Po wyroku z 2023 r. kolejna nasza skarga dotycząca obowiązkowych szczepień otrzymała dalszy bieg przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przypomnę: 9 maja 2023 r., w prowadzonej przez nas sprawie SK 81/19, TK stwierdził niekonstytucyjność regulacji w zakresie, w którym terminy wymagalności szczepień i liczba dawek były określane w komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego zamiast w rozporządzeniu ministra. W pozostałym zakresie Trybunał umorzył postępowanie. Nie rozstrzygnął więc merytorycznie wszystkich podniesionych zarzutów. Teraz, postanowieniem z 17 września 2026 r., sygn. Ts 176/23, TK nadał dalszy bieg kolejnej naszej skardze. Obejmuje ona ten sam katalog przepisów: ustawowe podstawy obowiązku szczepień oraz przepisy dawnego rozporządzenia z 18 sierpnia 2011 r. Będziemy domagać się stwierdzenia materialnej niezgodności zaskarżonych przepisów z Konstytucją. Chodzi o ocenę samej treści obowiązku szczepień, jego konieczności i proporcjonalności oraz zakresu ingerencji w prawa jednostki. Jednym z argumentów będzie porównanie z państwami, w których analogiczne szczepienia są dobrowolne. Jeżeli przy porównywalnej sytuacji epidemiologicznej inne państwa realizują ochronę zdrowia publicznego bez takiego obowiązku, polskie władze powinny wykazać, dlaczego w Polsce konieczne jest stosowanie przymusu. Samo powołanie się na ochronę zdrowia publicznego nie zastępuje uzasadnienia konieczności ograniczania konstytucyjnych praw i wolności. Do Trybunału Konstytucyjnego zaskarżymy również nowe rozporządzenie Ministra Zdrowia z 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Obecne postanowienie oznacza przejście wstępnej kontroli dopuszczalności skargi. Obowiązek szczepień polskich dzieci na ma umocowania w konstytucji RP.

Blisko cztery godziny rozprawy. Przesłuchanie pierwszego świadka nadal nie zostało zakończone. Rozprawa dotycząca wniosku Prezydenta m.st. Warszawy o rozwiązanie PSNLiN, złożonego po wystąpieniu Rzecznika Praw Pacjenta, rozpoczęła się o godz. 11.00 i zakończyła krótko przed 15.00. Rozwiązania stowarzyszenia domaga się prezydent jak i prokurator, który zgłosił swój udział w sprawie. Spośród czterech zaplanowanych do przesłuchania świadków sąd zdążył rozpocząć przesłuchanie jednego: dr. n. med. Piotra Witczaka. Pod koniec rozprawy, gdy rozważano, czy uda się jeszcze tego dnia dokończyć przesłuchanie, ze strony pełnomocnika wnioskodawcy padło określenie „kopalnia wiedzy” oraz uwaga, że dziś na pewno nie skończymy. Przyjąłem te słowa z ogromną satysfakcją. Tym bardziej że padły ze strony przeciwnej. Odkłamywanie mitów o „bezpieczeństwie szczepień” wymaga czasu. Rozprawa została odroczona na kolejny termin. Dr n. med. Piotr Witczak jest biologiem medycznym o specjalności naukowej w immunologii. W latach 2015-2020 pracował jako analityk technologii medycznych w Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji (AOTMiT). Zajmował się przygotowywaniem raportów i analiz dotyczących technologii lekowych, przede wszystkim analiz klinicznych. Prowadził również szkolenia z medycyny opartej na dowodach naukowych (EBM) oraz oceny technologii medycznych (HTA).

