Mostafa retweeted
این تلاش برای اثبات اینکه تشییع جنازه طرف شلوغ و میلیونی نبوده هم از نشانه‌های زوال عقله. خلوت بودن تشییع جنازه این بابا نه حقیقتی رو درباره میلیون‌ها احمقی که تو اون مملکت هنوز طرفدار ج‌ا هستند تغییر می‌ده و نه چیزی رو درباره چند دهه عمر ما که با حماقت‌هاش به فنا رفت.
Mostafa retweeted
یادمون هم نره ۴ ساعت قبل از عملی شدن بزرگترین تهدید این خاک، تنها واکنش رضا پهلوی مخاطب قرار دادن ارتشیان برای بار صدم بود! عملکرد رهبر دوران گذر از من ادم معمولی هم کم اهمیت تر و بی تاثیر تر بود!
Mostafa retweeted
اینا اعدام می‌کنن، اون عوضیا از انستیتو پاستور تا پل و وسط خونه‌های مسکونی رو میزنن، اینترنت رو رومون بستن، هر روز خبر شکستن شیشه‌های خونه‌ی یکی از دوستامون رو می‌شنویم، اون بیشعور می‌خواد ما رو برگردونه عصر حجر، اینا با دوشکا تو خیابون ایستادن، فردا هم خیلی‌ها باید برن سرکار...
Mostafa retweeted
Many Iranians supported your war, because your plan was to liberate Iran.
Instead you celebrate sending a civilization to the Stone Age.
Great leaders build, not destroy. They serve humanity, not murder schoolgirls in the name of Jesus Christ.
I weep to see America like this.
Mostafa retweeted
بچه‌ها راستش من تا الان جرأت نکرده بودم حرف بزنم. الانم می‌ترسم پاره‌م کنید ولی واقعیت اینه که من شخصا دارم تو مرکز شهر از هم می‌پاشم.
بیست‌وچند روزه هر روز رختخوابمو جابه‌جا می‌کنم به بخش‌های مختلف خونه که فکر می‌کنم امن‌تره. زیر میز، تو حموم، تو راهرو، کنار دیوار، پشت در ورودی.
Mostafa retweeted
۱ از۴
یکی از وحشتناک‌ترین صحنه‌هایی که توی این حدود ۳هفته از شروع جنگ به چشم خودم دیدم، اثرات بمباران میدان شهدا [خ پیروزی] بود طوری که ترکش‌هاش تا چندتا خیابون پایین‌تر هم اومد و به کوچه ما هم رسید
یک دنیا حرف داشتم در موردش بزنم اما ج.ا تصمیم گرفته صدای ما ر خاموش کنه👇
Mostafa retweeted
If every top Democrat doesn’t immediately condemn this threat of war crimes and collective punishment, without any ‘process’ BS complaints, then they should be primaried instantly. They’ll be complicit in this crime if they don’t speak out. Tainted forever.
Mostafa retweeted
Liberating the Iranian people by bombing their oil refineries, poisoning their air, destroying their fresh water supplies, exploding their elementary schools, and now "obliterating" their power plants. Who wouldn't be grateful for this?
Mostafa retweeted
شاید خواندن این متن برای همه مناسب نباشد.
یکی از مهم‌ترین درس‌هایی که روانکاوی به ما می‌دهد این است که انسان‌ها معمولاً درباره انگیزه‌های واقعی خود شفاف نیستند. ما اغلب تصور می‌کنیم می‌دانیم چرا چیزی را می‌خواهیم، چرا کاری را انجام می‌دهیم یا چرا از موضعی دفاع می‌کنیم؛ اما روانکاوی نشان داد که میان آنچه فکر می‌کنیم دلیل رفتار ماست و آنچه رفتار ما را هدایت می‌کند فاصله‌ای جدی وجود دارد.
