Pinned Tweet
په ورجینیا کې د اوفا شبکې مطلق افغاني فارمټ ( چې د روان کال د فیبروۍ په ۱۷ مې باندې ترسره شو) د انځورونو په ژبه!
#OFA #PanAfghanism #اوفا #پان_افغانیزم
OFA - د اوفا شبکه retweeted
پاکستان؛ د وسلهوالو ډلو د تبلیغاتي نفوذ په اړه ستراتېژیکې اندېښنې
د پاکستان په ستراتېژیکو کړیو کې د وسلهوالو ډلو د اغېزناکو تبلیغاتي روایتونو په اړه اندېښنې څرګندېږي.
د پاکستان د شخړو او امنیتي مطالعاتو انسټیټیوټ (PICSS) تازه څېړنه ښيي چې د وسلهوالو بریدونو کمښت د دغو ډلو د کمزورۍ مانا نه لري؛ ځکه تبلیغاتي فعالیتونه یې هم د پاکستان د داخلي ثبات لپاره ننګونې رامنځته کولای شي.
برتانوي پوځي افسر او ستراتېژیست، ټي. اې. لارنس (T. E. Lawrence)، د چریکي جګړې په اړه استدلال کاوه چې د یوه پاڅون لپاره د نفوس یوازې دوه سلنه فعاله ونډه او د پاتې ۹۸ سلنو غیرفعاله خواخوږي هم بسنه کولای شي.
د پاکستان لپاره د لارنس استدلال ځکه اهمیت لري چې وسلهوال پاڅونونه په هغو سیمو کې روان دي چې د پاکستان ټوټې ټوټې فدرالي له ولسي بېباورۍ او مخالفت سره مخ دی.
هویت نیوز | د رسنیزې ایکولوژۍ او ستراتېژیکو نظریاتو خونه
OFA - د اوفا شبکه retweeted
افغانستان؛ بحران گرسنگی و فرسایش سرمایهٔ انسانی
گزارش تازهٔ آسوشیتدپرس از بحران عمیق گرسنگی در افغانستان پرده برمیدارد. نزدیک به ۱۹ میلیون افغان با خطر گرسنگی شدید روبهرو اند و میلیونها زن و کودک به تداوی سوءتغذیه نیاز دارند.
ناظران باورمند اند که این بحران تنها یک فاجعهٔ بشری نیست؛ بلکه تهدیدی جدی برای سرمایهٔ انسانی، انسجام اجتماعی و آیندهٔ ستراتیژیک افغانستان است. سوءتغذیهٔ کودکان امروز میتواند ظرفیت فکری، اقتصادی و تولیدی نسل آینده را برای دههها تضعیف کند.
در حالی که طالبان از امنیت و ثبات سخن میگویند، محرومیت میلیونها افغان از ابتداییترین نیازهای زندگی، پرسشهای بنیادی دربارهٔ حکومتداری و مسؤولیتپذیری مطرح میسازد. امنیت ملی بدون امنیت غذایی، آموزش و حفاظت از سرمایهٔ انسانی پایدار نمیماند.
ناظران تأکید میکنند که نبود امنیت غذایی، ممانعت از آموزش دختران، تلاش رژیم طالبان برای بازتعریف جامعه بر بنیاد دیدگاه ایدیولوژیک خود و انزوای جهانی، روند بحران بشری را عمیقتر ساخته و در نهایت میتوانند مسیر ویرانی ملی را کوتاهتر سازند.
OFA - د اوفا شبکه retweeted
خو د پاکستان په دې ستراتېژیکه هندسه کې ملي صلابت هغه بنسټیز بُعد دی چې ښایي له پیله یې لازم ځای نه وي موندلی👇
تر محاصرې لاندې پاکستان: آیا د ستراتېژیک عمق دوکتورین په ستراتېژیک زیان بدل شوی دی؟
پنجاب د خپلې ستراتېژیکې هندسې له یوه بنسټیز تضاد سره مخ دی. اسلامآباد د لسیزو راهیسې هڅه کړې چې د جغرافیې، پوځي ځواک، ټکنالوژۍ او په افغانستان کې د نفوذ له لارې ستراتېژیک عمق ترلاسه کړي او د دوو کلاسیکو ملتونو، افغانستان او هند، ترمنځ دخپلې ستراتېژیکې محاصرې مخه ونیسي. خو د پاکستان په دې ستراتېژیکه هندسه کې ملي صلابت هغه بنسټیز بُعد دی چې ښایي له پیله یې لازم ځای نه وي موندلی.
د هابسبرګ معما
د پاکستان ټوټهټوټه فدرالي جوړښت د هابسبرګ تاریخي معما راژوندۍ کوي. د هابسبرګ سترواکۍ، چې د اتریش–هنګري د دوهګوني سلطنت په بڼه یې له ۱۸۶۷ تر ۱۹۱۸ کال پورې دوام وکړ، د نننۍ اتریش، هنګري، چک، سلواکیا، سلوانیا، کروشیا، بوسنیا، او د پولنډ، رومانیا، ایټالیا، سربیا او اوکراین د ځینو برخو په ګډون پراخه جغرافیه تر خپل واک لاندې لرله.
