dummy retweeted
เป็นทวีตแรกในชีวิตที่กูอยากให้เป็นเรื่องแต่ง
ตอนเราเรียน ป.ตรี มีร้านส้มตำเจ้าประจำ ที่ต้องไปกินทุกวัน มันอร่อยมาก ให้จานใหญ่ๆ ราคานักศึกษา แกขายดีมาก โต๊ะเต็มตลอด พอเราเรียนจบ ถึงได้ข่าวว่า แกขายดีจนมีคนไปแจ้งสาธารณสุขมาตรวจ สรุปผลตรวจคือ มี อุ จา ระ ข..ร..ี้ ผสมอยู่ในปลาร้า แล้วแกก็สารภาพว่า ผสมของตัวเองลงไป เพราะแกถือเอาเคล็ดให้ขายดี พิมพ์ไปด้วยตอนนี้ ก็คอแข็ง นึกถึงทีไรก็ขนลุกขนพอง ดีที่ไม่ตาย 55555
dummy retweeted
ไปอ่านเจอมาว่า... ร้านข้าวอร่อยมักมีรูปในหลวงติดเต็มฝาผนัง ผลไม้ต้องแม่ค้าอ้วน กาแฟต้องทอมบาริสต้า ตัดผมต้องพี่กะเทย แต่งหน้ายกให้ช่างสาวสอง ร้านส้มตำต้องป้าตำแล้วสั่งผัวนึ่งข้าวเหนียว ลูกชิ้นทอดต้องลุงพูดเก่งใจดี หมาล่าให้อร่อยต้องพม่าทำ ยำกะเทย ลาบชายแท้ ส่วนทำจมูกอยากได้สวยมหัศจรรย์เลือกหมอผู้ชาย คุยรู้เรื่องตามใจเลือกหมอผู้หญิง ก๋วยเตี๋ยวเนื้ออร่อยต้องอาเฮียใส่เสื้อกล้าม โรตีอร่อยต้องบังอารมณ์ดี น้ำปั่นอร่อยต้องป้าปากร้ายแต่ให้เยอะ ข้าวหมูกรอบอร่อยต้องเฮียหน้าบึ้ง ไก่ทอดต้องมุสลิมทำ
dummy retweeted
สรุปเรื่องราวแบบสปอยล์ 100%
Life of Pi เล่าเรื่องของ พิสซีน โมลิเตอร์ พาเทล (Piscine Molitor Patel) หรือ “พาย” เด็กชายชาวอินเดียจากเมืองปอนดิเชอร์รี ผู้เติบโตขึ้นมาในครอบครัวที่ดูแลสวนสัตว์ พายจึงคุ้นเคยกับสัตว์มาตั้งแต่เด็ก และสนใจเรื่องศาสนาอย่างลึกซึ้ง เขานับถือทั้ง ฮินดู คริสต์ และอิสลามพร้อมกัน เพราะมองว่าทุกศาสนาต่างพยายามพามนุษย์เข้าใกล้พระเจ้าในแบบของตนเอง
เมื่อสถานการณ์ทางการเมืองและเศรษฐกิจในอินเดียเปลี่ยนแปลง ครอบครัวตัดสินใจขายสวนสัตว์และอพยพไปแคนาดาโดยนำสัตว์บางส่วนเดินทางไปด้วยบนเรือสินค้าญี่ปุ่นชื่อ Tsimtsum
แต่ระหว่างเดินทาง เรือประสบพายุรุนแรงและอับปางกลางมหาสมุทรแปซิฟิก พายรอดชีวิตและพบว่าตัวเองอยู่บนเรือชูชีพกับสัตว์อีกสี่ตัว ได้แก่ ม้าลายที่ขาหัก อุรังอุตังชื่อ Orange Juice ไฮยีนา และเสือโคร่งเบงกอลชื่อ Richard Parker
ในช่วงแรก Richard Parker ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าใบของเรือชูชีพ ขณะที่ไฮยีนาเริ่มแสดงความดุร้าย มันทำร้ายและฆ่าม้าลาย จากนั้นฆ่า Orange Juice แม่ลิงอุรังอุตัง แต่ก่อนที่ไฮยีนาจะจัดการกับพาย Richard Parker ก็พุ่งออกมาและฆ่าไฮยีนา
จากนั้นการเอาชีวิตรอดของพายจึงกลายเป็นการอยู่ร่วมกับเสือโคร่งบนเรือชูชีพกลางมหาสมุทร
