zen

Κύριε Στούπα, εντοπίζετε σωστά το στεγαστικό αδιέξοδο των νέων. Το πεδίο όμως που μας δείχνετε είναι πολύ στενό. Όλο το άρθρο σας χωράει σε ένα λεκανοπέδιο. Ή χτίζουμε στα βόρεια προάστια ή οι νέοι μας μένουν στο παιδικό τους δωμάτιο. Ή τσιμέντο ή θέα. Ή βαμπίρ οι boomers ή θύματα τα παιδιά τους. Τρίτη επιλογή δεν φαίνεται πουθενά. Υπάρχει όμως. Απλώς έμεινε έξω από το κάδρο σας. Η Ελλάδα έχει τεράστιο απόθεμα κλειστών σπιτιών. Σύμφωνα με το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής, 1,8 εκατ. κατοικίες ήταν εκτός αγοράς το 2021. Δεν είναι όλες έτοιμες να κατοικηθούν. Είναι όμως ένα απόθεμα που δεν το συζητάμε καν. Η χώρα έχει επίσης μικρές και μεσαίες πόλεις με υπηρεσίες και υποδομές που λειτουργούν. Σε αυτές τις πόλεις σήμερα λείπουν άνθρωποι, επενδύσεις και δουλειές. Δεν μιλάω για διάσπαρτους οικισμούς στην ύπαιθρο. Μιλάω για σοβαρή αποκέντρωση, με κίνητρα για νέους και επιχειρήσεις. Η AI αλλάζει ήδη την εργασία και τη γεωγραφία της. Ξέρουμε ήδη αρκετά για να μη θεωρούμε το σημερινό μοντέλο μονόδρομο. Η σύγκρουση γενεών που αναφέρετε είναι για μένα ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΗ ΔΙΧΑΣΜΟΣ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΔΕΞΙΑ-ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Ειλικρινά αναρωτιέμαι. Ποιος σοφός ηγέτης θα ήθελε να στριμώξουμε τους νέους μας σε πόλεις φύλακες του χθες, αντί να τους δώσουμε χώρο στον κόσμο του αύριο; Αυτή είναι η συζήτηση που λείπει. Κι όχι ποιος θα κρύψει τη θέα ποιου.