naina

Öncelikle sezonun şimdilik en iyi bölümünü izlediğimizi düşünmekteyim.. Beklediğim adımlar yavaş yavaş atıldı.. Maskeler düştü, duygular su yüzüne çıkınca karakterlerin neyi neden yaptıkları daha iyi anlaşılmaya başladı.. Fakat daha önce belirttiğim gibi.. Senaristin tarzı tam olarak bu.. Cihan karakterini ilk on iki bölüm izleyiciden saklayan biri olarak, sorulan soruları her zaman geç cevaplıyor.. Bu da hikaye dilindeki en sevdiğim anlatım.. Sezon başlamadan önce kan-soy meselesinin oralarda dolaşacağımızı ifade etmiştim bir yorumunda.. Tam da istediğim kıvama geldi bu konu.. Bir soy savaşı içine gireceğiz.. Hem de öyle böyle değil.. Sadakat'in karşı cephe olabileceği bir düzende.. Sadakat bir iktidar kadını.. Annelik vasfı bu konum üzerine koşullanmış.. Yönetici gibi çocuk yetiştirmiş.. Konağı da aslında Albora düzenini de yöneten o.. Unutmayalım ki Cihan'ı o koltuğun başına Ecmel yerine oturtan da ta kendisiydi.. Kısacası en önemli kale.. Peki o kalenin Cihan ile kan bağı yoksa ne olur? Ufuk'un dediği gibi, Albora'da taş taş üstünde kalmaz mı.. Bana kalırsa da kalmaz.. Çünkü iktidarın değişmesi kaçınılmaz böyle bir konumda.. Peki Sadakat iktidarın değişmemesi için neler yapar? En güçlü rakibi, herkesin bildiği üzere baştan beri Alya'nın ta kendisi.. Hepimiz bu anın geleceğini az çok tahmin ediyoruz.. Alya yavaş adımlarla geliyor.. İlk hamlesini gerçekleştirdi ve Sadakat'i hiç istemediği şekilde annelik vasfıyla vurdu mahkemede.. Oğlunun katili dedi.. Asla yapmazdı bunu fakat yaptı.. Bu da savaşın ne kadar çetin geçeceğinin habercisiydi.. Sadakat'in bu sırrı ilk öğrenmesi, yeni hamleleri için de birer oyun kurucu yapar onu.. Fakat sezonun başında neydi başlangıç oyunumuz? Bir prensimiz, bir prensesimiz ve bir de cadımız mevcuttu.. Bu hikayenin cadısının kim olduğu sezon başında belliydi zaten.. Alya'nın tek problemi anlık öfkeleri.. Ki zaten onu iki yıldır öyle tanıyoruz.. Bu savaşı da zorlayan kısım burası olur.. Cihan onu dinginleştiren kişi aslında.. Sezon başında belirttiğim gibi, Ecmel'e gidişi Cihan'a anlık öfkesinin bir hatasıydı.. Günler sonra bu hatanın sonucuyla karşılaştı.. Ve yine öfkeyle kalktı Ecmel'in karşısına çıktı.. Gerçi o öfkesinin altında, günlerdir yaşadığı psikolojik etmenler de mevcuttu.. Bir nevi yük boşaltması.. Doktorunun dediği gibi, artık stresten uzak durmanın zamanı geldi de geçiyor.. Albora topraklarında sakin kalmak zor elbette fakat bunu başaran tek kişinin her şeye rağmen Cihan olduğunu da unutmamak gerekiyor.. Her daim aklı onu koruyan kısım.. Hatalar yapsa da kendini kurban etse de, aklını korumayı başarabiliyor.. Cihan'ın en çok takdir ettiğim özelliği.. Deniz sonunda tepkisini gösterdi.. Beklediğim bir tepki değildi fakat daha çok hoşuma gitti.. Büyüklerden daha çok aklı başında olduğunu bizlere gösterdi.. Hatta defalarca belirttiğim gibi aslında düğün günü gittiklerinden beri, annesinin yanında olduğunu ifade etmiştim.. Nitekim dün bunu izleyicilere de gösterdi Deniz Bey.. Sonuçta kendisi bir çocuk.. Somut kanıtlara ihtiyacı mevcuttu.. Ne bilsin büyüklerin tartışmalarını, saçma sapan alınmalarını.. Annesinin neden üzüldüğünü az çok tahmin ederken aylardır, şimdi somut bir gerekçe karşısına çıkınca Cihan'a kurabileceği en güzel cümleyi kurdu.. Meali açıktı.. "Annemden artık tamamen gideceğine göre, ben de en iyisi gideyim.. Sen annemin yanında olmadıkça, ben ne yapayım o yuvayı.." Malum.. Deniz de annesi gibi.. Yuvasız.. Kökü Albora, kan bağımız o topraklar fakat annesi olmadıkça hiçbir şekilde yuvası olamaz.. Daha doğrusu annesinin Albora'da bir yuvası olmadıkça, Deniz Albora'yı yuvası yapmaz.. Bunu açıkça gösterdi dün Cihan'a.. Ve Cihan'ın, Deniz'e kuracak bir cümlesi bile olamadı.. Sanırım bölümde en sevdiğim sahnelerden biriydi.. Zaten kardeş istememesinin altında da bu yuva sorunu yatıyordu.. Bakalım bu duvarı da aşacak mı Deniz.. Bana kalırsa aşar.. O evlattan ziyade, çok iyi bir dost aslında.. Sadece Alya için değil artık Cihan için de öyle.. Cihan'ın