พายใช้ความรู้เรื่องสัตว์ ฝึก Richard Parker ให้ยอมรับอาณาเขตของเขา และสร้างแพเล็ก ๆ ขึ้นมาเพื่ออยู่ห่างจากเสือมากที่สุด เขาต้องหาอาหารและน้ำ ฝนตกเมื่อไรก็ต้องรีบเก็บน้ำ และใช้วิธีต่าง ๆ ในการจับปลาและเต่าทะเลเพื่อประทังชีวิต
เวลาผ่านไปนานหลายเดือน พายเริ่มอ่อนแอและสิ้นหวัง จนกระทั่งช่วงหนึ่งเขาตาบอดชั่วคราวจากความอดอยากและขาดสารอาหาร ระหว่างนั้นเขาพบชายอีกคนหนึ่งซึ่งรอดชีวิตอยู่บนเรือชูชีพอีกลำ ชายคนนั้นก็ตาบอดและอดอยากอย่างหนัก เขาพยายามเข้ามาฆ่าพายเพื่อกินเขา แต่ก่อนที่เขาจะทำสำเร็จ Richard Parker ก็ฆ่าชายคนนั้น
เหตุการณ์นี้ทำให้เห็นอีกด้านหนึ่งของการเอาชีวิตรอด—เมื่อมนุษย์ถูกผลักไปจนถึงขีดสุด เส้นแบ่งระหว่าง “มนุษย์” กับ “สัตว์” อาจเลือนหายไปได้
ต่อมาพายและ Richard Parker พบเกาะสาหร่ายลอยน้ำประหลาด ซึ่งดูราวกับเป็นสวรรค์ พื้นที่เต็มไปด้วยน้ำจืด อาหารจำนวนมหาศาล พายจึงคิดว่าในที่สุดเขาก็พบสถานที่ที่จะช่วยให้รอดชีวิตได้
แต่เมื่อกลางคืนมาถึง เขากลับพบว่าเกาะแห่งนี้มีบางสิ่งผิดปกติ สาหร่ายที่ดูเหมือนปลอดภัยในตอนกลางวันกลับมีคุณสมบัติเป็นกรดและสามารถย่อยสิ่งมีชีวิตได้ พายยังค้นพบ ฟันมนุษย์จำนวนหนึ่งซ่อนอยู่ในส่วนที่คล้ายผลไม้ของต้นไม้ เขาจึงตระหนักว่าเกาะแห่งนี้ไม่ใช่สวรรค์ แต่เป็นกับดักที่กินสิ่งมีชีวิต และอาจเคยฆ่ามนุษย์มาก่อน พายจึงตัดสินใจออกจากเกาะ แม้จะต้องกลับไปเสี่ยงตายในมหาสมุทรอีกครั้ง
ในที่สุด เรือชูชีพก็ลอยไปถึงชายฝั่งเม็กซิโก พายรอดชีวิต แต่เมื่อขึ้นฝั่ง Richard Parker กลับเดินหายเข้าไปในป่าโดยไม่หันกลับมามองเขาอีก
สิ่งนี้สร้างบาดแผลทางใจให้พายอย่างมาก เพราะตลอดเวลาที่อยู่กลางทะเล Richard Parker คือทั้งภัยคุกคามและเหตุผลที่ทำให้เขายังคงมีชีวิตอยู่
พายถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล และต่อมาเจ้าหน้าที่จากกระทรวงคมนาคมของญี่ปุ่นสองคนมาสอบสวนเขาเกี่ยวกับการอับปางของ Tsimtsum
เมื่อพายเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น เจ้าหน้าที่กลับไม่เชื่อเรื่องเสือโคร่ง เกาะกินคน หรือสัตว์ต่าง ๆ เพราะไม่มีหลักฐานที่จะพิสูจน์เรื่องเหล่านั้นได้ พวกเขาจึงขอให้พายเล่าเรื่องที่ เป็นไปได้มากกว่า
และตรงนี้เองที่เรื่องของ Life of Pi เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง พายได้เล่าเรื่องใหม่ที่ไม่มีสัตว์เลย
