e

Kocam bana 11 dakikalık bir ses kaydı gönderdi. O sırada yan odadaydı. İlk başta yanlışlıkla attığını düşündüm. “Ne bu?” diye mesaj yazdım. Görüldü attı. Ama cevap vermedi. Ses kaydını açtım. İlk birkaç saniye hiç konuşmuyordu. Sonra derin bir nefes aldı. “Bunu yüzüne söylemeye çalıştım ama yapamadım.” Kalbim sıkıştı. Dokuz yıllık evliydik. Son zamanlarda büyük bir kavga olmamıştı. Ama doğru düzgün konuştuğumuz da yoktu. Ses kaydını durdurdum. Yan odaya baktım. Kapı aralıktı. Kocam yatağın kenarında oturuyordu. Sonra kaydı yeniden açtım. “Ben artık sana bir şey anlatmak istemiyorum.” diyordu. “Çünkü ne zaman bir şey anlatsamya telefonuna bakıyorsunya sözümü sen tamamlıyorsun ya da ben daha bitirmeden ne yapmam gerektiğini söylüyorsun.” Bir süre sustu. “Biliyorum, kötü niyetin yok,” dedi. “Ama ben bazen senden bir çözüm istemiyorum. Sadece beni dinlemeni istiyorum.” O an boğazım düğümlendi. Sonra geçen haftadan bahsetti. İşten dönerken gökyüzünün fotoğrafını çekmiş. Bana göndermiş. Ben de: “Gelirken ekmek al.” yazmışım. Hatırladım. Gerçekten öyle olmuştu. Ama onun neden o fotoğrafı gönderdiğini hiç sormamıştım. “O gün gökyüzü çok güzeldi. Sen de gör istedim. Hepsi bu.” Ağlamaya başladım. Çünkü o mesajı hatırlıyordum. Ama gökyüzünü hatırlamıyordum. Sonra başka şeyler anlattı. Bir gün iş yerinde çok komik bir olay yaşamış. Bana anlatmaya başlamış. Ben de: “Dur, önce internetten bir kıyafet alacağım." demişim. Sonra konu kapanmış. Ve ben bir daha hiç sormamışım: “Ne oldu sonra?” diye. Kaydın sonuna doğru sesi titredi. “Ben seni hâlâ çok seviyorum.” dedi. “Ama bazen aynı evde iki yabancı gibiyiz. Akşam olunca sana anlatacak bir sürü şeyim oluyor. Sonra eve geliyorum. Sen sosyal medyanla uğraşıyorsun. Ben de susuyorum.” Sonra şöyle dedi: “Ben seninle konuşmayı bırakmadım. Seninle konuşmaya nasıl başlayacağımı unuttum.” Çok ince ruhlu bir adamdı kocam. "Başkalarının kocaları eve gelince hiç konuşmuyormuş." Telefonu elimden bıraktım. Yan odaya gittim. Kocam başını kaldırdı. “Dinledin mi?” dedi. Başımı salladım. “Özür dilerim.” dedim. “Önemli değil.” dedi. Ama önemliydi. Yanına oturdum. Sonra ona döndüm: “Geçen hafta iş yerinde komik bir şey olmuştu ya ne olmuştu sonra?” Önce şaşırdı. Sonra anlatmaya başladı. Ben de ilk defa araya girmeden dinledim. Bazen güzel söz söylemeyi önemsiyoruz. Ama karşımızdakinin sözünü gerçekten dinlemeyi unutuyoruz. O gün kendime küçük ama önemli bir söz verdim. Artık sadece cevap vermek için dinlemeyecektim. Akşam eve geldiğinde mutfaktaydım. “Bugün nasıl geçti?” dedim. “İyi.” dedi. Eskiden olsa konu orada kapanır ben telefondan dizimi izlerdim. Bu kez: “Gerçekten nasıl geçti?” diye sordum. Bir süre yüzüme baktı. Sonra sandalyeye oturdu. Gurur da yapmamıştı. “Bugün çok yoruldum aslında.” dedi. Telefonumu sessize aldım ve ters çevirdim. “Anlat…” dedim. O akşam neredeyse iki saat konuştuk. Büyük bir mesele çözmedik. Kimse kimseye söz vermedi. Sadece konuştuk. Arada güldük arada sustuk. Yatmadan önce kocam bana sarıldı. Evliydik evet ama ekrana baktığımız kadar birbirimizin yüzüne bakmayı unutmuştuk. “Bugün çok iyi geldi.” dedi. “Ne?” diye sordum gülümseyerek. “Sana bir şey anlatırken gözlerimin içine bakman.” O gece anladım: Bazen iki insan birbirini sevmeye devam ediyor ama birbirini duymayı unutuyor. İnsan en çok da yanındaki kişi tarafından duyulmadığında yalnız hissediyor…