omrgnd

Loveless taş gibi bir filmdi. Katmanları soyuldukça her trajedinin altından bir başkasının çıktığı, en sıradan gündelik jestin bile başka bir kırılmanın izini taşıdığı bir anlatı. Filmi izlerken kusursuzca yontulmuş bir buz heykelini seyrediyor hissine kapılmıştım. Kusursuz ama bütün o biçimsel zarafetin altında kayıtsız bir sertlik barındıracak kadar da erişilmesi zor. Gogol’den beri Rus anlatısının en kuvvetli damarlarından biri toplumsal çürümeyi bireysel hayatın en sıradan ayrıntılarında görünür kılabilmesi sanırım. Edebiyatta da böyle işler: bir ailenin özel trajedisi, toplumsal bir patolojinin ortak belirtilerini açığa çıkarır. Zvyagintsev’in hayranlık uyandıran tarafı, Rus toplumunun ahlaki anatomisini bir evin içinden çıkarabilmesi; bunu yaparken de sinemayı sosyolojik bir tezin illüstrasyonuna dönüştürmemesinde saklı. Dokuz yıl sonra Minotaur ile dönüyor. Afiş tasarımı da harikulade. Büyük bir sabırsızlıkla bekliyorum.