பாலா

திராவிட மாடல் திட்டங்கள் மிக எளிமையானவை. அவை Rocket Science கிடையாது. ஆனால், அவற்றை மற்ற மாநிலங்களில் உடனே நடைமுறைப்படுத்துவது மிகவும் கடினம். எடுத்துக்காட்டுக்கு, உத்தரப்பிரதேசத்தில் உள்ள பத்து கோடி மகளிருக்கு மாதம் 1,000 ரூபாய் தர வேண்டும் என்றால் அரசிடம் மாதம் 10,000 கோடி ரூபாய் வேண்டும். ஏற்கனவே தென்னிந்திய மாநிலங்கள் தான் அவர்களுக்கு உழைத்துக் கொட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தமிழ்நாட்டைப் போல் குஜராத்தில் பெண்களுக்கு இலவசப் பேருந்துகள் விடலாம். ஆனால், அதற்கு முதலில் ஊருக்கு ஊர் செல்லும் பேருந்துகள் வேண்டும். கலைஞர் 1969ல் பேருந்துகளை நாட்டுடைமை ஆக்கியது போல் ஆக்கினால் கூட, குஜராத் பெண்கள் பயன் பெற இன்னும் 50 ஆண்டுகள் ஆகும். தமிழ்நாட்டைப் போல் மற்ற மாநிலங்களில் காலை சத்துணவு தரலாம். ஆனால், அதற்கு முதலில் அரசு பள்ளிக்கூடங்கள் இருக்கோணும். அதற்குப் பிள்ளைகள் போகோணும். சமைத்துப் போட சத்துணவுத் திட்ட கட்டமைப்பு இருக்கோணும். யார் சமைத்துப் போட்டாலும் எல்லா சாதிக்காரனும் திங்கோணும். தமிழ்நாட்டைப் போல் மற்ற மாநிலங்களில் அரசு மருத்துவமனைகளைக் கட்டினால் கூட, அவற்றில் பணி புரிய மருத்துவர்கள் முன்வர வேண்டும். அப்படி அவர்கள் முன்வர, மாநிலத்தில் பல்வேறு பகுதிகளில் இருந்தும், பல்வேறு சாதிகளில் இருந்தும் ஆட்கள் வர வேண்டும். அவர்களுக்கு இட ஒதுக்கீடு தர வேண்டும். தமிழ்நாடு 1920கள் தொடங்கி இட ஒதுக்கீட்டை நடைமுறைப்படுத்தி வருகிறது. ஆக, தமிழ்நாட்டைப் போல் மற்ற மாநிலங்கள் மாற இன்னும் 100 ஆண்டுகள் கூட ஆகலாம். ஆனால், இவற்றை எல்லாம் மக்களுக்குச் செய்ய வேண்டும் என்று கனவு கண்ட பெரியார், அண்ணா, கலைஞரைப் போன்ற தலைவர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் பிறக்க மாட்டார்கள். ஆயிரம் ஆண்டுகள் கூட ஆகலாம்.