دی‌نامه روایت | شاهدان خاموش | ۰۱۲ شاهد: پرونده‌ی تحصیلی نازنین زهرا «امیدوارم کسی در جهان این حس را تجربه نکند؛ حس خیس‌شدن از اشک‌های یک مادر، حس وحشتناکی است جناب قاضی.» ریاست محترم دادگاه تاریخ، من پرونده‌ی تحصیلی نازنین زهرا صالحی‌ام؛ پایه‌ی هفتم. پرونده‌های تحصیلی شبیه نامه‌اند: قرار است خبر خوبی را به دست مادری برسانند. شهریور ۱۴۰۴، در کرمانشاه، برای پایه هفتم نازنین، مرا درست کردند. پوشه‌ای نارنجی بودم با چند برگه‌ی ثبت‌نام، و هنوز جا داشتم؛ برای نمره‌های تازه، برای امتحان‌های نوبت دوم، برای برگه‌ای که بگوید نازنین زهرا پایه‌ی هفتم را تمام کرد، تا مادرش بخواند و لبخند بزند. آن روزها، جای خالی معنای خوبی داشت. فرصتی برای کسب یک نمره‌ی عالی دیگر در پرونده‌ی نازنین. هر برگه‌ای که اضافه می‌شد، نمره‌ی بالا کنار نامش داشت. اما در نوزدهم دی‌ماه، جان نازنین زهرا را گرفتند. من ماندم، با نامش، با نمره‌هایش، با جای برگه‌هایی که دیگر اضافه نشدند؛ سال تحصیلی بدون او ادامه پیدا کرد. خرداد سال بعد هم آمد. اما برای نازنین زهرا، همان دی‌ماه پایان سال شد. جناب قاضی، در پرونده‌ی تحصیلی برای هر غیبتی یک جا هست؛ اما برای جانی که گرفته‌اند، جایی نیست. دوازدهم مهر ۱۴۰۵، چند برگه را با عجله داخلم گذاشتند و به دست مادرش دادند. دست‌های مادر می‌لرزید؛ من در دست‌هایش می‌لرزیدم. اشکش روی برگه‌هایم افتاد که نام دخترش را داشتند. امیدوارم کسی در جهان این حس را تجربه نکند: حس خیس‌شدن از اشک‌های یک مادر حس وحشتناکی است جناب قاضی. من شاهدِ دست‌های لرزانش بودم و اشکی که روی تنم نشست. من پرونده‌ی تحصیلی نازنین زهرا هستم. قرار بود بنویسم چه آموخت و چگونه بزرگ شد؛ حالا شهادت می‌دهم که فرصتِ بزرگ‌شدن را از او گرفتند. مادر مرا در دست گرفت؛ اما من دست نداشتم که دور گردنش حلقه کنم. نام دخترش را داشتم؛ صدایش را نه، که بگویم: «مامان، من برگشتم.» جاویدنام #نازنین_زهرا_صالحی #دی_نامه #تا_ابد_از_دی_بگو #برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند #انقلاب_شیروخورشید