په دې سترواکۍ کې شاوخوا ۵۲ میلیونه وګړي اوسېدل او لږ تر لږه لس لویې ژبنۍ ډلې پکې موجودې وې؛ جرمني، هنګري، چکي، سلواکي، پولنډي، اوکرایني، رومانوي، سلواني، ایټالوي او سربو-کرواتي. د دغو بېلابېلو ملي هویتونو، ژبنیو غوښتنو او مرکزي واک ترمنځ تضادونو د سترواکۍ سیاسي انسجام له دوامدارو ننګونو سره مخ کړی و.
د هابسبرګ تجربې ستراتېژیک درس دا دی چې پراخه جغرافیه، پیاوړی پوځ او مرکزي واک په یوازې ځان د ستراتېژیک تضمین نه شي کولای. د دولت او بېلابېلو ولسونو ترمنځ د هویت، مشروعیت او سیاسي وفادارۍ مسئله د اوږدمهاله ثبات بنسټیز عنصر دی. البته، د هابسبرګ سترواکۍ ړنګېدل د لومړۍ نړیوالې جګړې له پوځي او سیاسي پایلو سره هم تړلي وو
د ډیورنډ کرښې هغې غاړې ته د پېښور او نورو افغان پښتني سیمو وروستۍ نښتې، او په بلوچستان کې د وسلهوالو خوځښتونو دوام، د پاکستان د داخلي انسجام ژورې ننګونې څرګندوي. بلوڅان د کلات د نصیرخان تاریخي میراث ته ګوري او پښتانه د احمدشاه ابدالي تاریخي هویت ته؛ هغه دوه تاریخي روایتونه چې د پنجاب له مرکزي دولتي روایت سره بنسټیز توپیر لري.
په دې توګه، د پاکستان د فدرالي جوړښت ستونزه یوازې د واک د وېش او اداري صلاحیتونو مسئله نه ده؛ بلکې د ملي هویت، تاریخي مشروعیت، سیاسي استازیتوب او د دولت او ولسونو ترمنځ د اړیکو یوه ژوره ستراتېژیکه معما ده.
د ستراتېژیک عمق تناقض
پاکستان هڅه کړې چې په افغانستان کې د نفوذ له لارې خپل ستراتېژیک چاپېریال پراخ کړي او د احتمالي محاصرې په وړاندې ځان ته ستراتېژیک عمق برابر کړي. خو د دې بهرنۍ محاسبې ترڅنګ یې د خپل دولت د داخلي انسجام او ملي صلابت مسئله لا ناحل پاتې ده.
جغرافیه، پوځ او ټکنالوژي د ځواک مهم عناصر دي، خو د ملي مشروعیت، ټولنیز باور او ملي صلابت، چې ملي هویت پکې مرکزیت لري، ځای نه شي نیولی. په ځانګړي ډول، هغه دولت چې د بېلابېلو تاریخي هویتونو او متضادو سیاسي غوښتنو پر بنسټ جوړ شوی وي، یوازې د پوځي ځواک او امنیتي ادارو له لارې دوامدار ملي انسجام نه شي ترلاسه کولای.
نو څه؟
د پاکستان د ستراتېژیک عمق د دوکتورین بنسټیز تناقض دا دی چې اسلامآباد له غیرطبیعي کرښو هاخوا د ستراتېژیک عمق په لټه کې دی، په داسې حال کې چې په خپل داخلي جوړښت کې د ملي صلابت له ژورو ننګونو سره مخ دی.
د دې تجربې ستراتېژیک درس دا دی چې یو دولت ښایي جغرافیه ترلاسه کړي، خو له ملي صلابت پرته یې په دوامدار ستراتېژیک ځواک نه شي بدلولای. ځکه ستراتېژیک عمق یوازې د جغرافیې د پراخوالي او پوځي ټګلارو مسئله نه ده؛ بلکې د دولت د داخلي انسجام، ملي مشروعیت، تاریخي هویت او په ټوله کې د ټولنې د ملي صلابت مجموعه ده.
لکه څنګه چې د هویت نیوز په نننۍ سهارنۍ ارزونه کې هم اشاره وشوه، له امنیتي بحرانونو نیولې تر قومي او سیاسي درزونو پورې، د پاکستان نږدې ټول ستراتېژیک ویکتورونه د دغه ټوټې ټوټې فدرالي دولت د متلاشي کېدو لوري ته اشاره کوي. په همدې وضعیت کې د پاکستان د احتمالي تجزیې بحث هم ورځ تر بلې د ستراتېژیکو ارزونو برخه ګرځي؛ که څه هم د دغو فشارونو موجودیت په خپله د تجزیې حتمي کېدل نه ثابتوي.
هویت نیوز | د رسنیزې ایکولوژۍ او ستراتېژیکو نظریاتو خونه
OFA - د اوفا شبکه retweeted
تر محاصرې لاندې پاکستان: آیا د ستراتېژیک عمق دوکتورین په ستراتېژیک زیان بدل شوی دی؟
پنجاب د خپلې ستراتېژیکې هندسې له یوه بنسټیز تضاد سره مخ دی. اسلامآباد د لسیزو راهیسې هڅه کړې چې د جغرافیې، پوځي ځواک، ټکنالوژۍ او په افغانستان کې د نفوذ له لارې ستراتېژیک عمق ترلاسه کړي او د دوو کلاسیکو ملتونو، افغانستان او هند، ترمنځ دخپلې ستراتېژیکې محاصرې مخه ونیسي. خو د پاکستان په دې ستراتېژیکه هندسه کې ملي صلابت هغه بنسټیز بُعد دی چې ښایي له پیله یې لازم ځای نه وي موندلی.
