𝓙𝐮𝐥𝐞𝐬

⠀ ฉันเหลือบมองน้อย ๆ เมื่อเงาวูบหนึ่งทาบลงจากด้านข้าง นิคโคโลใช้เพียงไม่กี่ก้าวช่วงขายาว ๆ ก็พาเขามาเดินเคียงฉัน ดูจะสูงกว่าสองปีที่แล้วเยอะเลย ในขณะต่อให้ฉันสูงขึ้นยังไงก็ยังอยู่แค่ฐานลำคอเขาเท่านั้นเอง ปล่อยเวลาเอื่อยเฉื่อยไปพร้อมกับฝีเท้าของเราไม่นานก็เดินมาถึงลานจัดกิจกรรม จำนวนชาวค่ายเริ่มขนัดขึ้น ฉันเริ่มคิดแล้วว่ามันอาจจะเป็นโอกาสคุยเปิดใจกันที่ค่อนข้าง… แย่ เมื่อบรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงเย้ว ๆ รอบด้าน แล้วใครสักคนก็เดินชนไหล่ฉัน ร่างที่เสียสมดุลชั่วครู่เอนไปแนบชิดนิคโคโลอย่างช่วยไม่ได้ แรงเบียดเบา ๆ ระหว่างต้นแขนต่างขนาดของเรามันมีอะไรแล่นแปลบปลาบเข้ามาด้วย ฉันตกใจ หลงเค้นเสียงออกมาจนคนข้างกายหลุบมอง “เอิ่ม.. นายช็อตฉัน” ฉันรีบแก้ตัว เมื่อเวิ้งสมุทรคู่นั้นเหมือนจะสื่อออกมาชัดเจนว่า ‘เนียนแต๊ะอั๋งฉันเหรอ’ อยู่ แต่ก่อนที่นิคโคโลจะส่งเป็นเสียงออกมาสำทับ ฉันก็รีบชี้ปาดหน้าหล่อ ๆ นั่นไปที่ซุ้มหนึ่งซึ่งอยู่ทางด้านซ้ายของเขาอย่างรวดเร็ว “แวะตรงนั้นกันก่อนเถอะ” ฉันไม่รู้ว่าเขาแสดงสีหน้าแบบไหนออกมา เพราะยังไม่ทันที่เขาจะตกลงหรือปฏิเสธ มือที่เย็นเฉียบด้วยความตื่นเต้นของฉันก็รวบข้อมือเขา ออกแรงลากร่างสูงหกฟุตกว่า ๆ เข้าไปในซุ้มที่เพิ่งได้อ่านชัดตาว่าเป็นกิจกรรมของลูกหลานดีมิเทอร์ พวกเธอจับเราสองคนเข้าไปนั่งที่โต๊ะมุมหนึ่งซึ่งมีตะกร้าดอกไอริสสีแดง แดฟโฟดิล รวมถึงดอกแซมอย่างยิปซี กิ่งยูคาลิปตัส ก้านใบรัสคัส และไฮเปอริคัมตั้งอยู่ริมโต๊ะสองฝั่ง ส่วนตรงกลางมีอุปกรณ์สำหรับจัดช่อดอกไม้ครบสมบูรณ์ ฉันหยิบคีมตัดกิ่งขึ้นมาพลิกอยู่หลายรอบเพียงเพื่อจะหนีจากดวงตาสีน้ำทะเลที่จ้องฉันอยู่ นิคโคโลคงอยากหนีจากบรรยากาศที่อวลด้วยกลิ่นหอมหวานและเต็มไปด้วยหลากสีสันของดอกไม้เต็มแก่ บุตรแห่งเทพเจ้าสงครามไม่เคยเข้าร้านดอกไม้เพื่อซื้อไปเกี้ยวสาวหรือไงกัน “ตามสบายเลยนะ !” ธิดาแห่งดีมิเทอร์กล่าวทั้งรอยยิ้มสดใสกึ่งแซวก่อนจะผละจากไปให้เราใช้เวลาร่วมกัน “ฉันรู้ว่านายจะพูดอะไร” เบรคเขาไว้ก่อนกลีบปากหยักสวยจะเอ่ยอะไรทำนองว่า ‘เธอพาฉันมาทำอะไร(วะ)’ ขึ้น จัดแจงหยิบกระดาษสีน้ำตาลมากาง ตามด้วย… ฮืม… “ไอริสแล้วกัน” ถึงจะแอบเสียดายที่ไม่มีกุหลาบ ฉันชอบราชินีแห่งหมู่มวลดอกไม้ที่สุด นิคโคโลไม่มีทางนั่งจัดดอกไม้ และใช่ว่าฉันจะชอบทำอะไรอย่างนี้นะ เศษโลหะกับกลิ่นน้ำมันเครื่องดูจะเข้ากับฉันมากกว่า แต่ก็นั่นแหละ การที่แม่เปิดร้านรับซ่อมสารพัดสิ่งทำให้ฉันคุ้นเคยกับการจัดแจกันสำหรับต้อนรับลูกค้าอยู่บ้าง นิคโคโลก็รู้ เขาเคยอยู่บ้านฉันช่วงหนึ่ง ช่วงที่เราเป็นแฟนกันนั่นแหละ “ฉันเพิ่งเห็นชัด ๆ นี่เอง” ฉันตัดสินใจทำลายความเงียบ “บนโหนกแก้มซ้ายของนายน่ะ ‘สแปร์โรว์’ ใช่ไหม ?” ไม่ใช่หุ่นจักรกลสัมฤทธิ์ที่รอฉันอยู่ในบ้านพักหมายเลขเก้าตอนนี้ แต่เป็นนกกระจอก (𝐒𝐩𝐚𝐫𝐫𝐨𝐰) ตัวที่พลัดตกลงมาบาดเจ็บต่อหน้าต่อตา และเราสองคนดูแลรักษามันจนหายดี นิคเรียกมันว่า ไอ้ลูกกระจ๊อก เพราะมันติดเราแจ “ขอโทษทีถ้าไม่ใช่ ฉันแค่คิดถึงมันน่ะ” ฉันพยายามทำเสียงแกว่ง ๆ ให้เป็นปกติ ขณะหยิบยิปซีกับก้านยูคาลิปตัสมาสอดแซมตามช่องว่างระหว่างดอกไอริส “มันหายไปสองปีแล้ว” หายไปวันเดียวกันกับที่นายไม่หวนกลับมาอีกเลย ฉันไม่ได้พูดประโยคนี้ออกไป ⠀