ceyhan acar

Son iki ayda yaşananların mağdurları, zararı önleme imkânı ve seçim hakkı olmayan insanlar. Bilhassa Para Piyasası Fonu yatırımcıları birikimlerini kamu kurumlarının denetimindeki, "görece düşük riskli" ürüne emanet ettiler; zarar ise ekonomik istikrarı ve toplumsal refahı sarsan, soruşturmaya konu örgütlü bir yapıdan geldi. İdare hukukunda bunun halihazırda bir karşılığı var. Bireyin önleyemeyeceği toplumsal bir olayın yükü sadece mağdura bırakılamaz, kamu külfetleri karşısında eşitlik gereği toplumca paylaşılır. Devlet bu ilkeyi başta terör mağdurları olmak üzere birçok alanda uyguluyor. Bu ilkenin bugün atılabilecek ilk adımı, bir köprü fon. Fonların likit varlıkları, tahsil edilecek alacaklar, geri kazanım hesaplarındaki tutarlar ve el konulan mal varlıkları teminat gösterilerek yatırımcıya ödeme bugünden yapılabilir. Bu bir sübvansiyon değil; tasfiye sonunda zaten dağıtılacak tutarların öne çekilmesidir. Varlıklar satıldıkça köprü fona geri dönecektir. Tasfiye tamamlandığında hâlâ bir açık kalırsa, onun için de Meclis'in bu kriz için çıkardığı özel kanun gibi, aynı dayanışma ilkesine dayanan bir tazmin mekanizması kurulmalı. Önemli olan zararın boyutunun ortaya çıkması. Unutmayalım ki; Sorun çözülmedikçe bedeli yalnızca yatırımcı ödemiyor. Yüz binlerce kişinin birikimi dondukça tüketim ve yatırım kararları erteleniyor, finansal sisteme duyulan güven zayıflıyor. Kriz, piyasamızın uluslararası endekslerdeki konumunun tartışıldığı bir döneme denk geliyor. Bekleyişin ekonomiye maliyeti, köprü fonun maliyetinden çok daha yüksek olabilir. Bu yüzden köprü fon, en azından ehven-i şerdir. Bu fonlarda kiminin ev ya da araba parası, kiminin hastane masrafı, kiminin çocuğunun okul parası, kiminin emekli ikramiyesi, kiminin düğün parası var. Bu birikimlerin kaybedilmesi ihtimalini tüm toplumun vicdani muhasebesine bırakıyorum.