Damian Falkowski

Po ośmiu rozegranych seriach @MMTSKwidzyn na czele Rankingu Młodzieżowców 🔝 W aż czterech klubach młodzieżowcy rozegrali ponad 1000 minut! ✌️ #10latSuperligi

NBA BEZ POLAKA, CZYLI DLACZEGO JEST ŹLE #nbapl #plkpl Fakt, że sezon NBA rozpoczyna się bez Polaka w składzie jakiegokolwiek z jej klubów, jest okazją do tego, by zastanowić się, gdzie jest polska koszykówka. Oczywiście, tych perspektyw można przyjąć wiele – oceniać wyniki reprezentacji (jest bardzo dobrze), przyglądać się wynikom klubów w pucharach (jest źle), szacować siłę ligi (jest średnio), analizować rezultaty kadr młodzieżowych (jest średnio). Pod względem liczby naszych reprezentantów grających na najwyższym poziomie jest bardzo źle. W składach 30 drużyn NBA jest 540 koszykarzy – ponad 130 z nich to gracze spoza USA, swoich reprezentantów w tym gronie ma ponad 30 krajów. W ostatnich dwóch dekadach zwykle w tym gronie byliśmy (Marcin Gortat, Jeremy Sochan), ale właśnie z niego wypadliśmy. Ale ja pójdę krok dalej – Gortat i Sochan poważnej koszykówki nie nauczyli się w Polsce. Owszem, Marcin podstawy złapał w ŁKS, a Jeremi grał w reprezentacji do lat 16, ale poważnymi koszykarzami stali się przede wszystkim w Niemczech i w USA. Wcześniej podobnie było z Maciejem Lampe, który zaczynał w Szwecji, a rozpędu nabrał w Hiszpanii. Z czwórki Polaków w NBA w naszym kraju nauczył się jej tylko Cezary Trybański, który zresztą osiągnął w USA najmniej. Dlaczego nie umiemy wyszkolić koszykarza na poziom NBA? Dlaczego w Eurolidze jest podobnie (240 graczy i tylko jeden Aleksander Balcerowski)? Czego nam brakuje i gdzie popełniamy błędy? Pozwolę sobie zacytować fragmenty rozmowy z Rafałem Juciem, skautem Denver Nuggets, ekspertem, byłym członkiem sztabu reprezentacji Polski. Rozmawialiśmy rok temu przed EuroBasketem, wiele pytań i odpowiedzi pozostało aktualnych. "Łukasz Cegliński: Czyli co my robimy źle? Rafał Juć: Wiele rzeczy. Brakuje indywidualizacji treningu, zajęcia prowadzimy taśmowo, dla całej grupy, bez patrzenia na silne i słabe strony poszczególnych zawodników. Nie ma pracy nad decyzyjnością, nad obroną jeden na jednego, nad rzutem pod presją. Od najmłodszych lat skupiamy się na grze jako zespół i wygrywaniu meczów ligowych tu i teraz, a nie na tworzeniu graczy. A dzieje się tak dlatego, że poziom koszykarskiej edukacji wśród trenerów młodzieżowych jest niski. To są często zapaleńcy, wuefiści, którzy robią coś dodatkowo. Cieszy mnie, że powstała Szkoła Trenerów PZKosz właśnie dla szkoleniowców pracujących z dziećmi, bo uważam, że tam wsparcie jest najbardziej potrzebne. W tej chwili mamy wielu trenerów, którzy bazują na rozwiązaniach sprzed 20–30 lat, nie ma tego, co jest w innych krajach, powtórnej selekcji, powtórnej edukacji, powtórnego egzaminu, słowem: aktualizacji wiedzy, bo przecież koszykówka ewoluuje. W Polsce zdarza się tak, że utalentowany chłopak stoi w miejscu, bo trenerzy nie mają wobec niego indywidualnego podejścia, nie ma bodźcowania do rozwoju. Perełki nam giną – albo są źle prowadzone, albo w ogóle niezauważone. Kolejna rzecz: kompletnie zaniedbujemy przygotowanie fizyczne i motorykę. Praca nad tym zaczyna się zbyt późno i nie jest skrojona stricte pod koszykówkę. Brakuje nam wiedzy, doświadczenia i specjalistów od