د هابسبرګ معما
د پاکستان ټوټهټوټه فدرالي جوړښت د هابسبرګ تاریخي معما راژوندۍ کوي. د هابسبرګ سترواکۍ، چې د اتریش–هنګري د دوهګوني سلطنت په بڼه یې له ۱۸۶۷ تر ۱۹۱۸ کال پورې دوام وکړ، د نننۍ اتریش، هنګري، چک، سلواکیا، سلوانیا، کروشیا، بوسنیا، او د پولنډ، رومانیا، ایټالیا، سربیا او اوکراین د ځینو برخو په ګډون پراخه جغرافیه تر خپل واک لاندې لرله.
په دې سترواکۍ کې شاوخوا ۵۲ میلیونه وګړي اوسېدل او لږ تر لږه لس لویې ژبنۍ ډلې پکې موجودې وې؛ جرمني، هنګري، چکي، سلواکي، پولنډي، اوکرایني، رومانوي، سلواني، ایټالوي او سربو-کرواتي. د دغو بېلابېلو ملي هویتونو، ژبنیو غوښتنو او مرکزي واک ترمنځ تضادونو د سترواکۍ سیاسي انسجام له دوامدارو ننګونو سره مخ کړی و.
د هابسبرګ تجربې ستراتېژیک درس دا دی چې پراخه جغرافیه، پیاوړی پوځ او مرکزي واک په یوازې ځان د ستراتېژیک تضمین نه شي کولای. د دولت او بېلابېلو ولسونو ترمنځ د هویت، مشروعیت او سیاسي وفادارۍ مسئله د اوږدمهاله ثبات بنسټیز عنصر دی. البته، د هابسبرګ سترواکۍ ړنګېدل د لومړۍ نړیوالې جګړې له پوځي او سیاسي پایلو سره هم تړلي وو
د ډیورنډ کرښې هغې غاړې ته د پېښور او نورو افغان پښتني سیمو وروستۍ نښتې، او په بلوچستان کې د وسلهوالو خوځښتونو دوام، د پاکستان د داخلي انسجام ژورې ننګونې څرګندوي. بلوڅان د کلات د نصیرخان تاریخي میراث ته ګوري او پښتانه د احمدشاه ابدالي تاریخي هویت ته؛ هغه دوه تاریخي روایتونه چې د پنجاب له مرکزي دولتي روایت سره بنسټیز توپیر لري.
په دې توګه، د پاکستان د فدرالي جوړښت ستونزه یوازې د واک د وېش او اداري صلاحیتونو مسئله نه ده؛ بلکې د ملي هویت، تاریخي مشروعیت، سیاسي استازیتوب او د دولت او ولسونو ترمنځ د اړیکو یوه ژوره ستراتېژیکه معما ده.
د ستراتېژیک عمق تناقض
پاکستان هڅه کړې چې په افغانستان کې د نفوذ له لارې خپل ستراتېژیک چاپېریال پراخ کړي او د احتمالي محاصرې په وړاندې ځان ته ستراتېژیک عمق برابر کړي. خو د دې بهرنۍ محاسبې ترڅنګ یې د خپل دولت د داخلي انسجام او ملي صلابت مسئله لا ناحل پاتې ده.
جغرافیه، پوځ او ټکنالوژي د ځواک مهم عناصر دي، خو د ملي مشروعیت، ټولنیز باور او ملي صلابت، چې ملي هویت پکې مرکزیت لري، ځای نه شي نیولی. په ځانګړي ډول، هغه دولت چې د بېلابېلو تاریخي هویتونو او متضادو سیاسي غوښتنو پر بنسټ جوړ شوی وي، یوازې د پوځي ځواک او امنیتي ادارو له لارې دوامدار ملي انسجام نه شي ترلاسه کولای.
نو څه؟
د پاکستان د ستراتېژیک عمق د دوکتورین بنسټیز تناقض دا دی چې اسلامآباد له غیرطبیعي کرښو هاخوا د ستراتېژیک عمق په لټه کې دی، په داسې حال کې چې په خپل داخلي جوړښت کې د ملي صلابت له ژورو ننګونو سره مخ دی.
د دې تجربې ستراتېژیک درس دا دی چې یو دولت ښایي جغرافیه ترلاسه کړي، خو له ملي صلابت پرته یې په دوامدار ستراتېژیک ځواک نه شي بدلولای. ځکه ستراتېژیک عمق یوازې د جغرافیې د پراخوالي او پوځي ټګلارو مسئله نه ده؛ بلکې د دولت د داخلي انسجام، ملي مشروعیت، تاریخي هویت او په ټوله کې د ټولنې د ملي صلابت مجموعه ده.
لکه څنګه چې د هویت نیوز په نننۍ سهارنۍ ارزونه کې هم اشاره وشوه، له امنیتي بحرانونو نیولې تر قومي او سیاسي درزونو پورې، د پاکستان نږدې ټول ستراتېژیک ویکتورونه د دغه ټوټې ټوټې فدرالي دولت د متلاشي کېدو لوري ته اشاره کوي. په همدې وضعیت کې د پاکستان د احتمالي تجزیې بحث هم ورځ تر بلې د ستراتېژیکو ارزونو برخه ګرځي؛ که څه هم د دغو فشارونو موجودیت په خپله د تجزیې حتمي کېدل نه ثابتوي.
