Alper

Firuz Kanatlı - ETİ: “Askerde kantin sorumlusuydum, baktım erler 2. sınıf ucuz bisküvi yemiyorlar, iyisini istiyorlar. O zaman Arı, Ülker, Besler vardı. Bunlar pahalı bisküvilerdi.” “Bisküvileri aldığım toptancı babamın un fabrikası olduğunu duyunca, sen niye bisküvi yapmıyorsun dedi.” “O aklımda kaldı. Askerden dönünce arayışımı sürdürüyordum. Bir banka müdürü de aynı şekilde, un sektöründesin. Eskişehirde şeker fabrikası da var. Neden bisküvicilik yapmıyorsun dedi.” “Bisküvi hafif olduğu için her yere nakliyesi de kolay olur dedi. O zaman kafamda oturdu ve çalışmaya başladık.” “Amcamın oğulları bu durumdan hoşlanmadılar. Çünkü iyi yetişmiştim, gençtim. Fabrikada çalışmamı istiyorlardı. Fakat ben gelecek göremediğim için para aramaya başladım.” “Babam bana 280 bin lira para, bir de küçük arazi verdi. Sınai Kalkınma Bankasına gidip 300 bin lira da oradan kredi aldım. Amcalarımın bilgisi olmadan gizli gizli yazışmaları yaptım. Makineleri ısmarladım.” “Kalıpları Almanyaya ısmarladık. Geldi. Marka yerinde Bal yazıyor. Biri bunu tescil ettirdiniz mi diye sordu. Bir baktık, Bal İzmirde bir çikolatacı tarafından tescil ettirilmiş. Fakat kullanmıyor.” “Gittik, bize bunu satın dedik. 20 bin liraya satarız dediler. Çok para, daha işe başlamamışız. O markadan vazgeçtik.” “Yerine 3 harfli bir isim bulmamız gerekiyordu. 5, 6 tane isim seçtik. Gittik tescil dairesine. İki tane tescilsiz çıktı. Biri Etiydi. Biz de Etiyi seçtik.” “Fırını sipariş verdik. Ucuz olsun diye 6 numara fuel oil yaksın istedik. Fırın geldi. Böyle bir şeyi ilk defa görüyoruz.” “Montajcı istedik. Bir Alman montajcı geldi. O İngilizce bilmiyor, ben Almanca bilmiyorum. Tarzanca anlaşıyoruz.” “Geldi fırını yaptı. Yakma zamanı geldi. Montajcı, hadi propan gazını getirin dedi. Biz birbirimize baktık. Propanın ne olduğunu bilmiyoruz.” “Türkiyede öyle bir şey yok. Nedir bu dedik. Bu brülör kalın yağ yakacağı için önce propan yakılır, o ateşler bunu dedi.” “Başka türlü yanmazmış. İstanbula gittik. İthal ediyorlarmış. Dünyanın parası. Mecbur kaldık, aldık. Bu da bize bir ders oldu.” “Bisküviyi çıkartmaya başladık. İlk bisküvilerimiz kusurlu çıktı. Bayağı zor bir olaymış. 5, 6 çeşidimiz vardı. Her tavadan üçte ikisini kutulayabiliyorduk.” “Lezzeti bozulmamış olsa öğütülüp yüzde 5 oranında tekrar içine katılır. Bunlar yanık çıkıyordu, atıyorduk. İlk intiba çok önemli diye cesaret edip piyasaya veremiyorduk.” “Sürekli stok yapıyorduk. Diğer bisküviler 490 kuruştu, biz 470 kuruşa çıkartıyorduk ama istiyorduk ki en kaliteli bisküviyi biz yapalım.” “Bu bisküvinin hiçbir şekilde Firuz Kanatlı ile ilgisinin kurulmasını istemiyordum. Bizim istediğimiz Etinin Eskişehire mal edilmesiydi.” “Hakikaten de öyle oldu. O kararımız çok faydalıydı. Başka zamanlarda toptancılar arasında da rekabet olurdu.” “Biri bir markayı almışsa, diğeri almazdı. Fakat Eskişehir bisküvisi diye mal olunca hepsi Etiyi aldı ve sattı.”