motoryki i pracy fizycznej na najmłodszym poziomie. Dużo tych błędów. Coś jeszcze? – Kuleje przejście z juniora do seniora, gracze w kluczowym momencie rozwoju nie mają gdzie grać i przestają się rozwijać. To duży problem. Idźmy dalej. Nie mamy systemowego wsparcia dla wybitnych jednostek, talent jest pozostawiony sam sobie, jeśli chodzi o wybór ścieżki kariery. Często młody gracz polega na lokalnym trenerze, agencie lub rodzicach – nie ma monitoringu ze strony federacji lub renomowanych klubów. Uważam też, że nie ma dobrej pracy nad sferą mentalną, czyli opieki psychologa sportowego, zarządzania presją, holistycznego podejścia. Zaczyna boleć mnie głowa i robi mi się smutno. Jest coś, co robimy dobrze? – Naprawdę nie chcę tak brzmieć, nie chcę wyjść na kogoś, kto wszystko krytykuje. Uważam po prostu, że w każdym z tych obszarów mamy ogromny potencjał, żeby robić to lepiej. Mamy wielu ludzi z pasją, znacząco poprawił się poziom organizacji topowych klubów, a federacja i liga to dziś sprawnie działające korporacje. Mamy w kraju wybitnych trenerów i bardzo dobrych graczy, tylko że to są jednostki, którym brakuje systemowego wsparcia i wspólnej pracy. A koszykarskie perełki nam giną… – Proces wychowania klasowego sportowca, koszykarza, to 8–10 lat konsekwentnej pracy i jednoczesnej współpracy rodziny, klubu, federacji i agentów. U nas tej współpracy i potencjalnej synergii nie ma. Nie ma też ukierunkowania na szkolenie konkretnego profilu graczy, co skutecznie robią inne nacje. Finowie skupiają się na wychowaniu koszykarzy rzucających z każdej pozycji. Łotysze przez lata mieli problem z wysokimi grającymi tyłem do kosza, więc zaczęli uczyć ich rzucać i szkolą takich graczy jak Kristaps Porzingis. Izrael wie, że ma niskie społeczeństwo, więc wychowuje wszechstronnych zawodników obwodowych. A co my robimy w Polsce? – Gdybyśmy się zastanowili, jaki jest nasz styl gry, koszykarska tożsamość i co potrafimy dobrze robić, to byłoby to wychowywanie skrzydłowych. Mateusz Ponitka, Michał Sokołowski, Przemysław Żołnierewicz, wcześniej Adam Waczyński, Przemysław Zamojski, Karol Gruszecki czy Michał Ignerski. Rzeczywiście, akurat na skrzydłach mamy w reprezentacji ciągłość i brak problemów z ułożeniem rotacji. Z czego to wynika? – Z tego, że najtrudniej jest wychować rozgrywających i środkowych. Te pozycje w największym stopniu wymagają treningu specjalistycznego, indywidualnego podejścia. Czyli idziemy na łatwiznę? – Taki układ z wyróżniającymi się skrzydłowymi wypluwa nam nasz niedoskonały system. Ostatnio robiłem analizę, z której wynika, że najmłodszym polskim środkowym w ekstraklasie był 26-letni Adrian Bogucki, a polskich rozgrywających w pierwszych piątkach było tylko trzech: Kamil Łączyński, Jakub Schenk i Andrzej Pluta. Tyle co nic. Młodych koszykarzy na tych pozycjach, którzy naprawdę grają i mają ważne role, praktycznie nie mamy. W kadrach młodzieżowych jest podobnie: brakuje wyróżniających się środkowych i rozgrywających”. Link do całej rozmowy z @rafjuc o stanie polskiego basketu - w komentarzu. Sprzed roku, ale myślę, że w wielu kwestiach wciąż aktualna.

Skład na dzisiejszy mecz ⚔️ DO BOJU! 🔵⚪🔵

W takim śladzie zagramy z KGHM Chrobry Głogów ⚔ Sponsorem składu meczowego jest Bank Spółdzielczy w Starej Białej 💚