Gökyüzünün en boş yerine bakmak için on gün harcadılar. Ve o boşluk, şimdiye kadar çekilmiş en kalabalık fotoğraflardan birine dönüştü. Aralık 1995'te Hubble Uzay Teleskobu'nun ayrılabilir zamanı, enstitü müdürü Robert Williams'ın elindeydi. Bütün astronomlar teleskobun peşindeydi: parlak yıldızlar, ünlü bulutsular, bilinen galaksi kümeleri. Williams ise Büyük Ayı takımyıldızı yakınında, tek bir parlak yıldızın, tek bir bilinen kümenin bile olmadığı bir nokta seçti. Bu nokta gökyüzünde, yüz metre ötedeki bir tenis topunun kapladığı alan kadardı. Bazı meslektaşları bunu teleskop zamanının israfı olarak gördü. Teleskop 18 Aralık'tan 28 Aralık'a kadar durmadan o noktaya baktı, yüzlerce pozlama aldı. Fotoğraf çıktığında kare boş değildi. İçinde yaklaşık üç bin galaksi vardı. Bazılarının ışığı milyarlarca yıl önce yola çıkmıştı ve o güne kadar görülen en uzak cisimler arasındaydı. Williams bir şey daha yaptı. Veriyi kendine saklamadı, herkese açtı. Kimse özel hak sahibi olmadı, kimse beklemek zorunda kalmadı. Şimdi gözünü kendi hayatına çevir. Senin de bir noktan var. Bir arkadaşlık, bir hayal, bir kapı. Bir gün baktın ve "orada bir şey yok" dedin. Gözünü ayırdın, çünkü boş görünen yere bakmak en pahalı dikkatti ve parlak yerlerde yeterince iş vardı. En rahatsız eden kısım şu: Derin Alan'ın bize öğrettiği şey galaksilerin çokluğu değil, o noktanın bütün bu zaman boyunca orada olmasıydı. Boş sandığın yer boş değildi, sadece yeterince uzun bakılmamıştı. Ve bunu öğrendiğin an müjde gelmiyor, hesap çıkıyor: o yere bakmadığın yılların hesabı. "Boş" kelimesi çoğu zaman bir ölçüm değildir. Bakmaktan vazgeçmenin en kibar adıdır. Sen hayatında hangi yere "orada bir şey yok" dedin ve ona kaç gün baktın?