هویت نیوز | د رسنیزې ایکولوژۍ او ستراتېژیکو نظریاتو خونه
د اوفا شبکې د تېرې یکشنبې په سپېس کې د سیګار ادارې له لوړپوړي چارواکي، دېوېډ شواندمن، سره مو لاندې پوښتنه تر شننې لاندې نیولې ده:
هغه کسان څوک وو چې په افغان خاوره کې یې د معافیت فرهنګ ته وده ورکړه، لویه څارنوالي یې د جنایي او حقوقي دوسیو په ادیره بدله کړې وه، څارنوالان او مستنطقین یې ګواښل، دولتي ځمکې یې غصبولې، سیاسي ترورونه یې کول، او د غلا شویو پیسو په مټ د واک او ځواک پر څوکیو ناست وو؟
د دې مهم بحث ثبت شوې بڼه واورئ👇
OFA - د اوفا شبکه retweeted
ALERT: OFA Statement
Pakistan’s Militarization of Afghan Territories
The Organized for Afghanistan (OFA) Network expresses grave concern over reports of emergency rule, the suspension of provincial authorities, and the growing militarization of Peshawar and the wider Afghan Pashtun territories. These developments raise fundamental questions about Pakistan’s internal cohesion, regional conduct, and long-term strategic stability.
A Modern Habsburg Dilemma
Pakistan increasingly exhibits characteristics of a modern-day Habsburg-style patchwork state, attempting to consolidate distinct historical peoples under a centralized, predominantly Sunni Islamic national identity. Yet Afghan Pashtuns, Baluch, and other communities retain historical identities and political traditions that cannot simply be subordinated to a security-centered national project.
This contradiction is particularly consequential for Afghan Pashtuns, whose political inheritance includes the state-building tradition of Ahmad Shah Abdali, and Baluch communities, whose historical legacy includes the Khanate of Kalat under Nasir Khan.
Bismarck’s Playbook and Strategic Encirclement
Externally, Pakistan appears to be pursuing a version of Bismarckian Realpolitik: expanding defense relationships with Saudi Arabia and Türkiye, engaging militarily with Russia, and positioning itself diplomatically between Iran and the United States.
Much like Bismarck’s Dual Alliance, Mediterranean Agreements, and Reinsurance Treaty, these overlapping arrangements seek strategic maneuverability and protection against isolation. Yet Pakistan operates under fundamentally different historical and geopolitical circumstances, particularly its enduring anxieties over strategic encirclement involving two classical nations—Afghanistan and India.
The Nuclear Question and the New Great Game
Pakistan’s nuclear ambitions have long concerned American policymakers. Declassified U.S. diplomatic cables published by the National Security Archive reveal that, in 1988, senior Pakistani military officials envisioned a broader Islamic strategic bloc incorporating Afghanistan, Türkiye, and potentially Iran. Separately, U.S. Ambassador John Gunther Dean reported Indian concerns over the possible emergence of an Islamic nuclear force.
These historical records raise consequential questions about Islamabad’s regional ambitions and the strategic implications of its nuclear arsenal.
Against this background, OFA asks: Can a nuclear-armed state confronting insurgencies in Pashtun and Baluch territories, military tensions with neighboring countries, and mounting domestic political fragmentation sustain the institutional cohesion, command-and-control reliability, and security safeguards necessary to protect its nuclear arsenal?
This question warrants serious international scrutiny without presuming that Pakistan has lost control of its nuclear weapons.
Human Rights and Historical Stewardship
OFA reiterates its concerns regarding enforced disappearances, political repression, restrictions on civil liberties, and the militarization of Pashtun and Baluch communities. Counterterrorism must not become an instrument for suppressing legitimate political identities or fundamental human rights.
OFA maintains that lasting regional stability requires addressing unresolved historical and territorial questions inherited from colonial arrangements, including recognition of the ancestral lands, historical stewardship, and political agency of Afghans and Baluch.
Any restoration of historical stewardship must proceed through peaceful, legitimate political processes reflecting the freely expressed will of the affected peoples.
Pakistan cannot resolve its internal Habsburg-style contradictions through Bismarckian diplomacy, nor can military coercion provide a substitute for historical legitimacy.
OFA remains committed to a nonviolent, Pan-Afghan vision rooted in historical continuity and regional stability.
The OFA Network
OFA - د اوفا شبکه retweeted
د اوفا شبکه: پاکستان له معاصر هابسبورګي کړکېچ سره مخ دی
د اوفا شبکه په خپله تازه اعلامیه کې د پاکستان داخلي تضادونه د هابسبورګ له تاریخي تجربې او بهرنۍ ډیپلوماسي یې د بسمارک له ریالپولیټیک سره پرتله کوي.
د هابسبورګ په څېر، پاکستان هم هڅه کوي چې بېلابېل تاریخي ولسونه د یوه مرکزي ملي هویت تر چتر لاندې وساتي، خو د افغان پښتنو او بلوڅانو تاریخي هویتونه او سیاسي میراثونه د دې پروژې پر وړاندې بنسټیزې ننګونې دي. له بلې خوا، اسلاماباد د بسمارک د ډیپلوماسۍ په څېر، له بېلابېلو سیمهییزو او نړیوالو قدرتونو سره د تړونونو له لارې هڅه کوي چې له ستراتېژیکې انزوا او محاصرې ځان وساتي. خو بهرني ائتلافونه د داخلي مشروعیت او ولسي رضایت ځای نه شي نیولی.
