Kardeşlik, zor zamanlarda belli olur İstanbul’da yaşanan sel felaketinin ardından Pakistan Cumhurbaşkanı, Başbakanı, Başbakan Yardımcısı ve Dışişleri Bakanı ile diğer üst düzey yetkililerin Türkiye’ye ilettiği taziye mesajları, iki ülke arasındaki gönül bağının güzel bir tezahürü… Coğrafyalarımız ayrı olsa da acımız bir, sevincimiz bir, kalbimiz bir… İyi ki varsın Pakistan! Pakistan Zindabad…🇹🇷❤️🇵🇰 @ineziroglu

Ortadoğu’da Savaşın Ayak Sesleri mi, Barışın Pazarlığı mı? Suudi Arabistan Savunma Bakanı Birleşik Arap Emirlikleri’ne gitti. Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov, İran’ı ziyaret ediyor. Trump, Netanyahu’ya desteğini sürdürüyor. Mısır Cumhurbaşkanı Sisi ise Suudi Arabistan’ı savunmaya hazır olduklarını ilan etti… Ortadoğu, adeta büyük bir karşılaşma öncesinde herkesin kendi takımını kurduğu, müttefiklerini topladığı ve yedek güçlerini hazırladığı bir satranç tahtasına dönüşmüş durumda. Herkes barıştan söz ediyor ama kimse savaş ihtimalini göz ardı etmiyor. Suudi Arabistan, Birleşik Arap Emirlikleri ile ilişkilerini yeniden düzenlemeye çalışırken Mısır, Riyad’ın güvenliğini kendi ulusal güvenliğinin ayrılmaz bir parçası olarak görüyor. Özellikle Kızıldeniz ve Süveyş Kanalı’nın tehdit altına girmesi, Kahire açısından yalnızca bölgesel değil, varoluşsal bir güvenlik meselesi. Rusya’nın İran’a yönelmesi ise mutlaka yangını söndürmek istediği anlamına gelmiyor. Moskova, belki de kendisi olmadan hiçbir bölgesel uzlaşmanın şekillenemeyeceğini hatırlatmak istiyor. Çünkü büyük güçler bazen barışı sağlamak için değil, barış masasındaki yerlerini garanti altına almak için harekete geçerler. Trump’ın tutumu ise başlı başına bir çelişki. Bir yandan Netanyahu’ya siyasi destek veriyor, diğer yandan savaşın sona ermesini istiyor. Başka bir ifadeyle, krizi derinleştiren aktörü desteklerken krizin çözümünü talep ediyor. Peki, bütün bu hareketliliğin anlamı ne? Önümüzde iki ihtimal var: Ya bölge yeni ve daha büyük bir askerî çatışmanın eşiğinde ya da bütün aktörler yaklaşan müzakere masasında daha güçlü oturabilmek için askerî ve diplomatik kapasitelerini sergiliyor. Asıl paradoks da burada başlıyor. Herkes barış istiyor ama herkes kendi şartlarıyla bir barışın peşinde. Herkes savaştan kaçınmak istediğini söylüyor ama hiç kimse savaş hazırlığından vazgeçmiyor. Uluslararası siyasetin acımasız gerçeklerinden biri şudur: Bazen barış masasına oturabilmek için önce kaç füzeniz, kaç savaş uçağınız ve kaç müttefikiniz olduğunu göstermek zorunda kalırsınız. Fakat tarihin bize öğrettiği daha tehlikeli bir gerçek var: Savaşlar her zaman savaşmak isteyenlerin kararıyla başlamaz. Bazen barış için yapılan güç gösterileri, kontrol edilemeyen bir çatışmanın fitilini ateşler. Bugün Ortadoğu’nun karşı karşıya olduğu en büyük tehlike de bu: Herkes barışa hazırlanırken, bölgenin yeni bir savaşın içine sürüklenmesi…

19 Ekim 2003 Bilge Kral Aliya İzzetbegovic Rahmet anıyoruz… Aliya’yı anlamak için kitaplarına rücû etmeli…

21. yüzyılın hafızalara kazınacak, üzerinde uzun yıllar konuşulacak karelerinden biri…