جالب است که در نخستین نوشته‌های فروید، وقتی او بیمارانش را مورد قضاوت اخلاقی قرار می‌دهد، محور قضاوت او این نیست که چرا فلان کار بد را انجام دادی. قضاوت اصلی فروید این است:
چرا دنبال این نیستی که بفهمی واقعاً چرا این کار را کردی؟
در واقع، برای او نوعی بی‌مسئولیتی عمیق‌تر وجود دارد: نخواستن شناخت انگیزه‌های واقعی خود. او در اولین متون روانکاوانه (مثلاً مطالعاتی درباره هیستریا) بارها نشان می‌دهد که بیماران، حتی وقتی نشانه‌های بیماری‌شان را شرح می‌دهند، در برابر فهم علت‌های واقعی آن مقاومت می‌کنند. در آنجا روشن می‌شود که بسیاری از نشانه‌ها به امیال، تعارض‌ها و خاطراتی مرتبط‌اند که بیمار نمی‌خواهد آنها را به عنوان بخشی از خود بپذیرد. از همین‌جا مفهوم «مقاومت» در روانکاوی شکل می‌گیرد: انسان‌ها نه فقط از حقیقت بیرونی، بلکه از حقیقت درباره خودشان نیز فرار می‌کنند. این نکته به ما یادآوری می‌کند که انسان‌ها معمولاً از خود نمی‌پرسند: «واقعاً چرا این را می‌خواهم؟». آنچه ما «دلیل» رفتار خود می‌نامیم، اغلب نوعی توجیه پسینی است، نه علت واقعی.
اگر این ایده را به حوزه سیاست تعمیم دهیم، پرسش جالبی پیش می‌آید: آیا ممکن است پشت بسیاری از مواضع سیاسی ما انگیزه‌های ناهوشیار وجود داشته باشد؟ برای مثال اگر از تجربه شخصی خودم شروع کنم، می‌توانم بگویم که رابطه من با ایران رابطه‌ای ساده و خطی نیست. من احساس نمی‌کنم رابطه‌ای سراسر عشق و وفاداری یا سراسر نفرت با آن داشته باشم. این رابطه بسیار پیچیده‌تر است.
در سطح فردی هم رابطه من با خانواده‌ام چنین بوده است. من خانواده‌ام را انسان‌هایی عادی می‌دانم: انسان‌هایی که خطاهایی داشته‌اند، همان‌طور که خود من نیز خطاهایی داشته‌ام. رابطه ما نه یک روایت ساده از عشق مطلق است و نه داستانی از نفرت کامل. گاهی دوستشان داشتم و گاهی ازشان متنفر بودم. هر چند درمان روانکاوانه کمک کرد با تلفیق این دو حس، هیجانات تعدیل شده‌ای نسبت بهشان داشته باشم.
اما احساس من نسبت به ایران هم تا حد زیادی همین‌گونه است (بارها به خاطر این که آنگونه که ایده‌آلم بوده، نیست، سوگواری کرده‌ام). گمان نمی‌کنم مهاجر ایرانی‌ای پیدا شود که رابطه‌ای کاملاً شفاف و بدون تناقض با ایران داشته باشد. حتی می‌توان یک قدم جلوتر رفت و گفت احتمالاً کمتر ایرانی‌ای وجود دارد که چنین رابطه‌ای را تجربه نکرده باشد. اکثر ما در لحظاتی از زندگی‌مان ایران را «خراب‌شده» خوانده‌ایم، و در لحظاتی دیگر از آن به عنوان «خانه» یاد کرده‌ایم. گاهی با تمام وجود احساس کرده‌ایم عاشق آن هستیم، و گاهی با همان شدت احساس کرده‌ایم از آن متنفر شده‌ایم. برای بسیاری از ما، ایران همزمان دو چیز بوده است: هم سکوی پیشرفت و شکل‌گیری ما، و هم مانعی در مسیر زندگی‌مان. بسیاری از ما، به‌ویژه کسانی که مهاجرت کرده‌ایم، احتمالاً لحظه‌ای در ذهن خود تصور کرده‌ایم که اگر از ابتدا در کشوری مثل هلند، آمریکا یا بریتانیا متولد شده بودیم، مسیر زندگی‌مان چقدر متفاوت می‌توانست باشد. این مجموعه احساسات متناقض، رابطه‌ای پیچیده میان ما و ایران می‌سازد. در واقع باعث می‌شود که بگوییم ایرانی بودن پدیده‌ای پیچیده است.