شبکه ټینګار کوي چې پوځي ځواک او بهرني تړونونه د تاریخي مشروعیت او ولسي رضایت ځای نه شي نیولی.
هویت نیوز
ALERT: OFA Statement
Pakistan’s Militarization of Afghan Territories
The Organized for Afghanistan (OFA) Network expresses grave concern over reports of emergency rule, the suspension of provincial authorities, and the growing militarization of Peshawar and the wider Afghan Pashtun territories. These developments raise fundamental questions about Pakistan’s internal cohesion, regional conduct, and long-term strategic stability.
A Modern Habsburg Dilemma
Pakistan increasingly exhibits characteristics of a modern-day Habsburg-style patchwork state, attempting to consolidate distinct historical peoples under a centralized, predominantly Sunni Islamic national identity. Yet Afghan Pashtuns, Baluch, and other communities retain historical identities and political traditions that cannot simply be subordinated to a security-centered national project.
This contradiction is particularly consequential for Afghan Pashtuns, whose political inheritance includes the state-building tradition of Ahmad Shah Abdali, and Baluch communities, whose historical legacy includes the Khanate of Kalat under Nasir Khan.
Bismarck’s Playbook and Strategic Encirclement
Externally, Pakistan appears to be pursuing a version of Bismarckian Realpolitik: expanding defense relationships with Saudi Arabia and Türkiye, engaging militarily with Russia, and positioning itself diplomatically between Iran and the United States.
Much like Bismarck’s Dual Alliance, Mediterranean Agreements, and Reinsurance Treaty, these overlapping arrangements seek strategic maneuverability and protection against isolation. Yet Pakistan operates under fundamentally different historical and geopolitical circumstances, particularly its enduring anxieties over strategic encirclement involving two classical nations—Afghanistan and India.
The Nuclear Question and the New Great Game
Pakistan’s nuclear ambitions have long concerned American policymakers. Declassified U.S. diplomatic cables published by the National Security Archive reveal that, in 1988, senior Pakistani military officials envisioned a broader Islamic strategic bloc incorporating Afghanistan, Türkiye, and potentially Iran. Separately, U.S. Ambassador John Gunther Dean reported Indian concerns over the possible emergence of an Islamic nuclear force.
These historical records raise consequential questions about Islamabad’s regional ambitions and the strategic implications of its nuclear arsenal.
Against this background, OFA asks: Can a nuclear-armed state confronting insurgencies in Pashtun and Baluch territories, military tensions with neighboring countries, and mounting domestic political fragmentation sustain the institutional cohesion, command-and-control reliability, and security safeguards necessary to protect its nuclear arsenal?
This question warrants serious international scrutiny without presuming that Pakistan has lost control of its nuclear weapons.
Human Rights and Historical Stewardship
OFA reiterates its concerns regarding enforced disappearances, political repression, restrictions on civil liberties, and the militarization of Pashtun and Baluch communities. Counterterrorism must not become an instrument for suppressing legitimate political identities or fundamental human rights.
OFA maintains that lasting regional stability requires addressing unresolved historical and territorial questions inherited from colonial arrangements, including recognition of the ancestral lands, historical stewardship, and political agency of Afghans and Baluch.
Any restoration of historical stewardship must proceed through peaceful, legitimate political processes reflecting the freely expressed will of the affected peoples.
Pakistan cannot resolve its internal Habsburg-style contradictions through Bismarckian diplomacy, nor can military coercion provide a substitute for historical legitimacy.
OFA remains committed to a nonviolent, Pan-Afghan vision rooted in historical continuity and regional stability.
The OFA Network
OFA - د اوفا شبکه retweeted
څارونکي: فدرالیزم د ګډ ملي هویت بدیل نه دی. د پاکستان په فدرالي جوړښت کې د تاریخي هویتونو او د پنجاب واک ترمنځ ژور تضادونه لیدل کېږي؛ بلوڅان د کلات د نصیر خان او پښتانه د احمد شاه ابدالي تاریخي میراث ته رجوع کوي.
Strategic thinker Colin Gray, in Why Strategy Is Different, reminds us that tactical mistakes may prove fatal within hours, operational errors within days or weeks, while strategic errors may take years to reveal their full horror.
The collapse of the Afghan Republic in August 2021 must be examined through this strategic lens. Twenty years of political decisions, institutional degradation, corruption, and organized crimes/ criminal enterprises cannot be reduced to the events of a single day.
Were we witnessing a sudden collapse, or the cumulative consequences of two decades of strategic failures?
Join us today, October 11, at 1:00 PM ET, for the OFA Network X Space featuring David J. Schwendiman, as we examine how corruption and organized crimes/ criminal enterprises eroded the Afghan Republic from within.
