พ่อกับแม่เคยเล่าให้ฟังว่าเคยรวย เพราะทำเกี่ยวกับรถทัวร์ รายได้เป็นกอบเป็นกำ ซื้อบ้านได้(ในยุคของพี่ชายตอนเด็กๆ) จนมาล้มเพราะฟองสบู่แตกปี 40 ก่อนหน้าเราเกิดไม่กี่ปี หลังจากนั้นแม่ก็ติดหนี้ไปทั่วสารทิศเลย เราเกิดมากับความจน กินน้ำเต้าหู้แทนนมผง ของร้านป้าข้างๆที่แม่ต้องขายหมูปิ้ง แม่ต้องขายตอนเช้าก่อนส่งเราไปโรงเรียนพร้อมกับตัวเองไปทำงาน ตอนเย็นกลับมาเราต้องไปอยู่กับบ้านป้าบ้างเพราะเขาสงสารแม่เลิกดึกไม่มีเวลามารับ เคยมีวันนึงที่แม่กลับมารับบอกแม่ว่าขอเข้าเซเว่นได้ไหม เราจำได้เลยแม่พูดกับเราว่าเดินดูของได้นะลูกแต่ห้ามซื้ออะไร ตอนนั้นเห็นฟุตลองชีสน่ากินมากๆ แต่ก็ซื้อกินไม่ได้เลย แม่ซื้อลูกชิ้นหน้าเซเว่นไม้ละ5บาทให้ แค่นั้นก็ดีใจมากๆ ฝนตกน้ำท่วมในบ้านต้องวิดกันตลอดเพราะบ้านต่ำ ใช้ชีวิตแบบนั้น ดิ้นรนกันมา ลำบากมากๆ แม่กับพ่ออดทนมากๆ เขายอมเหนื่อยและเสียสละสุดๆ จนม.5จังหวะชีวิตก็เปลี่ยน แม่กลับมาฟื้น ได้มีบ้านเดี่ยวที่ไม่มีน้ำท่วมครั้งแรก แม่ปลดหนี้ตัวเองได้ ได้รถบัสกลับคืน เราได้เรียนโรงเรียนดีๆอย่างโยธิน ได้เข้ามหาลัยดีๆแบบเกษตร จบเกียรตินิยม และสอบเป็นทนายได้ โคตรภูมิใจกับชีวิตนี้ที่พ่อแม่ให้เลย