บางทีความรักก็น่าสงสาร พอความสัมพันธ์เริ่มจืดจาง เราก็คิดว่าความรักครั้งนี้คงไม่ดีเหมือนเดิมแล้ว แต่เราเคยกลับมาถามตัวเองมั้ยว่า เราเองรึเปล่าที่ค่อยๆ ละเลยสิ่งที่ทำให้ความรักครั้งนี้เคยรู้สึกดี? ว่ากันว่า “รักที่ดีมันจะต้องง่าย” ไม่ใช่หรอ? เราว่าบางครั้งเราคาดหวังจากความรักมากเกินไป เพราะเราอาจเข้าใจมันผิดไปตั้งแต่แรก เราชอบคิดว่าความรักเป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่มีชีวิตของมันเอง ที่เติบโตได้ด้วยตัวของมันเอง ที่เมื่อเราเจอคนที่ใช่แล้ว ความรักก็ควรจะทำให้เรามีความสุข ตื่นเต้น และรู้สึกเติมเต็มไปได้ตลอด เพราะเราได้เจอ happy ending เหมือนในหนังแล้วไม่ใช่หรอ? ในชีวิตจริง ความรักที่ดีมันง่ายได้ แต่ง่ายแปลว่าเราต้องทิ้งขว้างมันงั้นหรอ? เราว่าไม่นะ เราว่าเราเองก็ต้อง "ตั้งใจรัก" ด้วย เราอยากให้ความรักยังตื่นเต้น อยากให้แฟนยังเป็นคนที่น่าสนใจ แต่ถ้าทุกวันเราเอาแต่นั่งเล่นมือถือกันทั้งวัน แทบไม่คุยกัน ไม่ชวนกันทำอะไรใหม่ๆ ไม่ได้สนใจว่าอีกคนกำลังคิดอะไรหรือสนใจอะไร แล้วเราจะคาดหวังให้ความสัมพันธ์มีเรื่องน่าตื่นเต้นเกิดขึ้นจากไหน? ถ้าเราเองก็ไม่ได้พยายามสร้างอะไรขึ้นมา แต่กลับคาดหวังให้อีกคนเป็นฝ่ายทำให้ความรักไม่น่าเบื่ออยู่เสมอ หรือแม้แต่คาดหวังให้ความรักมัน magically ตื่นเต้นไปตลอด เราว่ามันก็ไม่ค่อยสมเหตุผล ตอนจีบกันใหม่ๆ เราตื่นเต้นกับการออกไปเดต แต่งตัวสวยๆ หล่อๆ ให้กัน ตั้งใจเลือกของขวัญ วางแผนเซอร์ไพรส์ หรือหาอะไรทำด้วยกัน ตอนนั้นเรารู้สึกว่าอะไรแบบนี้มันสนุกและน่าตื่นเต้นไม่ใช่หรอ? แล้วใครบอกว่าพอหลายปีผ่านไป เราต้องเลิกทำอะไรแบบนี้ให้กันด้วยนะ? ทำไมพอคสพ.เริ่มมั่นคง เราถึงค่อยๆ เลิกตั้งใจทำอะไรพิเศษให้กัน เลิกทำสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่เคยทำให้อีกคนรู้สึกว่าเขาเป็นคนสำคัญ "สนิทกันแล้ว รู้อยู่แล้วว่ารัก ลืมให้ของขวัญวันเกิดสักปีไม่เป็นไรหรอก" "เขารู้เรางานยุ่ง เราพยายามสร้างครอบครัวกันอยู่ ช่วงนี้ไม่ได้กินข้าวด้วยกันก็ไม่เป็นไรหรอก" จากไม่เป็นไรแค่ครั้งเดียว ก็กลายเป็นไม่เป็นไรไปเรื่อย ๆ จนบางทีเราไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่า เราเลิกใส่ใจสิ่งเหล่านี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วพอเวลาผ่านไป เรากลับสงสัยว่าทำไมความรักถึงไม่ตื่นเต้นเหมือนเมื่อก่อน... คบกันไปนานๆ ชีวิตมีเรื่องให้รับผิดชอบมากขึ้น การใช้ชีวิตตามกิจวัตรเดิมๆมากขึ้นเป็นเรื่องที่ธรรมดา และเราไม่ได้ต้องทำให้ทุกวันเหมือนช่วงฮันนีมูนแรกๆที่จีบกันหรอก การดูแลความรักระยะยาวไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องใหญ่โต บางทีมันอาจจะมาในรูปแบบโน้ตเล็กๆ ที่เขียนทิ้งไว้ให้กัน เซอร์ไพรส์เล็กๆ บนเตียงก่อนนอน ขนมที่ซื้อกลับมาเพราะนึกถึงกัน หรือช่วงเวลาดีๆ เล็กน้อยที่ตั้งใจสร้างขึ้นมาในบ่ายวันธรรมดาวันนึง อาจเป็นการวางโทรศัพท์ลงแล้วตั้งใจฟังเรื่องที่อีกคนอยากเล่าจริงๆ หรือการชวนคุยเรื่องใหม่ๆ ที่ทำให้เราได้รู้จักกันในมุมที่ไม่เคยเห็นมากขึ้น และทั้งหมดนี้ ก็เป็นหน้าที่ของทั้งสองคนด้วยนะ ไม่ใช่ว่าต้องมีใครที่คอยพยายามอยู่คนเดียว สำหรับเรา ความรักควรเป็นเรื่องง่ายในแง่ที่ว่า เราไม่ควรต้องฝืนเป็นคนอื่น ไม่ต้องคอยเล่นเกม หรือพยายามพิสูจน์คุณค่าของตัวเองเพื่อให้ใครสักคนรักเรา แต่ความรักที่ดีไม่ได้แปลว่าเราจะไม่ต้องพยายามรักษามันเลย บางทีความรักอาจยังเป็นความรักที่ดีเหมือนเดิม แต่เราอาจลืมทำสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่เคยทำให้คนคนเดิมรู้สึกพิเศษสำหรับเรา