Dziś we Wrocławiu odbyło się posiedzenie sądu w przedmiocie rozpoznania zażalenia na umorzenie postępowania przygotowawczego. Tomasz miał 31 lat. Był żołnierzem zawodowym. Osiemnaście dni po szczepieniu preparatem AstraZeneca przeszedł operację, podczas której usunięto mu większość jelita cienkiego. W dokumentacji opisano resekcję około 90 procent. Przed tymi zdarzeniami był zdrowym, młodym człowiekiem pełniącym służbę wojskową we Wrocławiu. Nie leczył się przewlekle. Nie chciał przyjąć tego szczepienia, ale obawiał się konsekwencji służbowych odmowy: ograniczenia możliwości awansu i udziału w kursach oraz nieprzedłużenia kontraktu: „Bałem się, że mogę stracić pracę”. Wskazywał również, że przed podaniem preparatu nie wyjaśniono mu ryzyka powikłań, ani jaki zostanie podany 22 kwietnia 2021 r. w 4 Wojskowym Szpitalu Klinicznym we Wrocławiu podano mu szczepionkę AstraZeneca. Następnego dnia pojawiły się dolegliwości. Do szpitala Tomasz trafił już 3 maja 2021 r. z silnymi bólami brzucha i klatki piersiowej. 6 maja o godz. 20:11 stężenie D-dimerów wynosiło 44 796 ng/ml przy wartości referencyjnej poniżej 500 ng/ml. Następnego dnia tomografia potwierdziła zatorowość płucną. Tomasz nadal odczuwał bóle brzucha. W tym samym badaniu opisano zmiany w obrębie trzustki. Radiolog nie postawił jednak rozpoznania jej ostrego zapalenia. Napisał, że zmiany „mogą sugerować ostre zapalenie trzustki”. W konsultacji chirurgicznej odnotowano przy tym, że wyniki oznaczeń enzymów trzustkowych w diagnostyce na SOR były w normie. Później biegli w opinii wymienili zapalenie trzustki jako możliwą przyczynę zakrzepicy. Tymczasem 7 kwietnia 2021 r. GIF opublikował ostrzeżenie EMA o zakrzepicy z małopłytkowością po AstraZeneca, także w naczyniach trzewnych, a stanowisko NIL z 13 kwietnia zawierało zalecenia diagnostyki i leczenia tego powikłania. 14 kwietnia Dania zrezygnowała z preparatu w swoim programie szczepień, uwzględniając to ryzyko. W naszej ocenie doszukiwanie się przyczyny w zapaleniu trzustki, którego związku z zakrzepicą biegli nie wykazali, sprawia wrażenie szukania na siłę alternatywy dla powikłania poszczepiennego. Nawet ta hipoteza nie odpowiada jednak na pytanie, czy zakrzepicę i niedokrwienie jelit rozpoznano odpowiednio wcześnie. 8 maja Tomasz cierpiał mimo podawanych leków przeciwbólowych. O godz. 10:00 zapisano wzdęty, tkliwy brzuch, obronę mięśniową i dodatnie objawy otrzewnowe. O godz. 12:46 ponownie odnotowano bardzo silny ból mimo leków oraz objawy otrzewnowe. O godz. 14:35 w dokumentacji znalazło się zdanie: „Mimo tramadolu+pyralginy bardzo silne dolegliwości bólowe”. Włączono oksykodon. W zapisie pielęgniarskim odnotowano, że Tomasz położył się na podłodze, mówił, że nadal boli go brzuch, a następnie usiadł na kolanach przy łóżku. O godz. 17:23 ponownie odnotowano, że nadal skarży się na ból. Jamę brzuszną otwarto dopiero 10 maja, czyli siedem dni po przyjęciu do szpitala z bólami brzucha. Dzień wcześniej w stolcu pojawiły się skrzepy krwi. Tomografia z 10 maja wykazała zakrzepicę żyły wrotnej, śledzionowej oraz krezkowej górnej i jej gałęzi. Podczas operacji stwierdzono martwicę większości jelita cienkiego. Konieczna była jego rozległa resekcja i wyłonienie stomii. Na operacji dramat Tomasza się nie skończył. Przeszedł kolejne zabiegi. Wystąpiły sepsa i niewydolność narządowa. Wymagał podłączenia do respiratora, leczenia nerkozastępczego, przetaczania krwi i żywienia pozajelitowego. Wykonano tracheostomię. Na intensywnej terapii spędził prawie trzy miesiące. Dopiero 