صهيل

واسه تو با روان مريضم روياي تيكه پاره ي عزيزم.

ديگه مهم نيست عزيزم؛ هرچه بادا، باد.

تو كه نتونستي ولي شايد يه روز اين قرصا بكشنم.

من ديگه خنده يادم نمياد.

بعد از اين بي تو نشستن ها يه روزي دستاي سردمو دست تو ميگيره.

اونقدر از دست دادم، كه خودمم از دست رفتم.

فقط ياد تيا كالت سيم بسه خوتم تيم نيايي، خيالت بسه.

مارا غم تو برد به سودا، تو را كه برد؟

هيچوقت سرتو نذاري رو شونه كسي.

در امتداد اين همه نشدن ها، يك روز از رويا هام دست ميكشم و ميميرم.

غريو غريوُم مو بي نصيوُم بيو نَهل اي نگارُم از داغت بميرُم.

عزيزانتان را بنگريد، طولاني.

گر قسمت ما باده و گر خون جگر بود ما نوبت خود را گذرانديم و گذشتيم.

هوا سرد تر ميشه ها، يعني گرماي آغوش نميخواي؟

زير رگبار نگاهت دلم انگار زير و رو شد براي داشتن عشقت همه جونم آرزو شد.

حواسم پرت تو شد او دي دادم رو قرصام.

ايول به اون چشمات چشمات چشمات دور نبود اي كاش اي كاش اي كاش…

شروع ٢٤ سالگي اين بچه.