เชียงใหม่อาจเป็นภาพจำของเมืองท่องเที่ยวที่เต็มไปด้วยคาเฟ่ ร้านอาหาร และธุรกิจบริการที่เติบโตอย่างต่อเนื่อง แต่เบื้องหลังความคึกคักของเมือง ยังมีคนอีกกลุ่มหนึ่งที่ทำหน้าที่ขับเคลื่อนเศรษฐกิจอย่างเงียบๆ นั่นคือ ‘แรงงานนักศึกษาพาร์ทไทม์’ หลังเลิกเรียน ขณะที่นักศึกษาบางส่วนเดินทางกลับหอพักเพื่อพักผ่อน อ่านหนังสือ หรือทำกิจกรรมในมหาวิทยาลัย นักศึกษาอีกจำนวนหนึ่งกลับต้องเปลี่ยนจากชุดนักศึกษาเป็นชุดพนักงาน เดินเข้าสู่ร้านอาหาร ร้านค้า และร้านสะดวกซื้อ เพื่อแลกเวลาหลายชั่วโมงกับค่าจ้างที่นำมาใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน บางคนทำงานเพื่อแบ่งเบาภาระครอบครัว บางคนต้องหารายได้เลี้ยงดูตนเอง ขณะที่บางคนต้องการเก็บเกี่ยวประสบการณ์ก่อนเข้าสู่โลกการทำงานจริง “พ่อแม่เขาก็ไม่ได้เทคแอคชั่นอะไรตรงนั้นเลย เขาหัวเราะกับพฤติกรรมลูกด้วยซ้ำ แค่บอกให้ลูกขอโทษ แต่ลูกก็ไม่ได้ขอโทษ เขาไม่ถามว่าเจ็บมั้ย จนเราบอกว่าเราไม่โอเค เลยขอกลับ เรานั่งร้องไห้หน้าเซเว่นเป็นชั่วโมง สุดท้ายโทรหาพ่อให้พาไปโรงพยาบาล ทั้งๆ ที่พ่อหลับไปแล้ว ท้ายที่สุดก็ลาออกเพราะพ่อไม่โอเคที่จะให้ทำงานนี้ต่อ” - ดอกบัว (นามสมมติ) กล่าว  “บางวันก็ตื่นไปเรียนช่วงเช้าไม่ไหว ช่วงสอบอีกบางทีเพื่อนอ่านกันไปเยอะแล้ว ส่วนเรายังไม่ได้เริ่มเลยเพราะต้องทำงาน” - พอใจ (นามสมมติ) กล่าว  ความยากลำบากไม่ได้หยุดอยู่เพียงการจัดสรรเวลา เพราะร้านที่พอใจทำงานยังมีเงื่อนไขว่า หากพนักงานต้องการหยุดแต่ไม่สามารถหาคนมาทำงานแทนได้ จะถูกปรับเงินวันละ 100 บาท โดยนายจ้างให้เหตุผลว่าเป็นการสร้างความรับผิดชอบต่อหน้าที่ เชียงใหม่อาจถูกมองผ่านจำนวนคาเฟ่ที่เปิดใหม่ ร้านอาหารที่ขยายตัว ห้างสรรพสินค้า และความคึกคักของธุรกิจท่องเที่ยว แต่การเติบโตของเมืองไม่ได้เกิดขึ้นจากอาคารหรือเม็ดเงินลงทุนเพียงอย่างเดียว หากยังเกิดขึ้นจากแรงงานจำนวนมากที่ทำหน้าที่ขับเคลื่อนธุรกิจเหล่านั้นในทุกวัน ตั้งแต่คนรับออเดอร์ คนล้างจาน คนคิดเงิน ไปจนถึงนักศึกษาที่ต้องยืนขายของหลังเลิกเรียน คนเหล่านี้ต่างเป็นส่วนหนึ่งของระบบเศรษฐกิจเมืองที่ทำให้ธุรกิจบริการสามารถดำเนินต่อไปได้ ทว่าภายใต้ภาพของเมืองที่เติบโต ประสบการณ์ของแรงงานนักศึกษากลับเผยให้เห็นต้นทุนที่ไม่ค่อยถูกนับรวมอยู่ในความสำเร็จทางเศรษฐกิจ ทั้งเวลาพักผ่อนที่หายไป โอกาสทางการศึกษาที่ถูกเบียดบัง ความเสี่ยงจากการทำงาน และภาระในการจัดการปัญหาที่แรงงานต้องรับผิดชอบด้วยตนเอง ท้ายที่สุด เมื่อการทำงานพาร์ทไทม์ที่ควรเป็นโอกาสในการสร้างรายได้และประสบการณ์ กลับทำให้นักศึกษาบางคนต้องแบกรับต้นทุนที่ไม่ควรตกอยู่กับพวกเขาเพียงฝ่ายเดียว เราจึงต้องย้อนกลับมาถามว่า สิ่งที่นักศึกษาได้รับจากการทำงานคุ้มค่ากับสิ่งที่พวกเขาต้องสูญเสียไปหรือไม่ และในวันที่เชียงใหม่กำลังเติบโตขึ้นทุกวัน แรงงานนักศึกษาที่อยู่ภายใต้ร่มเงาของการว่าจ้าง ได้เติบโตไปพร้อมกับเมืองด้วยหรือไม่? เรื่อง: อาทิตยา สุทธวาสน์ อ่านทั้งหมดในรูปแบบเว็บไซต์ที่ lannernews.com/20102569-02/ ​ Lanner เปิดพื้นที่ในการขยายพื้นที่สื่อสาร โดยความคิดเห็นไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ สามารถส่งมาได้ที่ [email protected]  #พาร์ทไทม์เชียงใหม่ #หางานเชียงใหม่ #หางานพาร์ทไทม์เชียงใหม่ #Lanner #สื่อออนไลน์ภาคเหนือเพื่อคุณภาพชีวิตของทุกคน