4 sierpnia jego stan pozwolił na przeniesienie do kolejnego szpitala, na oddział gastroenterologii, hepatologii i żywienia klinicznego. W dokumentacji odnotowano rozpoznanie zespołu krótkiego jelita. Tomasz ma również niedosłuch. Sami biegli wskazali, że stężenie podawanej mu amikacyny powinno być monitorowane, szczególnie przy zaburzeniach czynności nerek. Tymczasem w opinii napisali wprost: „W dokumentacji brak danych dotyczących pomiaru stężenia amikacyny we krwi”, zaznaczając, że nadmierne stężenie tego antybiotyku mogło przyczynić się do utraty słuchu ale również w tym zakresie nie stwierdzono błędów. W śledztwie sporządzenie opinii powierzono zespołowi z Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie. Opinia pochodzi z 8 września 2025 r. i nie stwierdza błędów ani w leczeniu, ani w samej procedurze szczepienia. Prokuratura umorzyła śledztwo. Zaskarżyliśmy tę decyzję i domagamy się dalszego wyjaśnienia sprawy. Tymczasem z publicznego raportu AstraZeneca za 2025 r. (sprawdziliśmy raport za jeden rok) wynika, że Pomorski Uniwersytet Medyczny otrzymał od AstraZeneca 10 000 zł w kategorii sponsoringu. Raport został opublikowany 25 czerwca 2026 r. To informacja ujawniona przez samą grupę AstraZeneca. Żądamy wyjaśnienia relacji finansowej między instytucją opiniującą a producentem preparatu, którego następstwa podania są przedmiotem sprawy. Domagamy się nowej opinii innego zespołu, szczegółowej analizy dokumentacji i rzeczywistego rozliczenia decyzji podejmowanych w kolejnych dniach leczenia. Dzisiejsze posiedzenie Sądu zostało przerwane, aby Sąd mógł zaznać się z dodatkowymi dokumentami. Równolegle toczy się sprawa cywilna przed Sądem Okręgowym w Warszawie. Tomasz dochodzi zadośćuczynienia od spółek AstraZeneca oraz Skarbu Państwa Ministra Zdrowia. Za tymi sprawami stoi młody człowiek, który bał się stracić pracę, a niedługo później walczył o życie. Tomasz przeżył i walczy dalej.

Dzisiejsza rozprawa przed Sądem Okręgowym w Warszawie została odwołana. Osiem lat procesu. Kolejny odwołany termin. U Tośka rozpoznano gruźlicę poszczepienną, zakażenie prątkiem BCG pochodzącym ze szczepionki. Przez długi czas obowiązkowe szczepienia u dzieci „eksperci” uzasadniali właśnie wyższym odsetkiem zachorowań na gruźlicę wśród dzieci w Polsce niż np. w Niemczech. 15 maja Tosiek stawił się osobiście na rozprawie. Nie przesłuchano żadnego z zaplanowanych świadków. Wówczas Sąd odnotował usprawiedliwioną nieobecność świadka będącego lekarzem oraz nieudaną próbę połączenia z drugim świadkiem, również lekarzem. **Kolejny termin wyznaczono na 18 września, czyli po 126 dniach.** Dzisiejszy termin również został odwołany z powodu zapowiedzianego niestawiennictwa świadków. Brak możliwości stawiennictwa świadkowie usprawiedliwiali między innymi odległością od sądu (jest to odległość podobna do tej, którą pokonuje Tosiek). Dla porównania: w jednym procesie Grzegorza Brauna rozprawy odbyły się 23 lutego oraz 5, 13 i 19 marca 2026 r. Cztery rozprawy w ciągu 24 dni. Odstępy: 10, 8 i 6 dni. To terminy jednej sprawy, nie suma różnych postępowań. U Tośka w harmonogramie pozostaje 16 grudnia. Bez dodatkowej rozprawy oznacza to 215 dni od terminu majowego do grudniowego. Ponad siedem miesięcy. Prawo do sądu nie może sprowadzać się do prawa do kolejnego zawiadomienia o odwołanej rozprawie. Tośkowi nikt nie odda lat dzieciństwa spędzonych na czekaniu. Najpierw państwo spowodowało u Ciebie nieuleczalną chorobę. Teraz to samo państwo nie potrafi Ci zadośćuczynić. Przepraszam Cię, Tosiek