“İbrahim Tatlıses bana telefon etsin, ya orhan gel içki içelim kardeşim, sen beş dakkada yazarsın, bir şarkı sözü yaz desin.”
Ulan orhan pamuk, bütün tuşlara başmıssın be kardeşim. Haneye kazandırdığımız yeni efemeramız:
Sahaf deyince benim aklıma Kırkambar geliyo. 2010lardan beri beş paraya yüzlerce kitap aldım. Bikaç gün önce uğradım, 50-100 liraya yüzlerce piyasa kitabı var. Milletin kitapyurdundan 10 lira eksik sattığı yerde resmen amme hizmeti yapıyor.
Nadir’den imzalı bi kitaba bakıyorum, adam imza sayfasını koymamış 5 binlik kitabın. Direkt ibanını yaz abi, kitabı da almayalım
6
470
Hadi size kıyağım olsun, jersey süt deyince de @TaluCiftligi
Yazının yapay zekâ olduğu bir gün sonra anlaşıldı şimdi de herkes yapay zekâ lan bu yazı diye paylaşıyo.
Ulan berkun oya varsın bu piar işlerinde.
Tasarlanmış Doğallık: Sinemada Taklit ve Hakikat
Bir Başkadır dizisinin ikinci sezonunu izledim. İçerik üzerine ayrıca tartışılmalı fakat bu dizi vesilesiyle son zamanlarda giderek yaygınlaşan bir yönetmenlik anlayışına dair eleştirim var.
Bir Başkadır’da her şeyi gerçekçi kılma kaygısıyla gösterilen aşırı çaba, bir noktadan sonra bütün gerçeklik hissini ortadan kaldırıyor. Hayata benzemekle onun hakikatini yakalamanın aynı şey olmadığını bir kez daha görüyoruz.
Dizide doğallığı yakalamak için ayrıntıcılık bir saplantıya dönüşmüş. Karakterlerin konuşmaları, duraksamaları, bakışları, mimikleri, kadraja yerleştirilen ayrıntılar… Gündelik hayatta fark ettiğimiz ama üzerinde durmadığımız bütün o detaylar gözlemlenmiş ve neredeyse bir mühendislik çalışmasıyla oyunculuklara ve mekanlara yerleştirilmiş. Fakat hiçbiri atmosferle kaynaşmamış, aksine hepsi gözümüze giriyor.
Ortaya çıkan şey doğallık olmamış, buram buram tasarlanmış doğallık olmuş. Bir süre sonra karakterlerin yaşadığı hayattan kopup o hayatın ne kadar ustalıkla taklit edilmeye çalışıldığını seyrediyoruz.
Berkun Oya'nın terapi sahnelerindeki oyunculuk performansının da kimilerince Ercan Kesal'ın muhtar performansına benzetilmesi hiç tesadüf değil.
Benzer bir gerçekliğe yaklaşma saplantısını Nuri Bilge Ceylan sinemasında da görüyoruz. Bir Zamanlar Anadolu’da filminde muhtarın evindeki yemek sahnesi bunun çarpıcı bir örneği. Sofradaki davranışlardan diyalogların içeriğine ve ritmine, bakışlardan suskunluklara kadar her ayrıntı, o insanların arasında bulunuyormuşuz duygusunu yaratmak üzere düşünülmüş. Sahne o kadar ustalıkla kurulmuş ki seyircinin zihninde yaşananların anlamından çok, ne kadar gerçekçi göründükleri kalıyor. Oysa gerçeğin başarılı bir taklidi, tek başına sanatsal bir hakikat yaratmaz.
Nuri Bilge Ceylan’ın kamera arkası paylaşımlarında oyuncuların teatral davranışlarına, her jestin belirli bir anlam taşımasına itiraz ettiğini görüyoruz. Evet insanlar gerçek hayatta her hareketini düşünerek yapmaz; duraksar, konuyu dağıtır, anlamsız davranışlarda bulunurlar. Ceylan da oyuncularından bu rastlantısallığı performanslarına katmalarını istiyor.
Fakat sorun tam burada: Hayatın kendiliğindenliğini oluşturan anlamsızlıkları bilinçli olarak ürettiğinizde, kendiliğindenliği değil, onun taklidini üretiyorsunuz.
Oyuncu sadece rol yapmıyor, rol yapmıyormuş gibi de rol yapmak zorunda kalıyor.
Zeki Demirkubuz sinemasında ise farklı bir oyunculuk ve anlatım anlayışıyla karşılaşıyoruz. Masumiyet, Kader, Yazgı gibi filmlerde performanslar kimi zaman son derece teatral ve dramatiktir. Masumiyet filminde Bekir’in uzun konuşmalarını düşünelim. İnsanların çoğu böyle konuşmuyor olsa da biz orada Bekir’in tutkusuna, çaresizliğine, saplantısına inanırız çünkü orada gündelik davranışların kopyasını görmeyiz, insanın yaşadığı çatışmaların sanatsal yorumunu görürüz.
Bu yorum, bizi anlatılan hayattan uzaklaştırmak yerine onun içine çeker. Demirkubuz’da kendimizi olayların geçtiği mekanın içinde, oradaki figüranlardan biri gibi hissederiz. Sanki bir köşede oturmuş, yaşananlara tanıklık ediyoruzdur. Karakterlerin davranışlarında bir doğallık yaratma çabasını hissetmeyiz. Biz orada olmasak da hayat aynı şekilde akıp gidecek gibidir.
Bir Başkadır ve Nuri Bilge Ceylan’da karakterler kamera yokmuş gibi davranırlar. Demirkubuz’da ise seyirci kamera yokmuş gibi hisseder.
Bertolt Brecht’in natüralist tiyatroya yönelik eleştirilerini hatırlatan da bu ayrım. Hayatın kusursuz bir kopyasını sunmak, tek başına sanatsal bir başarı değildir. Sanat hayatı yorumlayıp dönüştürerek başka bir gözle görmemizi sağlar. Sahicilik ile gündelik hayatın kusursuz taklidi farklı şeylerdir. Son derece teatral bir davranış sahici olabilirken, gündelik hayattan kusursuzca kopyalanmış bir davranış bütünüyle yapay görünebilir.
Gerçekliğin taklidi, hakikatin kendisi değildir.
2
392
Tükanın önünde çay içerken bi kuş kafamdan aşağı 170 180 gram pisledi. O refkleskse küfür ettim, talihim üstüne alınmamıştır inşallah.
1
6
397
“Her iyi yontma ve resim aynı zamanda bir ölçüde kendi açıklamasını da beraberinde taşıyan yeni bir hayrettir.”
8
340
İyi iş
İstanbul yalnızca yaşanan değil, okunan bir şehir.
İstanbul’u Edebiyatla Okumak, farklı yazarların gözünden şehrin değişen yüzlerini, mekânlarını ve edebî dünyalarını keşfe çıkıyor.
Hazırlayan: Seval Şahin
dukkan.sanatkritik.com/home/…
#İstanbul #Edebiyat
Mezat burada arkadaşlar ufak bi yanlış anlaşılma olmuş. Mezat şurada: @phebusmuzayede
Linki bırakıyorum:
mavimuzayede.com/
5
1,027






















