ᅠ𝖪𝖠𝖪𝖴𝖲𝖧𝖨

นากากุโมะ ? ” ม่า ม่า ตอนนั้นเองสินะคะ “ จวนป่านนี้ก็คงได้รับการชดใช้ในสิ่งที่ตนเองได้กระทำเอาไว้แล้ว หากเป็นเช่นนั้นจริง ก็นับว่าเหมาะสมอยู่ไม่น้อย กึก ปลายนิ้วที่เคยผ่อนคลายกลับชะงัก เพียงหวนระลึกถึง ความขุ่นเคืองพลันเอ่อทะลักกระตุกถี่ระริกขึ้นมากลางอกอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ทั้งถ้อยคำที่ยากจะเข้าใจ ทั้งสายตาที่ดั่งธารน้ำแข็งยากจะหยั่งถึงไปความคิดของอีกฝ่าย ความรู้สึกหนักอึ้งบางอย่างที่กดทับกายนี้เอาไว้ จนแม้แต่การขยับปลายนิ้วก็ยังเป็นเรื่องที่ยากเย็น ยามนั้น ย่อมรู้ตัวดีว่าตนเองกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่อาจก้าวข้ามได้ด้วยกำลัง ทว่าอย่างน้อย ขอแค่วาจานี้ที่แทงเกร็ดลงกลางใจของชายผู้นั้น ก็นับว่าพอที่จะเย้ยหยันคืนกลับไปได้บ้าง แต่ถ้า.. หากว่าไม่ใช่ความห่วงใยแปลก ๆ ของผู้เป็นเสาหลักวารี ไม่หยุดยั้งเธอเอาไว้ ー ทันจิโร่คุง เนซึโกะซัง บางทีวงล้อแห่งชะตากรรมในวันนั้น อาจไม่ได้หมุนวนมาจบลง ณ จุดที่เป็นอยู่ในทุกทุกวันนี้ เรื่องราวในตอนนั้นเอง ยังคงแจ่มชัดราวกับเพิ่งผ่านพ้นไปในวันวาน ทว่าในขณะเดียวกัน กาลเวลาก็ได้พัดพาเอาหลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไปมากมายเหลือเกิน แลแม้มือคู่นั้น กายนั้นจะถูกเยียวยาผ่านการรักษามาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่หน ช่างน่าอัศจรรย์เหลือเกินนะคะ ทั้งที่รู้ว่าตนเองอาจต้องเจ็บปวดอีกครั้ง ทั้งที่รู้ว่าหนทางข้างหน้าจะต้องมีวันที่ต้องพรากจาก แต่ก็ยังเลือกที่จะก้าวต่อไป เพียงเพราะมีดวงใจที่ปรารถนาจะปกป้อง เพียงเพราะมีสิ่งอันเป็นที่รักยิ่งที่ไม่ยินยอมจะสูญเสียมันไป ทันจิโร่คุง เนซึโกะซัง พยายามมาไดัดีเสมอเลยค่ะ “ อาระ โทมิโอกะซังเหรอคะ เปลี่ยนไปบ้างหรือไม่กันนะ หุหุ นั้นสิเน้ “ เปลี่ยนไปสิ เปลี่ยนไปมากจนน่ายินดีเหลือเกิน แลเรื่องนี้เธอก็รู้ดีอยู่แก่ใจ ถึงจะไม่รู้หรอกว่าเขาจะรู้ตัวสักนิดเองบ้างหรือไม่ แต่กระนั้นแล้วก็เพียงหวังว่าจะยังคงเป็นเช่นนี้ต่อไป ยังคงสามารถยิ้มออกมาได้บ้าง ยังคงสามารถพูดคุยกับผู้อื่นได้บ้าง ยังคงสามารถยอมรับความห่วงใยจากใครบางคนได้ และไม่จำเป็นต้องยืนอยู่เพียงลำพังเช่นเดิมอีกต่อไปแล้ว เพียงเท่านี้ ขอเพียงแค่นี้ก็นับว่าพยายามได้ดีมากแล้ว “ แต่ว่าเน้ โทมิโอกะซั-ง ความเจ็บในตอนนั้นเนี่ย ฉันคงจะมิลืมไปเสียง่าย ๆ หรอกนะคะ ”

“ อาระ ตายจริง สีหน้าเช่นนั้น หมายความว่าอย่างไรกันเน้ ถ้ามีอะไรอยากเอ่ยกล่าวออกมา ก็พูดออกมาเถอะค่ะ“ แลตัวเธอเองก็อยู่แก่ใจดีว่า คนคนนี้เป็นคนอย่างไร แต่ー"หรือที่ฉันเคยหมายถึงว่า เพราะคุณทำตัวเช่นนั้น ‘ถึงได้มีแต่คนเกลียด’ ม่า ดูเหมือนจะยังคงมิลืมไปง่าย ๆ เช่นกันสินะคะ“ ก็รู้ทั้งรู้ว่าเขาเองก็เป็นพวกหัวรั้นอยู่ไม่ใช่น้อย ทั้งที่ปกติ ก็มักจะแสดงออกมาด้วยท่าทีที่ไม่ว่าใครจะกล่าวหาเช่นไรก็มักจะเลือกเดินหนีไปเสียมากกว่าตอบโต้กลับ แต่ก็นะ เพราะในตอนนั้นดันอยู่ในสถานการณ์ที่คงจะหลีกเลี่ยงไม่ได้ ถึงได้ยอมตอบกลับคำพูดของตัวเธอออกมาเช่นนั้นด้วย หากเพียงแค่ตอนนั้นคิดเสียแค่ว่าคำพูดในตอนนั้นจะช่วยให้คนคนนี้ยอมที่จะหันหน้าไปผู้อื่นเสียบ้าง สักเล็กน้อยก็คงดี แต่ ณ เวลานี้ ..ก็คงไม่จำเป็นอีกแล้ว เพราะการที่ได้เห็นเขาพยายายามที่จะเข้าหาผู้อื่นมากขึ้น แม้จะยังคงผิดวิธีไปเสียบ้าง แต่อย่างน้อยขอแค่ก้าวเล็ก ๆ นั้นได้ย่างก้าวออกจากกรงที่เคยปิดกั้นตัวเองเสมอมา แลก็เชื่อว่าสักวันจะต้องมีคนที่เห็นในตัวตนข้างในเป็นจริงเป็นแน่ แค่นี้ก็เพียงพอแล้วล่ะ “ หุหุ นั้นสิเน้ โทมิโอกะซังตอนนี้เนี่ย มิใช่คนเช่นนั้นแล้วนี่นา หวาา น่ายินดีจังเลยนะคะ เช่นนี้เราสองคนก็คงจะได้สนิทกันมากขึ้นไปอีก และคงจะได้พูดคุยกันมากขึ้น ใช่หรือไม่คะ โทมิโอกะซ๊า-ง “