وقتی چنین رابطه عاطفی پیچیده‌ای وجود دارد، کاملاً معقول است که تصور کنیم مواضع سیاسی ما صرفاً محصول استدلال‌های منطقی نیستند. ممکن است در پس بسیاری از کنش‌های سیاسی ما، انگیزه‌هایی وجود داشته باشد که خودمان هم از آنها آگاه نیستیم. برای مثال ممکن است برخی از کسانی که از جنگ دفاع می‌کنند، در سطحی ناهوشیار در حال بیان نوعی خشم یا نفرت عمیق نسبت به ایران باشند؛ نوعی میل به تخریب چیزی که از آن آسیب دیده‌اند. در مقابل، ممکن است برخی از کسانی که به شدت با جنگ مخالفت می‌کنند، در سطحی ناهوشیار در حال دفاع از تداوم وضعیتی باشند که خود نیز آن را مخرب می‌دانند چون از این تخریب لذت می‌برند. این مثال‌ها صرفاً فرضیه‌اند. هدف این نیست که یک موضع سیاسی خاص را به انگیزه‌ای خاص تقلیل بدهم. بلکه نکته این است که بگویم که چه بسا کنش سیاسی انسان‌ها همیشه فقط عقلانی و هوشیارانه و مبتنی بر تفکر نیست. روانکاوی به ما به خوبی نشان داده که حتی در پشت رفتارهای به ظاهر اخلاقی و بشردوستانه نیز می‌توان انگیزه‌های پرخاشگرانه یا مخرب یافت.
Mostafa retweeted
Breaking News: The U.S. was responsible for a missile strike on an Iranian school, an ongoing military investigation found. The inquiry said the strike — which Iranian officials said killed at least 175 people — was the result of a targeting mistake. nyti.ms/47G2uw2
Mostafa retweeted
چیزی نیست که، زیرساخت نمی‌زنه که. حالا چندتا ایرباس و بوئینگ زده دیگه. چندتا فرودگاه رو نابود کرده. چندتا بنای تاریخی رو آورده پایین. چندتا مدرسه و بیمارستان رو هدف گرفته. چندتا آدم مردن که تلفات جنگه. نهههه، زیرساخت نمی‌زنه. خیالت راحت. شاهزاده میاد یه ساله همه رو درست می‌کنه.
Mostafa retweeted
ساعت ۵:۳۰ صبح نزدیک‌ترین حمله‌های هوایی رو تجربه کردیم. خواب بودیم و وحشت‌زده رفتیم جای مثلا امن خونه. حدود ۱۰ انفجار رخ داد. صدای جنگنده‌ها در آسمون ساکت تهران به سادگی شنیده میشه.
نگران خودم نیستم، نگران عزیزان و دوستانم هستم که نمی‌دونم الان زنده هستند یا نه.
Mostafa retweeted
عصر پیک موتوری بسته آورده بود. پشت آیفون گفت: «برای من یک چیز شیرین می‌آرید؟» چند دقیقه قبلش نزدیک خونه رو شکلی زدند که تمام شیشه‌ها به شکلی بدی لرزید. رفتم پایبن. بوی باروت و خاکستر در هوا بود. رنگ به چهره نداشت و دستاش می‌لرزید. گفت «حق ما نبود این چیزا رو ببینیم. سر همت.../
Mostafa retweeted
Read the full analysis on Epstein, the gold and silver crash, and Iran on @xueqinjiang's Substack.
#PredictiveHistory
Mostafa retweeted
איראן ארה"ב (וישראל) בהמתנה לקראת הכרעה:
א. בעוד נושאת המטוסים לינקולן עושה את דרכה למימי המפרץ, מתקרבת נקודת ההכרעה בין הממשל האמריקני לאיראן.
ב. בעת הנוכחית, ולמרות ההצהרות הלוחמניות משני הצדדים, ברור שגם פתרון דיפלומטי עדיין מונח על השולחן. אותם גורמים באיראן, בממשל האמריקני ובאזור שבלמו את התקיפה ביום רביעי האחרון, מנצלים ככל הנראה את תקופת ההמתנה כדי לבחון אפשרויות שיאפשרו מהלך מדיני בין וושינגטון לטהראן וימנעו הסלמה.
