โคโจ ชิโนบุ

กระแสลมโชยรวยระรื่นได้พัดผ่านห้วงเวลาที่เคยหยุดนิ่ง เพลิงแค้นที่เคยแผดเผาตลอดทั้งชีวี ได้มอดดับ สูญสลายไปพร้อมกับอ้อมกอดที่ชิงลมหายใจจวนรวยริน หลงเหลือเพียงถ้อยคำสุดท้ายที่ยังคงสะท้อนกึกก้อง ละเลียดไปกับสายลมอันโชยอ่อนอยู่เช่นนี้ เรื่องราวของเธอ ก็เป็นเช่นนี้แหละ เธอได้ไขว่คว้าได้สัมผัสความสุขเพียงชั่วครู่ เธอได้ออกเดินทางร่อนเร่ไปยังสถานที่มากมายด้วยสองเท้าเล็ก ด้วยดวงใจที่ตั้งมั่น แบกรับภาระ ด้วยคำมั่นสัญญา ด้วยความหวังอันยิ่งใหญ่ไว้ในมือคู่นั่น แผ่นหลังแผ่นนั้น แสนบอบบาง แสนอ่อนแอหนักหนา จนในท้ายที่สุด ก็ได้ส่งต่อปรารถนาเพื่อบอกเล่าเรื่องราว จาก 【เสาหลักแมลง ーโคโจ ชิโนบุ】 ผู้ไม่ได้มีตอนจบที่งดงามดั่งนิทานเล่มใด แต่ไม่ต้องห่วง ครั้งนี้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปแล้ว เหมือนกับที่เธอได้เปลี่ยนแปลงผู้คนมากมาย ได้เปลี่ยนแปลงเด็กสาวคนหนึ่งเมื่อนานแสนนานมาแล้ว เพื่อให้เธอคนนั้นได้โอบกอดดวงใจที่แตกสลาย ได้สัมผัสถึงความรักอันท่วมท้นที่ทุกคนที่เธอรักมีให้ตลอดมา แลมันมากพอที่จะทำให้เด็กสาวคนนั้นกล้าที่จะส่งต่อความรักนี้ออกไปให้ผู้อื่นนับต่อจากนี้สืบไป แด่ดวงใจที่เคยร้าวรานจนเข้มแข็งมากพอที่จะพาเธอก้าวข้ามผ่านฤดูใบไม้ผลิที่ร่วงโรย เพื่อบอกเล่าเรื่องราวในครั้งนี้ ถึง 【โคโจ ชิโนบุ ー เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง】 เป็นครั้งสุดท้าย เพราะนับตั้งแต่ลืมตาถือกำเนิด เติบโตจวบจนอายุสิบสี่ และ สิบแปดปี แด่ฤดูกาลของฉันー ที่เคยเยาว์วัยแสนอ่อนไหว ขอโทษที่เคยเข้มแข็งไม่มากพอ และขอบคุณจากลึกสุดของดวงใจ ด้วยความรักอย่างสุดซึ้ง  ขอบคุณที่ฝ่าฟันด้วยกันมา  และ ลาก่อน

ม่า รู้ทั้งรู้ ว่าคนคนนี้มีท่าทีที่เปลี่ยนไปมากกว่าแต่ก่อนมากเพียงใด แต่พอได้รับการตอบกลับมาเช่นนี้ ก็ราวกับเป็นสิ่งที่มิได้คาดคิดหรือตั้งตัวเสียได้ทันเท่าไหร่นัก “ ฮื่อ ว่าอย่างไรคะ โทมิโอกะซ๊า-ง” “ มีอะไรอยากจะพูดคุยกับฉันเหรอคะ“ แต่หากขอแค่ได้ตอบโต้กลับไปอีกสักนิดก็พอแล้ว

“ โม่ว- สีหน้าเช่นนี้อีกแล้วเหรอคะ ? โทมิโอกะซัง เน้ เน้ พูดอะไรหน่อยสิคะ“ เพราะมิได้เอ่ยพูดคุยกันมาเสียพักใหญ่แล้วด้วยภาระหน้าที่มากล้น แต่กระนั้น ท่าทีที่แลมิได้เปลี่ยนไปมากนักของผู้สนทนาตรงหน้าก็ยังชวนให้ตัวเธอเองก็ต้องพลอยยกนิ้วจิ้มอย่างหยอกล้ออีกสักคราเช่นกัน

“คอนบังวะ ฮิเมจิมะซัง“ ท่าทางเช่นนี้ แลตัวเธอก็ชวนคิดว่าคงจะมิมีสิ่งใดต้องห่วงเขานัก เหมือนเช่นที่ผ่านมา ” ม่า ช่วงนี้อากาศเย็นลงมากขี้นเลยใช่หรือไม่คะ ทำเอานึกถึงบรรยากาศเก่า ๆ ในปีที่ผ่านมาเลนเน้ .. เช่นนั้นก็อย่าลืมที่จะรักษาสุขภาพอย่างสมํ่าเสมอด้วยนะคะ“

👉🏻👉🏻 👉🏻 @Seirillkame

👉🏻 @Gyomei_BOT

ยามที่สายฝนโปรยปราย ยามนั้นลมจึงพัดผ่าน นำพาตัวเธอมาหยุดพักอาศัยใต้ชายคา เพียงแค่เงยหน้ามองขึ้นผืนฟ้า แม้นไร้แสงใดสอดส่อง ทว่ามันก็คงไม่ได้หมายความว่าจะเป็นวันที่ยํ่าแย่เสียซะทีเดียว ใช่หรือไม่นะ หุ แลดูตัวเธอผู้นี้เองก็คับคล้ายจะได้โอกาสอันน้อยนิดนี้ ขอเพียงแค่ได้ใช้เวลาว่าง ณ ตรงนี้ ได้อยู่กับตัวเองเสียบ้าง ดูเอาเถิด เจ้าแก้วตาแสนเป็นประกายวาววับ คอยจับจ้อง หมุนเจ้าขวดโหลแก้วใสบรรจุดอกหญ้าแห้งไปมาอย่างแสนหลงใหลยิ่งกว่าสิ่งใด หรือหากจะมองจากสายตาใครสักคนแล้วนั้น บางทีก็คงไม่ต่างจากการได้กลับไปเป็นเด็กสาวแสนธรรมดาในวันวาน แต่กระนั้นแล้วก็คงไม่อาจกล่าวออกมาได้อย่างเต็มปากว่า ーโคโจ ชิโนบุ ผู้นี้ จะยอมรับมันได้หรือไม่ แต่ถึงจะไม่เป็นเช่นนั้น หรือหากในท้ายที่สุดคำตอบออกมาจะเป็นเช่นไร ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย เพราะ ขอแค่อย่างน้อย หากจะมีสุขไปกับสิ่งที่ชื่นชอบและโปรดปราน หากในส่วนลึกก็คงอยากหลงเหลือปรารถนาที่จะประคองความรู้สึกเช่นนี้ โอบอุ้มดวงใจที่เต้นตึกตักเอาไว้ไปอีกนานแสนนานเท่าที่จะทำได้ ถ้าขอแค่ อยากจะ มีความสุข เพียงแค่ชั่วครู่ ขอแค่นี้ ก็พอแล้ว ... ช่างป็นคำขอ ที่แสนเห็นแก่ตัวจังเลยนะคะ