Deniz ile olan muhabbetinde en sevdiğim an, o malum kara günde "Annem konağa gelecek mi bugün?" diye sorduğunda Cihan'ın yaşadığı o mahcubiyet, endişe sirkülasyonu aradığım en iyi oyunculuklardandı sanırım.. Sessizce tüm birikimini Deniz ile birlikte bizlerle de paylaştı.. Saniyelerce sürdü o sessizlik.. Alya'nın orada asla olmaması gerektiğini bizler de onun kadar hissettik.. Cihan beni bir konuda şaşırttı.. Bu beklentilerimi biraz zorladı fakat daha çok hoşuma gitti doğrusu.. Demek ki Cihan'ı yeni yeni tanımaya başlıyoruz.. İşte aradığım da tam buydu.. Alya'nın evliliğine karşı, bu evliliği gerçekleştireceğini söyledi Kaya'ya.. Alya evlenmeseydi, demek ki mecburiyet adı altında başka bir çözüm bulacaktı.. Cihan, Alya'yı tamamen kaybettiğini düşünerek bu rahatsız edici adımı attı.. Bu da onun aklıyla hareket eden karakterine ters bir mizaç.. O zaman artık o da karar mekanizmasını Alya'ya göre kurmaya başlamıştı.. Tıpkı Alya gibi.. Bu Cihan'dan pek de beklemediğim bir hareketti.. Beni bölümde heyecanlandıran bir husus oldu.. Üstelik bu konuda tamamen dürüst olması daha da hoşuma gitti.. Alya'ya gelirsek.. "Ah Alya.." diye başlamak gerekiyor sanırım cümlelere.. Alya'nın, Cihan'dan daha çok kaybetme korkusu olduğunu, tercih mekanizmasına yenilmemek için defalarca kaçma girişimleriyle sonuçlanan ilişki ağına takıldığını defalarca bahsettik.. İşte tam bu noktada, ilk defa Cihan'ı kaybettiğini hissetti.. Ölüm, şu bu hepsi bahane.. Onlar kaybetme korkusu yaşatmaz insana.. Cihan'ı fiziken kaybetmek elbette çok zor.. Fakat sevgisinin ebediyetiyle birlikte, ondan kader vesilesiyle koptuğunu bilerek yaşar.. Yaşamak için güç toplar.. Hayat devam ediyor demez fakat acısını gururla yaşar.. Aynı durum Cihan için de geçerli.. O yüzden ikisinin de Nare'ye kuracak cümleleri oluyor.. Fakat sevdiğini kaybetmek demek, sevdiğinin aidiyetini kaybetmek demek benim nezdimde.. Alya'nın en kurcaladığı konu buydu zaten.. Aidiyet duygusu.. Cihan'a hiçbir zaman sahip olamama dürtüsü.. Cihan, Alya üstünde hakimiyetini bir şekilde kuruyor.. Alya evlense bile, karşısında farklı bir kurum olsa da onun için buna saygısı bile olsa; Deniz'i yanında tutmak bile o aidiyet duygusunu hissettiriyor.. Bir yerlerde Alya var Cihan için.. Hâlâ ondan gidemedi.. Ne yaparsa yapsın da gidemiyor.. Fakat işler Alya için öyle değil.. Biz o yüzden bu duygusal deformasyonu hissettik tüm bölüm boyunca.. Dağıldık Alya ile birlikte.. Nitekim evleneceğini öğrendiği an, arabasında ağlayan Alya bizim bugüne kadar karşılaşmadığımız Alya idi.. Kaybetme korkusunu yaşayan Alya'yı bize tüm çıplaklığıyla gösteriyordu o an.. O ağlama şeklini bir daha göremeyeceğiz.. Dibe çöküşün en yalın resmiydi.. Ne ölüm ne başka bir şey buna sebep verirdi.. O yüzden bu anı yaşamalıydık.. Haftalardır beklediğim anlardan biriydi.. Nitekim Cihan'ı kaybetme dürtüsü, onun duygularını daha çok tırmandıran bir etmendi.. Ne olursa olsun nişana gidip, her şeyi söyleme cesaretini bulabilecek kadar dürtüleriyle hareket ediyordu.. Üstünde vahşi denecek bir kıskançlık da hâkimdi.. Buna sebep veren Sadakat gibi dış etkenler de vardı tabii.. Bu da Alya ekseninde bir döngünün daha kapanmasına sebebiyet verecek diye düşünmekteyim.. Bunu da zamanı gelince rahatsız edici olmayacak şekilde açarız diye tahmin etmekteyim.. Kartal bana kalırsa izleyiciye bir ipucu verdi.. O ses kaydında ifade ettiği plan, vuku bulacaktır bir gün diye düşünmekteyim.. Fakat kurduğu planın, gerçekleri görmesine sebep verecek bir sürece intikal edeceğini düşünüyorum.. Kartal, Alya'ya baba olmak için gelmedi.. Aksine bu hayatta bir babaya da ihtiyacı olmadığını göstermeye geldi.. Kartal ona elbette geçmiş borçlarını son nefesinde öder.. Alya bu borçlarla ne yapar, göreceğiz artık.. Emre Aybek ve rejisi, bu bölüme güzel çalışmışlar.. Haklarını bu sefer teslim ediyorum.. Uzak Şehir'i "Uzak Şehir" yapan etmenler, işte bu zor kümülatif oyunculukların aktarımıdır.. Daha da verimli bölümler temenni ediyorum şimdiden.. #UzakŞehir