บนเรือชูชีพมีผู้รอดชีวิตสี่คน ได้แก่ พาย แม่ของเขา พ่อครัวชาวฝรั่งเศส และลูกเรือชาวไต้หวันที่ขาหัก
พ่อครัวเป็นคนโหดร้ายและเห็นแก่ตัว เขาฆ่าลูกเรือที่บาดเจ็บและใช้กินเป็นอาหารและเหยื่อล่อปลา แม่ของพายพยายามต่อต้านและปกป้องลูกชาย แต่ในที่สุดพ่อครัวก็ฆ่าแม่ของพาย และโยนศีรษะของเธอให้พาย
พายจึงฆ่าพ่อครัวเพื่อเอาชีวิตรอด
หลังจากนั้น พายต้องเผชิญกับความหิวโหยและทำสิ่งที่เลวร้ายอย่างที่มนุษย์ธรรมดาแทบไม่สามารถจินตนาการได้ เขากินเนื้อของพ่อครัวและใช้ร่างของเขาเป็นแหล่งอาหารเพื่อให้ตัวเองมีชีวิตอยู่ต่อไป
เมื่อฟังเรื่องนี้ เจ้าหน้าที่ญี่ปุ่นเริ่มมองเห็นความคล้ายคลึงระหว่างเรื่องมนุษย์กับเรื่องสัตว์
ม้าลาย อาจหมายถึงลูกเรือที่ขาหัก
ไฮยีนา อาจหมายถึงพ่อครัวผู้โหดเหี้ยม
ลิง Orange Juice อาจหมายถึงแม่ของพาย
และเสือโคร่ง Richard Parker อาจหมายถึงตัวพายเองในด้านที่ดุร้ายและไร้ความปรานีซึ่งถูกปลุกขึ้นมาเพื่อให้เขาเอาชีวิตรอด
ในมุมนี้ การที่ Richard Parker ฆ่าไฮยีนาก็เทียบได้กับการที่พายฆ่าพ่อครัว
และการที่ Richard Parker กินเนื้อคนก็สะท้อนสิ่งที่พายเองต้องทำเพื่อมีชีวิตรอด
dummy retweeted
RIP ขอแสดงความเสียใจกับครอบครัวผู้เสียชีวิต 🙏
เมื่อไขสันหลังขาดจะเกิดกลไกตัดสัญญาณประสาท จึงไม่รู้สึกเจ็บและสามารถโทรหาแม่ แม้ตัวขาดนานประมาณ 15 นาที และสิ้นใจเมื่อเสียเลือดมาก
กลไกตัดสัญญาณประสาท: ทันทีที่ไขสันหลังขาดออกจากกัน สัญญาณประสาทระบบแลกเปลี่ยนความรู้สึกเจ็บ (Spinothalamic pathway) จะถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์แบบถาวร สมองจึงไม่ได้รับรู้สัญญาณความเจ็บปวดจากบาดแผลของท่อนล่างที่หลุดออกไปแล้ว
พูดถึงเรื่องไบ นี่ก็ไม่ชอบที่คนมองว่าเราไม่ได้เป็น Bisexual จริงๆจากการที่แค่คนรักคนปัจจุบันเราเป็นผู้ชายอะ คืออดีตที่เคยที่แฟนเป็นผู้หญิง หรือจะปัจจุบันที่มีแฟนเป็นผู้ชาย identity ฉันก็ไม่ได้เปลี่ยนไปอะ
1
55
Listening to Let down by Radiohead while watching the rain that’s still pouring outside gotta one of the best thing that’s has ever happened to me lately
38
dummy retweeted
เราใช้แอครองทักไปแลกเงินกับแอคนี้แต่ทีนี้ติดวงเงินขั้นต่ำ ทางแอคแจ้งว่าถ้าโอนเพิ่มอีกหมื่นกว่า(เค้าจะซื้อเราคืน)ถึงจะโอนเงินได้ เราเลยขอรีฟันเงินจำนวน7พันกว่า ทางแอคบอกว่ารอ48ชั่วโมง ตอนนี้เลยเวลามาแล้วยังไม่ได้คืน ทักไปแล้วก็ยังไม่ตอบ แต่เห็นมีออกมาลงโพสปกติ เราเลยต้องตามหาค่ะ
