับ ผมอยากดูแลได้ทั้งครอบครัวทั้งงาน เลยย้ายที่ทำงาน หัวหน้าเงียบไปเลยจ้า
ผ่านไป 6 เดือน เมียหายดีกลับไปทำงานได้แล้ว เขาก็ค่อย ๆ หาลูกค้าที่บริษัทใหม่ไป เพื่อนเก่าโทรมาถามว่าเสียดายไหม เขาบอกว่าบางวันก็งานยุ่ง แต่ไม่ต้องกลับบ้านไปเห็นแค่ลูกตอนหลับแล้ว ลูกยังพูดว่าช่วงนี้ป๊าอยู่กินข้าวเย็นทุกวันเลย จากที่เมื่อก่อนแค่พ่อกลับมากินข้าวด้วยลูกก็ดีใจสุด ๆ ตอนนี้กลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว
「そんなに家族が大事なら、会社辞めれば?」
上司にそう言われた入社11年目の男性社員が、翌週、本当に退職届を提出した。
仕事ができない社員ではなかった。
営業成績は常に上位。
後輩からの信頼も厚い。
大きなトラブルを起こしたこともない。
ただ、最近は定時で帰ることが増えていた。
理由は、妻が入院していたから。
小学2年生の娘を迎えに行き、夕飯を作る必要があった。
ある日の夕方。
男性社員が帰ろうとすると、課長から声をかけられた。
「今日、少し残れる?」
「すみません。娘の迎えがあるので」
「また? 奥さんは?」
「まだ入院中です」
すると課長が、
「お前さ、最近ちょっと家庭優先すぎない?」
と言い出した。
男性社員が「妻が退院するまでは、できるだけ早く帰りたくて……」と説明すると、
課長はため息をついた。
「みんな家庭の事情くらいあるんだよ」
「申し訳ありません。明日の朝には対応します」
「そうやって毎回断られると困るんだよ」
男性社員は黙った。
すると課長が、
「そんなに家族が大事なら、会社辞めれば?」
と言い放った。
周囲の社員も言葉を失った。
男性社員はしばらく考えて、
「……そうですね」とだけ答えた。
翌週。
男性社員が退職届を提出すると、課長は驚いた。
「いや、あれは言葉のあやだろ?」
「承知しています。でも、家族と話して決めました」
「次の仕事は決まってるの?」
「はい」
「どこ?」
「妻の会社です」
課長は首をかしげた。
「奥さん、入院してるんじゃなかったの?」
「はい。でも、妻の会社から声をかけてもらいまして」
「どういうこと?」
男性社員は少し笑った。
「実は、妻が入院した日に、あることがありまして……」
↓
tun retweeted
เคยไปต่อบัตรปชช. ที่สำนักงานเขตแห่งนึง ตอนนั้นเป็นช่วงที่เพิ่งเริ่มใช้ระบบออนไลน์ ทำบัตรที่ไหนก็ได้ทั่วประเทศ ซึ่งที่อยู่เราอยู่ อ.เมือง เชียงใหม่ แต่เราทำงานกทม. ก็ลางานไปต่อบัตรปชช. พอถึงคิว เขาเอาบัตรเราไปเช็ค ปรากฎว่ารูปในฐานข้อมูลไม่ขึ้น แล้วจนท. หันมาพูดจาน้ำเสียงวีนๆ กับเรา ถามว่า ทำไมไม่มีรูปในฐานข้อมูลล่ะ ถ่ายรูปมายังไง แบบนี้ต่อให้ไม่ได้หรอกนะ
ตอนนั้นเราก็เริ่มหงุดหงิดละ แต่ยังพยายามใจเย็น ถามว่า แล้วเราต้องทำยังไงคะ นางพูดว่า ก็ต้องกลับไปทำที่ต่างจังหวัดนั่นล่ะ เราเลยบอกว่าไม่สะดวกค่ะ นางบอกต่อ ไม่อย่างนั้นก็ต้องไปเอากำนัน ผู้ใหญ่บ้าน มายืนยันตัวตน ไม่งั้นก็ทำให้ไม่ได้
พอฟังแบบนี้ ปี๊ดเลยค่ะ ไม่เมคเซนส์อย่างแรง บอกแล้วว่าไม่สะดวกกลับบ้าน แล้วบ้านที่เชียงใหม่อยู่เขตเทศบาล ไม่มีกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน จะให้เอาใครมาล่ะ ก็ถามย้ำ นางก็ยืนยันแบบเดิม แล้วตลอดเวลานางพูดด้วยน้ำเสียงวีน/เหยียดตลอด เหมือนเป็นความผิดเราและทำให้นางเสียเวลาทำงาน คงชินว่าตัวเองเป็นข้าราชการ เลยติดนิสัยคุยแบบนี้