The OFA Network
Organized Crimes, Corruption and the Erosion of the Afghan Republic xitter.cf/i/spaces/1pJdRDwwyoVKW
زموږ موخه د جمهوریت د سقوط لپاره د یوه واحد علت ټاکل نه دي؛ بلکې غواړو وڅېړو چې سیاسي ایکوسیستم، فساد، جرمي تصدۍ، د امنیتي بنسټونو کمزورتیا او سیمهییزو عواملو څنګه یو پر بل اغېز کړی او د جمهوریت په برخلیک کې یې څه رول لوبولی دی🫵
درنو هېوادوالو:
د سویسالاصله پوځي ستراتېژۍ نامتو تیوریسن، انتوان هنري جومیني، پوځي فکر موږ ته یوه مهمه پوښتنه راپه زړه کوي:
«جګړې په عسکرو ګټل کېږي، نه په اټکلونو.»
خو که د جګړې د ګټلو لپاره عسکر اړین وي، نو د عسکرو د اغېزمنتیا لپاره څه اړین دي؟ آیا یوازې شمېر، پرمختللي تجهیزات او نړیوال ملاتړ بسنه کوي، که سالمه سیاسي رهبري، اغېزمن بنسټونه، مشروعیت او ملي باور هم حیاتي ارزښت لري؟
د ځینو رسمي شمېرو له مخې، د افغان ملي دفاعي او امنیتي ځواکونو راپور شوی شمېر له ۳۰۰ زرو څخه اوښتی و. دغه ځواکونه په پرمختللو پوځي تجهیزاتو سمبال وو او له پراخ نړیوال ملاتړ څخه برخمن وو. د وسلهوالو ځواکونو اعلی سرقوماندان ډاکټر محمد اشرف غني و، چې د خپلې پرېکنده مشرۍ او ستراتېژیک لیدلوري له امله د خپلو پلویانو ترمنځ په ښه نوم یادېږي.
د یادونې وړ ده چې موږ د افغان ملي دفاعي او امنیتي ځواکونو د منسوبینو د خدمتونو، قربانیو او سرښندنو منندوی یو.
خو د جمهوریت له پرځېدو راهیسې د هغه د سقوط په اړه ګڼ روایتونه رامنځته شوي دي. له دغو روایتونو څخه یو هم د فساد او سازمانیافته جرمي تصدیو ناوړه اغېزې دي، چې د جمهوریت بنسټونه یې له دننه کمزوري او خوسا کړل.
له همدې ځایه یوه بنسټیزه ستراتېژیکه پوښتنه راولاړېږي: آیا د جمهوریت پوځي ظرفیت د هغه سیاسي ایکوسیستم قرباني شو چې فساد، د معافیت فرهنګ او سازمانیافته جرمي تصدیو پکې ژورې ریښې غځولې وې؟
د حیرانتیا خبره دا ده چې د فساد او سازمانیافته جرمي تصدیو د اصلي عاملینو، ملاتړکوونکو او ګټهاخیستونکو په اړه لا هم هراړخیز ملي بحث نه دی شوی.
زموږ په ګډون، د ډېرو زیانمنو افغانانو اساسي پوښتنه دا ده:
هغه کسان څوک وو چې په افغان خاوره کې یې د معافیت فرهنګ ته وده ورکړه، لویه څارنوالي یې د جنایي او حقوقي دوسیو په ادیره بدله کړې وه، څارنوالان او مستنطقین یې ګواښل، دولتي ځمکې یې غصبولې، سیاسي ترورونه یې کول، او د غلا شویو پیسو په مټ د واک او ځواک پر څوکیو ناست وو؟
دا یوازې د اشخاصو د پېژندنې پوښتنه نه ده؛ بلکې د هغه سیاسي ایکوسیستم د څېړلو اړتیا ده چې فساد او جرمي تصدیو ته یې د فعالیت، نفوذ او پراختیا زمینه برابره کړې وه.
دغو ستونزو د جمهوریت مشروعیت تر پوښتنې لاندې راوستی و، د عامو افغانانو او دولت ترمنځ یې واټن زیات کړی و او د ملي بنسټونو پر اغېزمنتیا یې ژورې منفي اغېزې کړې وې.
د همدې موضوع د بېلابېلو اړخونو د څېړلو لپاره، د اوفا شبکې د سیګار ادارې پخواني لوړپوړي چارواکي ښاغلي ډېوېډ جې شوانډېمن ته بلنه ورکړې ده، څو د جمهوریت د شل کلنې تجربې، فساد، سازمانیافته جرمي تصدیو او د دولتي بنسټونو د کمزورۍ په اړه یو پرانیستی او هراړخیز بحث ولرو.
زموږ موخه د جمهوریت د سقوط لپاره د یوه واحد علت ټاکل نه دي؛ بلکې غواړو وڅېړو چې سیاسي ایکوسیستم، فساد، جرمي تصدۍ، د امنیتي بنسټونو کمزورتیا او سیمهییزو عواملو څنګه یو پر بل اغېز کړی او د جمهوریت په برخلیک کې یې څه رول لوبولی دی.
د اوفا شبکه ټولو درنو هېوادوالو ته بلنه ورکوي چې د دې بېپرې او ستراتېژیک بحث برخه وګرځي.
یکشنبه، د اکتوبر ۱۱مه، ۲۰۲۶
د واشنګټن پر وخت: د سهار ۱۱:۰۰ – د ماسپښین ۱:۰۰
ځای: د اوفا شبکې ایکس سپېس
/د اوفا شبکه
OFA - د اوفا شبکه retweeted
ALERT: OFA Network | X Space
Join the OFA Network for a strategic dialogue examining how corruption and organized criminal enterprises eroded the Afghan Republic from within—and how governance failures, security challenges, and regional dynamics shaped its eventual collapse.