dummy retweeted
ขอแนะนำในสิ่งที่ตัวเองทำมาแล้วนะ 😊
• ไปดูคอนเสิร์ตของศิลปินที่ชอบมากๆ คนเดียวสักครั้ง
• จองโรงแรมดีๆ ในเมืองตัวเองแล้วใช้ชีวิตเหมือนนักท่องเที่ยว 1 คืน
• ไปกินร้าน fine dining คนเดียวสักครั้ง แบบไม่ต้องมี occasion
• ลองทำอะไรที่เคยคิดว่า “ไม่ใช่คนแบบเรา” เช่น เรียนยิงธนู เรียนเต้น เรียนวาดรูป
• ไปเที่ยวต่างประเทศคนเดียวแบบไม่ทำ itinerary แน่นๆ ปล่อยจอย เดินเรื่อยเปื่อยตามใจ
• ซื้อของที่อยากได้มานานมากให้ตัวเองสักชิ้น โดยไม่ต้องรอวันเกิดหรือโอกาสพิเศษอะไร
• ไปเป็น volunteer ในงานที่ไม่เกี่ยวกับงานประจำตัวเองเลยสักครั้ง
• ทำ social detox 3–7 วัน แบบงดจริงๆ แล้วดูว่าตัวเองรู้สึกยังไง
• ไปถ่ายรูปตัวเองแบบ professional สักเซ็ตในช่วงที่เรารู้สึกว่า นี่แหละคือ best version of me
dummy retweeted
เข้าใจมากกก บางคนไม่ได้ต้องเล่าทุกเรื่องให้เราฟังก็ได้ แต่ถ้าอารมณ์เปลี่ยนจนกระทบคนรอบข้าง อย่างน้อยบอกได้ไหมว่าเป็นอะไรแค่นี้คนรอบข้างก็ไม่ต้องนั่งย้อนคิดแล้วว่าเมื่อเช้ากูพูดอะไรผิดไปวะ 😭 เพราะคนที่เดาความรู้สึกไม่ได้ มันเหนื่อยตรงที่เราต้องคอยระวังตัวเองตลอด ทั้งที่บางครั้งเขาไม่ได้โกรธเราเลยด้วยซ้ำ
ไม่ชอบอยู่กับคนเดาความรู้สึกไม่ได้อะ ทั้งเพื่อน แฟน คนรอบตัวอะไรก็ตาม อยู่ด้วยยาก ทำงานด้วยก็ยาก
คือมันไม่ใช่แค่เป็นอะไรไม่พูด แต่แบบเมื่อเช้ายังดีๆหัวเราะเฮฮาอยู่ พอบ่ายปุ๊ปนั่งหน้าเครียด ไม่พูดไม่จา ถามว่าเป็นอะไรบอกเปล่า ไม่มีไร เราก็มานั่งเครียดตามว่าเราทำอะไรผิดเปล่าวะ ไปทำไรอะไรให้เขาโกรธรึเปล่า ก็เปล่าหนิ คือไปเครียดไรมาไม่รู้ แต่มาทำหน้ามึนๆใส่เรา เหมือนเราทำอะไรผิด
คือไม่ใช่ว่าคนเราต้องเล่าให้กันฟังทุกเรื่องนะ แต่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เดาอารมณ์ไม่ถูก นี่อยู่ด้วยยากอะ นี่เคยแบบเมื่อเช้าคุยกันสนุกเฮฮามาก เพื่อนพูดเยอะมาก เล่าเรื่องตัวเองเยอะมาก พอตอนเที่ยง แยกไปกินข้าวแปปเดียว กลับมาหน้าบึ้ง ถามคำตอบคำ นี่จะเข้าไปคุยเรื่องงานด้วยก็เกร็ง ตอบ อือๆ ไม่รู้มันเข้าใจมั้ย ตอนเย็นเลยแชทไปถาม ต้อนไปต้อนมา มันบอก
“เรารู้สึกแย่ที่พูดเยอะเกินไป รู้สึกว่าไม่น่าเล่าเรื่องนั้นเลย overshare เกิน”
กุช็อค ห้ะ อยู่ดีๆตึงใส่กุเพราะ เมื่อเช้าตัวเองพูดเยอะเกินนี่นะ อะไรของมัน



