ג. במקביל, הגעת נושאת המטוסים למפרץ מעניקה לארצות הברית גמישות משמעותית בהפעלת כוח מול איראן – משורה של מהלכים דרמטיים, כגון פגיעה במכליות איראניות המבטיחות אספקת נפט לסין, ועד תקיפה ישירה של יעדים באיראן עצמה.
ד. אולם גם הגעת היכולות הללו אינה פותרת את הדילמה הבסיסית של הממשל: האם להסתפק בהקרנת עוצמה, להפעיל לחץ מדיני ולהוביל להסכם גרעין בהתאם לדרישות וושינגטון – או לפעול קינטית במטרה להביא לשינוי משטר.
ה. יתרה מזו, הכוח העצום שמתרכז במפרץ אינו פותר את השאלה האסטרטגית העמוקה יותר: כיצד ניתן להשיג הישג מיידי ומשמעותי, עד כדי החלפת משטר, מבלי להיגרר למערכה ארוכה ויקרה; ומנגד – כיצד ניתן להבטיח שבתרחיש של שינוי משטרי לא יעלו באיראן גורמים קיצוניים אף יותר מהמשטר הנוכחי.
ו. כך או כך, הגעת נושאת המטוסים לאזור המפרץ מגבירה באופן דרמטי את רמת הלחץ בטהראן, במיוחד על רקע האיומים האפשריים כלפי חיי ח’אמנהאי. זו גם הסיבה לאיומים שהשמיע אתמול הנשיא האיראני פזשכיאן, ולכך שהכוחות האיראניים מצויים ככל הנראה בכוננות גבוהה.
ז. בדומה לממשל בוושינגטון, גם המשטר האיראני ניצב בפני נקודת הכרעה דרמטית: בין היענות לדרישות ארצות הברית – שמשמעותה ויתור על חלק מעמודי התווך הביטחוניים של המשטר, ובראשם ההעשרה – לבין עמידה איתנה, תוך הסתכנות במערכה מול ארצות הברית, תרחיש שהוא האחרון שאיראן מעוניינת בו.
ח. בסופו של דבר, ההכרעה חוזרת למנהיג העליון ח’אמנהאי. השאלה היא האם מי שרואה בממשל האמריקני את “השטן הגדול” ואויבה המר של המהפכה האסלאמית, יהיה מוכן – חרף הצהרותיו הפומביות – “לשתות לא כוס אלא קנקן של תרעלה” כדי להציל את המשטר. ואם לא, האם קיים באיראן גורם בעל עוצמה מספקת שידחק בו לעשות כן, כאשר כלל לא ברור עד כמה הוא עצמו מודע לחומרת המצב ולעובדה שהרפובליקה האסלאמית של איראן נמצאת, גם לאחר דיכוי ההפגנות, במצב קשה ביותר ואם לא תשכיל לשנות את מדיניותה ההפגנות הבאות הן רק עניין של זמן לאור המצוקה הכלכלית החמורה במדינה.
ט. בהקשר הישראלי, מדובר במתח שבין סיכוי לסיכון. הנוכחות חסרת התקדים של ארצות הברית במפרץ והמחויבות שמפגין נשיא ארה״ב לסוגיה האיראנית מקרבות את ראש ממשלת ישראל להשגת היעד האסטרטגי של שינוי דרמטי – במשטר האיראני או לכל הפחות במדיניותו בהובלת הממשל. עם זאת, קיימת גם הסכנה שוושינגטון וטהראן יגיעו להסכם גרעין שלא יתרום לאינטרס הישראלי של שינוי המשטר באיראן.
י. וכמו תמיד, עם הסיכוי מגיע גם הסיכון: לא בכל תרחיש של הידרדרות ביטחונית איראן תבחר לתקוף את ישראל, אך כמעט בכל תרחיש כזה הסבירות למעורבות ישראלית כנראה עולה.
בשורה התחתונה, אלו ימים של המתנה דרמטית, שבהם כל האפשרויות – מדיניות וביטחוניות כאחד – עדיין מונחות על השולחן.
הסיפור רחוק מלהסתיים.
