O annenin gökyüzüne açılan elleri unutulmadı… Evet, o dua unutulmadı. O acı unutulmadı. O fotoğraf unutulmadı. Unutulmayacak! Çünkü bazı fotoğraflar vardır; bir anı değil, bir devrin vicdanını mühürler. Bir annenin semaya uzanan elleri, yalnızca evlat acısını değil, insanlığın utancını da anlatır. Reyhanlı’da 53 canın hayattan koparıldığı o karanlık günün ardından, yüreği paramparça bir anne ellerini Allah’a açtı. Belki kelimeler boğazında düğümlendi, belki gözyaşları duasına karıştı. Ama o ellerin anlattığını hiçbir kelime anlatamazdı. Aradan yıllar geçti… Şimdi Şam’ın El-Meydan Mahallesi’ndeki Mincek Camisi önünde toplanan Suriyeliler, Reyhanlı saldırısının sanığı ve Suriye’deki Banyas ile Beyda katliamlarının baş sorumlusu olarak bilinen terörist Mihraç Ural’ın yakalanışını kutluyor. Bir zamanlar geride kan, gözyaşı ve tarifsiz acılar bırakan bir isim, bugün adaletin karşısında. Zulüm ne kadar uzun sürerse sürsün, zalimin hikâyesi zaferle bitmez. Çünkü annelerin gözyaşları toprağa düşüp kaybolmaz. Mazlumların ahı zamanın karanlığında yitip gitmez. Bir gün gelir, yıllarca kaçılan hakikat kapıya dayanır. Ve o gün, geride bırakılan her acı yeniden konuşur. O annenin elleri hâlâ hafızamızda… O duanın yankısı hâlâ yüreğimizde… Belki canlarımız geri gelmeyecek. Belki hiçbir ceza bir annenin yüreğindeki yangını söndürmeyecek. Ama adaletin önünden sonsuza kadar kaçılmayacak. Zulümle yükselenin sonu, zulmünün gölgesinde küçülmektir. İnsanlıktan nasibini almayanı ise eninde sonunda kendi karanlığı karşılar. Yalnızca ardında bıraktığı acılar ve tarihin vicdanına yazılan utancı kalır. O annenin duası unutulmadı. Mazlumların ahı unutulmadı. Ve hiçbir zulüm, sonsuza kadar karanlıkta kalmayacak. Kötüleri zelil bir ölüm bekler..