The dialogue will also explore lessons for Afghanistan’s future.
#OFANetwork #Afghanistan #PanAfghanism
OFA - د اوفا شبکه retweeted
Afghanistan’s history should not be written merely to glorify those who seized power, condemn those who lost it, or blame foreign powers for every failure.
It should help us confront the deeper questions:
Why did the Afghan state repeatedly remain weaker than the rulers, dynasties, factions, armed networks, and foreign sponsors on which it depended? Why did institutions fail to outlive individuals? Why did the same structural weaknesses return across different eras?
The value of history lies not in preserving old loyalties and grievances, but in identifying the patterns that weakened the state, distorted national priorities, and limited Afghanistan’s ability to convert independence into durable sovereignty and prosperity.
CFAT seeks to cultivate precisely this kind of historical inquiry: rigorous, Afghan-centered, evidence-based, and focused not only on understanding the past, but on extracting the strategic lessons necessary for a strong, stable, independent and sovereign Afghan future.
#Afghanistan #History #OFA #CFAT 🇦🇫
درنو هېوادوالو:
د سویسالاصله پوځي ستراتېژۍ نامتو تیوریسن، انتوان هنري جومیني، پوځي فکر موږ ته یوه مهمه پوښتنه راپه زړه کوي:
«جګړې په عسکرو ګټل کېږي، نه په اټکلونو.»
خو که د جګړې د ګټلو لپاره عسکر اړین وي، نو د عسکرو د اغېزمنتیا لپاره څه اړین دي؟ آیا یوازې شمېر، پرمختللي تجهیزات او نړیوال ملاتړ بسنه کوي، که سالمه سیاسي رهبري، اغېزمن بنسټونه، مشروعیت او ملي باور هم حیاتي ارزښت لري؟
د ځینو رسمي شمېرو له مخې، د افغان ملي دفاعي او امنیتي ځواکونو راپور شوی شمېر له ۳۰۰ زرو څخه اوښتی و. دغه ځواکونه په پرمختللو پوځي تجهیزاتو سمبال وو او له پراخ نړیوال ملاتړ څخه برخمن وو. د وسلهوالو ځواکونو اعلی سرقوماندان ډاکټر محمد اشرف غني و، چې د خپلې پرېکنده مشرۍ او ستراتېژیک لیدلوري له امله د خپلو پلویانو ترمنځ په ښه نوم یادېږي.
د یادونې وړ ده چې موږ د افغان ملي دفاعي او امنیتي ځواکونو د منسوبینو د خدمتونو، قربانیو او سرښندنو منندوی یو.
خو د جمهوریت له پرځېدو راهیسې د هغه د سقوط په اړه ګڼ روایتونه رامنځته شوي دي. له دغو روایتونو څخه یو هم د فساد او سازمانیافته جرمي تصدیو ناوړه اغېزې دي، چې د جمهوریت بنسټونه یې له دننه کمزوري او خوسا کړل.
له همدې ځایه یوه بنسټیزه ستراتېژیکه پوښتنه راولاړېږي: آیا د جمهوریت پوځي ظرفیت د هغه سیاسي ایکوسیستم قرباني شو چې فساد، د معافیت فرهنګ او سازمانیافته جرمي تصدیو پکې ژورې ریښې غځولې وې؟
د حیرانتیا خبره دا ده چې د فساد او سازمانیافته جرمي تصدیو د اصلي عاملینو، ملاتړکوونکو او ګټهاخیستونکو په اړه لا هم هراړخیز ملي بحث نه دی شوی.
زموږ په ګډون، د ډېرو زیانمنو افغانانو اساسي پوښتنه دا ده:
هغه کسان څوک وو چې په افغان خاوره کې یې د معافیت فرهنګ ته وده ورکړه، لویه څارنوالي یې د جنایي او حقوقي دوسیو په ادیره بدله کړې وه، څارنوالان او مستنطقین یې ګواښل، دولتي ځمکې یې غصبولې، سیاسي ترورونه یې کول، او د غلا شویو پیسو په مټ د واک او ځواک پر څوکیو ناست وو؟
دا یوازې د اشخاصو د پېژندنې پوښتنه نه ده؛ بلکې د هغه سیاسي ایکوسیستم د څېړلو اړتیا ده چې فساد او جرمي تصدیو ته یې د فعالیت، نفوذ او پراختیا زمینه برابره کړې وه.
دغو ستونزو د جمهوریت مشروعیت تر پوښتنې لاندې راوستی و، د عامو افغانانو او دولت ترمنځ یې واټن زیات کړی و او د ملي بنسټونو پر اغېزمنتیا یې ژورې منفي اغېزې کړې وې.
د همدې موضوع د بېلابېلو اړخونو د څېړلو لپاره، د اوفا شبکې د سیګار ادارې پخواني لوړپوړي چارواکي ښاغلي ډېوېډ جې شوانډېمن ته بلنه ورکړې ده، څو د جمهوریت د شل کلنې تجربې، فساد، سازمانیافته جرمي تصدیو او د دولتي بنسټونو د کمزورۍ په اړه یو پرانیستی او هراړخیز بحث ولرو.
