ژنرال های جمهوری اسلامی شاید بابت ناکام گذاشتن آمریکا بر سینه های خودشون مدال های افتخار بیاویزند. ولی برای اتخاذ بهترین تصمیمها در جهت بهبود کیفیت زندگی مردم، آیا به کسی مدال میدن؟ چیزی که در اخبار رسانه های جهانی بهش کمتر پرداخته میشه یا اصلا پرداخته نمیشه، اثار اقتصادی، اجتماعی و روانی ویرانی های حملات روزانه آمریکا بر جامعه ایرانه. حتی تلویزیون ایران هم صلاح نمیدونه نشون بده که این حملات چطور داره با ضربه هزار چاقو، پیکره ایران رو زخمی و فلج میکنه. وارد کردن هزینه به آمریکا و متحدانش شاید برای مقداری بازدارندگی جواب بده. ولی نه برای این زخمی که هر روز عمیق تر میشه. راهبرد امروز ایران هم مثل راهبرد آمریکا، در دو هفته اخیر فاقد هدفی روشن و واقع بینانه بوده. ادامه جنگ داره بنیه اقتصادی، صنعتی و تجاری ایران رو روزبروز تحلیل می بره ولو اینکه هیچ غیرنظامی هم کشته نشه. این سوال که «تا کجا؟»، سوالیست که سران ایران و امریکا براش جواب معقولی نداده اند. جواب ندادن به این سوال برای دولت ترامپ فوقش در حد چند ده میلیارد دلار هزینه و آبروریزی سیاسیست. ولی در ایران، سوالیست که جوابش فرق زندگی باکیفیت و بی کیفیت برای چند نسل از ایرانیان است.

مسیر دموکراسی، از جایی آغاز می‌شود که سپهر سیاسی از پرتاب، چه سنگ، چه سس، خالی شود. دموکراسی، پیش از هر چیز، تمرین زیستن با مخالف است، نه نشانه‌گیری او.