ตอนนั้นโมโหแล้ว นางพูดแค่ว่าถ้าไม่พากำนัน/ผู้ใหญ่บ้านเขตที่เราอยู่มา ก็ต้องกลับไปทำที่เชียงใหม่อย่างเดียว เราเลยพูดเสียงดังกลับ
"ขอโทษนะคะ การที่ถ่ายรูปไม่ติด นี่เป็นความผิดดิฉันเหรอคะ แล้วมาถามฉันจะรู้ไหมว่าทำไมไม่มีรูปในระบบ ไหนบอกข้อมูลออนไลน์ทั่วประเทศ มันเป็นความผิดพวกคุณไม่ใช่เหรอ เก็บข้อมูลกันยังไงให้ข้อมูลหาย
แล้วการที่บอกให้เอากำนันผู้ใหญ่บ้านมายืนยันตัวตนที่นี่ คือคิดแล้วใช่ไหม ถึงพูดออกมา บอกให้กลับไปทำที่ต่างจังหวัดยังไม่สะดวก แล้วคิดได้ไงให้เอาบุคคลเหล่านี้มายืนยันตัวตน ถ้าสะดวกก็กลับบ้านไปแล้วสิ นี่บอกเป็นระบบออนไลน์ ทำที่ไหนก็ได้ทั่วประเทศ แล้วตัวเองเป็น one stop service แต่ให้บริการประชาชนแบบนี้เหรอ"
นางหน้าถอดสี ไม่คิดว่าเราจะเถียงกลับ แล้วเสียงดังจนหัวหน้านางเดินออกมาช่วยไกล่เกลี่ย ขอโทษแทน แล้วก็บอกว่า ยังไงตามระเบียบต้องเอาคนรู้จักมายืนยันตัวตน เลยถามว่าญาติได้ไหม เขาก็บอกว่าได้ สุดท้ายเลยโทรหาน้องชายมาช่วยยืนยันตัวตนแทน
tun retweeted
ในสภาวะพักผ่อนไม่เพียงพอจนเหลือพลังงานแค่ 10% ตามที่ต้นทวิตบอก มันจะทำให้
- การควบคุมอารมณ์ผิดปกติ(amygdala ไวต่อการกระตุ้นมากขึ้น)
- สมองด้านเหตุผลก็ผิดปกติ(prefrontal cortex ทำงานแย่ลง)
- แถมยังมี cortisol ที่เป็น stress system ของร่างกายออกมาทำงานร่วมด้วยอีก
เพราะงั้นการแสดงพฤติกรรมแย่ๆออกมาในช่วงเวลานั้น ทั้งที่ปกติไม่เป็นก็เป็นไปได้อยู่แล้ว เพราะ threshold ความเครียดมันต่ำลง เลยถูกกระตุ้นได้ง่ายขึ้น
การจะมาตัดสินว่าเค้ามีคาร์แรคเตอร์แย่ๆ จากการที่เค้าโมโหในช่วงเวลาแบบนั้นก็เกินไปหน่อย พฤติกรรมของคนมันประกอบไปด้วยสารเคมีในสมองรวมทั้งฮอร์โมนต่างๆ มากมาย ไม่ใช่แค่จาก free will จิตใจ หรือคาร์แรคเตอร์อย่างเดียว
เคยสังเกตไหมว่า คาแรกเตอร์จริงของคน ไม่ได้โผล่ตอนเขาพลังเต็ม แต่โผล่ตอนแรงเหลือแค่ 10%
- กลับบ้านสามทุ่ม ลูกถามคำถามเดิมเป็นรอบที่ 5 แล้วยังตอบดีๆ
- รถติด 2 ชั่วโมง แต่ไม่ลงกับพนักงานเก็บเงินที่ทางด่วน
- งานพังตอนห้าโมงเย็นวันศุกร์ แล้วไม่หันไปหาคนผิดก่อนหาทางแก้
ตอนนอนครบ กินอิ่ม งานลื่น ใครๆ ก็ใจดีได้
คาแรกเตอร์คือสิ่งที่ยังเหลืออยู่ ตอนที่แรงหมดไปแล้ว
tun retweeted
เพื่อนย้ายจาก Audit ไปทำ Internal Audit ที่ Honda ได้โบนัส 5 เดือน...... ชั้นอึ้ง ชั้นอิจฉาอีกตรงที่she said งานเบากว่าที่บิ๊กสี่แบบสวรรค์-นรก555555555555 ชีเลิก5โมงทุกวันมีเวลาไปติวสอบใบประกอบผู้สอบบชภายในอีก