زموږ موخه د جمهوریت د سقوط لپاره د یوه واحد علت ټاکل نه دي؛ بلکې غواړو وڅېړو چې سیاسي ایکوسیستم، فساد، جرمي تصدۍ، د امنیتي بنسټونو کمزورتیا او سیمهییزو عواملو څنګه یو پر بل اغېز کړی او د جمهوریت په برخلیک کې یې څه رول لوبولی دی.
د اوفا شبکه ټولو درنو هېوادوالو ته بلنه ورکوي چې د دې بېپرې او ستراتېژیک بحث برخه وګرځي.
یکشنبه، د اکتوبر ۱۱مه، ۲۰۲۶
د واشنګټن پر وخت: د سهار ۱۱:۰۰ – د ماسپښین ۱:۰۰
ځای: د اوفا شبکې ایکس سپېس
/د اوفا شبکه
ALERT: OFA Network | X Space
Join the OFA Network for a strategic dialogue examining how corruption and organized criminal enterprises eroded the Afghan Republic from within—and how governance failures, security challenges, and regional dynamics shaped its eventual collapse.
The dialogue will also explore lessons for Afghanistan’s future.
#OFANetwork #Afghanistan #PanAfghanism
Organized Crimes, Corruption and the Erosion of the Afghan Republic xitter.cf/i/spaces/1pJdRDwwyoVKW
ALERT: OFA Network | X Space
Join the OFA Network for a strategic dialogue examining how corruption and organized criminal enterprises eroded the Afghan Republic from within—and how governance failures, security challenges, and regional dynamics shaped its eventual collapse.
The dialogue will also explore lessons for Afghanistan’s future.
#OFANetwork #Afghanistan #PanAfghanism
OFA - د اوفا شبکه retweeted
Afghanistan must be strong enough that allows no faction to seek foreign backing to acquire power; lawful enough that no citizen needs a foreign supporter to obtain justice; inclusive enough that no community sees the state as its enemy; productive enough that sovereignty is not permanently financed by outsiders; and strategically independent enough that no foreign power can purchase Kabul's decisions.🇦🇫
#CFAT #Afghanistan #StrategicThinking
OFA - د اوفا شبکه retweeted
د ملي وېجاړۍ پر ژۍ ناست نندارهچي ولس
د جرمني صدراعظم اولاف شولڅ د ۲۰۲۲ کال د فبرورۍ پر ۲۷مه، د اوکراین پر ضد د روسیې له پراخ برید درې ورځې وروسته، د جرمني پارلمان ته وویل:
«موږ د زمانې د یوه ستر بدلون شاهدان یو؛ له دې وروسته به نړۍ د پخوا په څېر نه وي.»
هغه د Zeitenwende اصطلاح وکاروله، چې د زمانې د بدلون یا تاریخي اوښتون مانا لري. دا اصطلاح هم د Realpolitik یا واقعی سیاست په څېر په ستراتېژیکو ادبیاتو کې عامه شوې ده؛ دواړه جرمني ریښه، خو بېلابېلې ماناوې لري. شولڅ په دې وینا کې د جرمني په بهرني او دفاعي سیاست کې د پام وړ بدلون اعلان کړ.
له دې وینا وروسته، د جرمني ستراتېژیک دود له بالقوه حالت څخه د بالفعل اقدام پر لور وخوځېد. د کره شمېرو له مخې، المان د پوځي لګښتونو له پلوه په نړۍ کې څلورم ځای لري. برلین هڅه کوي خپل متعارف پوځي ځواک دومره پیاوړی کړي چې د اروپا د امنیت یوه اساسي ستنه شي او په نړیوال ډګر کې خپل کلاسیک حیثیت بېرته ترلاسه کړي.
د افغانانو په سیاق کې، دا لنډه ارزونه یوې ژورې اندېښنې ته اشاره کوي: له لسیزو راهیسې مو نسلونه د کډوالۍ په بېلابېلو څپو کې خواره واره شوي دي. ستراتېژیکې زېرمې مو د اوسپنې په بیه وپلورل شوې او نظامونه مو ړنګ شول. نن قرباني هم موږ ورکوو او د پېښو دروند بار هم زموږ پر اوږو دی. د افغانانو سیاسي هویت، بنسټونه او چوکاټونه له جدي ګواښ سره مخ دي؛ پر کابل هوايي بریدونه کېږي، خو ولس مو لا هم نندارهچي پاتې دی.
بنسټیزه پوښتنه دا ده—موږ به څه وخت دا درک کړو چې که د خپل هېواد ستراتېژیک چارې سم لوري ته سوق نه کړو او د نن ورځې غوښتنو ته ځواب ورنکړو، ارزښتونه به مو یو په بل پسې قرباني شي. موږ به پر خپل راتلونکي لا ډېر بېباوره شو او په دې توګه به خپله ملي وېجاړۍ حتمي کړو. بنسټیزه پوښتنه دا ده—موږ به څه وخت دا درک کړو چې که د خپل هېواد ستراتېژیک چارې سم لوري ته سوق نه کړو او د نن ورځې غوښتنو ته ځواب ورنکړو، ارزښتونه به مو یو په بل پسې قرباني شي. موږ به پر خپل راتلونکي لا ډېر بېباوره شو او په دې توګه به خپله ملي وېجاړۍ حتمي کړو.
دا حالت د افغانانو په څېر د یوه کلاسیک ولس له شان سره نه ښایي.
/هویت نیوز