แต่คือตอนออกเงินเพิ่มจากฐานเดิมแค่10%เองแหละ ถือว่าไม่เยอะ แต่เพื่อนบอกพอกูเฉลี่ยโบนัส+เข้าเงินเดือนแต่ละเดือนละก็พอๆกะมึงตอนนี้เลยนะ แต่งานเบากว่ามหาศาล // me:พยักหน้า เอากุไปด้วยดิ🤣
tun retweeted
จำสมการข้อนี้ไว้
ลอง = มีโอกาส 50%
ไม่ลอง = พลาดโอกาส 100%
ใช้ได้ในชีวิตจริง ไม่ลองก็ไม่ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ
tun retweeted
แต่ถ้าคุณอยู่ Big 4 คุณจะมีข้อ7. ได้ในเวลา 4ปี นับตั้งแต่จบใหม่ ((เฟิสจ็อบแจ็บจบมาสตาร์ทประมาณ 30k ทำงานไป4ปี ได้ประมาณ 55k)) อันนี้คือทำที่เดียวไม่ต้องฮ็อบ
แต่มาโอเวอร์แชร์ เพื่อนแก๊งดื่มดริ้งค์ที่ลาออกไปตอนที่อยู่ได้Base salary 4สิบกลางๆ ตอนนี้เป็น accounting assistant manager 70k กลางๆ ในเวลา4ปีเท่ากัน >>>ฮีทำครบ3ปีลาออก ไปทำที่ใหม่ 1ปีปรับเงินที่ใหม่อีก ไม่รวมโบนัสกับOT
สรุป : เจองานที่เงินถึง+จังหวะชีวิตได้ = ฮ็อบเถอะ55555555555 ชีวิตขับเคลื่อนด้วยเงินค่ะ!!
รีวิวการกระโดดของเงินเดือนตัวเอง ในแต่ละครั้งของการย้ายงาน
1. โรงงานผลิตอาหาร 14,900 (ทำ1เดือน)
2. บริษัท Consult 17,000 (ไม่ผ่านโปร)
3. บริษัทจัดอันดับกองทุน 17,500 (ทำ1.5ปี)
4. ห้างสรรสินค้าค้า 24,500 (ทำ 1.5ปี)
5. ธนาคาร 35,000 (ทำ 1เดือน)
6. ย้ายมาอีกห้างนึง 40,000 (ทำ1.5ปี)
7. ย้ายมาอีกห้างนึง 55,000 (ทำมา10ปี)
ปัจจุบันอยู่ที่7 ยังไม่ได้ย้ายไปไหน เสียภาษีเงินได้เดือนละ 45,000 บาท ฉีกทฤษฎีจ๊อบฮอบเปอ แล้วเงินเดือนจะกระโดดเลย
tun retweeted
สังเกตง่ายมาก คนกลุ่มนี้จะยินดีกับคนอื่นง่าย ไม่ค่อยสนใจใครเน้นFocus on yourself เป็นหลัก เคยมีรุ่นพี่คนนึงเป็นคนนิ่งๆ ไม่ค่อยสุ่งสิงกับใครแต่พอคุยด้วยชีมี Positive energy ในตัวเองมาก Mindset ในการใช้ชีวิตดี เข้าใจชีวิตมาก นี่อยู่ด้วยกับนางมาสองปี ไม่เคยได้ยินนางนินทาใครให้ฟังเลย ชอบคุยเรื่องการพัฒนาตัวเอง การใช้ชีวิตปกติ ทำธุรกิจ ชอบชื่นชมคนอื่น ตกเย็นชีไปออกกำลังกาย เรียนภาษาจีน ว่างๆทำขนมกับแฟน
อยู่ด้วยแล้วรู้สึกได้รับพลังงานบวกไปด้วย คือคุยแล้วมันไม่เหนื่อย คนแบบนี้มีเสน่ห์มาก มารู้ว่าชีรวยมากตอนนั้นไถ่ TIKTOK อยู่ดีๆฟิดพี่แกขึ้นมา อยู่บ้านน่าจะราคาเกิน 20ล้าน ในหมู่บ้านหรูทำเลทองที่นึง แฟนชีเป็นเจ้าของโรงงานข้าวสาร มาทำงานขับรถ honda jazz หน้าไม่แต่ง แต่ในบ้านก็คือ รถไฟฟ้า 3 คัน BMW, Mercedes-Benz คือรถปกติของชีเลย
คนที่รวยและต้นดีอยู่แล้วเขาจะไม่พยายามโชว์ หรืออวดอะไร เขาจะใช้ชีวิตเงียบๆปกติ แต่มันจะมีออร่าทางความคิด การใช้ชีวิตนี่ละที่มันส่งให้เขาดูเป็นคนที่สะอาด น่าค้นหา และดูดีไปเองอะ
tun retweeted
ลอนคลาย ๆ แบบพสเกาหลีนี่จดวิธีลอนแบบพสชีอันได้เลยนะ เป็นลอนเกาหลีที่ถูกต้องมากก นี่ลองทำตามละ ใช้เวลานานอยู่แต่โคตรสวย ㅠㅠ
This Post is from a suspended account. Learn more
tun retweeted
อันนี้ช่วยลดอาการบวมน้ำได้โหดเกิน จนช็อกเลย 55555 ทำเสร็จทีไรต้องวิ่งเข้าห้องน้ำทุกครั้งเลยอะ 5555555
tun retweeted
พอรู้ว่าเขาทำเพื่อช่วยเด็กที่โดนด่า คือ หล่อมาก EQ เฬิ่ดมาก
**ไม่ได้เถียงกันแบบสองฝ่าย แต่เป็นผู้หญิง (อากี่) ด่าทอผู้โดยสารในรถไฟใต้ดินฮ่องกง (MTR) โดยไม่มีเหตุผลชัดเจน และหนุ่มคนนั้นเข้าไปแทรกอย่างสงบ**[](<stheadline.com/breaking-news…>)
คลิปนี้ (โพสต์โดย @Ninalvz) เป็นเหตุการณ์ในรถไฟใต้ดินฮ่องกงช่วงเช้าวันที่ 18 ต.ค. 2026 บนสาย Island Line ประมาณ 8:30 น. ผู้หญิงวัยกลางคนที่พูดสำเนียงท้องถิ่น (乡音) กำลังตะโกนด่าทอผู้โดยสาร โดยเฉพาะแม่กับเด็กคนหนึ่ง ใช้คำหยาบคายภาษาจีนกวางตุ้งอย่าง “死乞儿!垃圾!睇你几时折堕!仆街X家铲!” (ประมาณว่า “ไอ้ขอทานตาย! ขยะ! ดูสิเมื่อไหร่จะตกต่ำ! ไอ้เหี้ยครอบครัวแก!”) ซ้ำๆ โดยไม่มีสาเหตุที่ชัดเจนจากคลิป[](<stheadline.com/breaking-news…>)
หนุ่มในเสื้อ New Balance สีดำเห็นเด็กถูกด่า จึงยืนเข้าไปแทรกเพื่อดึงความสนใจของผู้หญิงมาที่ตัวเอง เขาไม่โต้กลับหรือโกรธ แต่ยิ้มตลอด ทำหน้าตลก และเต้นแก้เกี้ยวเพื่อลดความตึงเครียด (ชาวเน็ตชมว่า EQ สูงมาก มี “大将之风” หรือบุคลิกผู้นำ)[](<thestandard.com.hk/social-bu…>)
หลังเหตุการณ์ หนุ่มคนนี้โพสต์อธิบายใน Threads ว่าเขาเห็นเด็กถูกสาปแช่งจึงเข้าไปแทรก “我全程平静冇受到伤害,阿婆亦冇伤害到任何人,造成滋扰在此致歉” (ฉันสงบตลอด ไม่ได้รับบาดเจ็บ อากี่ก็ไม่ทำร้ายใคร ขอโทษที่ทำให้เกิดความวุ่นวาย)[](<stheadline.com/breaking-news…>)
โพสต์หลักชมว่า “อารมณ์นิ่งขนาดนี้ ทำอะไรก็สำเร็จ” เพราะเขารับมือกับสถานการณ์ที่ผู้หญิงด่าอย่างดุเดือดได้โดยไม่เสียสติเลย ภาพเซลฟี่ก็เป็นช่วงที่เธอยังชี้และด่าเขาอยู่ต่อ
สรุปสั้นๆ: ไม่ใช่การทะเลาะสองฝ่ายเรื่องอะไรเฉพาะเจาะจง แต่เป็นการด่าทอไร้เหตุผลของผู้หญิงคนนั้น และหนุ่มคนนี้ใช้ความสงบ + มุกตลกเข้าไปปกป้องเด็กแล้วเบี่ยงเบนความสนใจสำเร็จ

































