Pinned Tweet
Replying to @GreekAnalyst
With a sip of ouzo at the tavern, gazing at what there is now, recollecting of what was then...
Acentauri1974 🇬🇷 🇨🇾 retweeted
Greece Must Be Proactive on UN Refugee Post - Hellasjournal.com hellasjournal.com/2025/11/gr…
Acentauri1974 🇬🇷 🇨🇾 retweeted
Συνεχίζει η Ελλάδα να στηρίζει την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας; #capitalgr ebx.sh/06dBgk
Acentauri1974 🇬🇷 🇨🇾 retweeted
Μεγάλη απόκάλυψη από το έγκυρο Nordic Monitor: Σε εξέλιξη μυστικές διαπραγματεύσεις μεταξύ της κατοχικής Τουρκίας και της τζιχαντιστικής Συρίας για τα θαλάσσια σύνορα... - Hellasjournal.com hellasjournal.com/2025/07/me…
Acentauri1974 🇬🇷 🇨🇾 retweeted
Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ=Μέρος ΣΤ΄: Ο Βενιζέλος ήταν δοσμένος ολόψυχα στην ευόδωση της προσπάθειας για την εδραίωση της ελληνικής παρουσίας στην Ιωνία (ένα θέμα που κάποια στιγμή θα το αναλύσουμε).
Επηρεασμένος δε και μη, θεωρούσε υπερφίαλες τις αξιώσεις για ένωση του Πόντου με την Ελλάδα. Το γιατί είναι επίσης ένα θέμα που χρειάζεται να αναλυθεί αλλά όχι σε αυτό το νήμα.
Όπως επίσης θεωρούσε, λόγω της γεωγραφικής θέσης του Πόντου, ως ακατόρθωτο εγχείρημα την αποστολή στρατευμάτων για την απελευθέρωσή του.
Ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν συμφωνούσε όμως ούτε και με τη λύση της αυτόνομης Ποντιακής Δημοκρατίας, την οποία θεωρούσε ανεφάρμοστη.
Ως μόνη διέξοδο βλέπει την ομοσπονδιακή ένωση του Πόντου με την Αρμενία. Με αυτή την πρόταση όμως δεν συμφωνούσαν οι Πόντιοι, οι οποίοι αν και δεν είναι αντίθετοι στη συνεργασία με τους Αρμένιους, επιμένουν στην ίδρυση αυτόνομου κράτους.
Με πρωτοβουλία του μητροπολίτη Αμισού, Γερμανού Καραβαγγέλη (μια μορφή του Μακεδονικού Αγώνα) ιδρύθηκε στον Πόντο μια μυστική εταιρεία, στο πρότυπο της Φιλικής, με την επωνυμία "Μιθριδάτης"...
Στο υπόμνημα που κατέθεσε ο μητροπολίτης Χρύσανθος στη συνδιάσκεψη των Παρισίων, αναφέρεται : "Η γειτονία του μελλοντικού Αρμενικού κράτους, αι εμπορικαί σχέσεις και τα κοινά δεινοπαθήματα των δυο Λαών δημιουργούν μεταξύ των δεσμούς, τους οποίους θέλομεν να κάμωμεν στενοτέρους. Δι΄αυτό, είμεθα πρόθυμοι να δημιουργήσωμεν μεταξύ των δυο τούτων Κρατών όλως διόλου συνεργασία αλλ΄υπό τον ρητόν όρον απολύτου ανεξαρτησίας εκάστου αυτονόμου Κράτους..."
Οι προσπάθειες των Ποντίων, με επικεφαλής τον Χρύσανθο, για ενίσχυση του αγώνα τους από τις δυτικές κυβερνήσεις βρήκαν μόνο προφορική συμπαράσταση. Έχοντας υπ΄όψιν μας τα πολιτικά παιχνίδια της εποχής, κάθε άλλο παρά μεταφράζεται σε βοήθεια για τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους.
Αποφασίστηκε τότε να διερευνηθεί η δυνατότητα "συμμαχίας" με την Αρμενία.
Ο μητροπολίτης Χρύσανθος μετέβη, τον Ιανουάριο του 1920, στο Ερεβάν, όπου υπέγραψε με τον πρόεδρο Χατισιάν συμφωνία δημιουργίας "Ποντοαρμενικής Ομοσπονδίας". Φυσικά δεν παραλήφθηκε και η στρατωτική συμφωνία ανάμεσα στα δυο μέρη.
Τον Απρίλιο ο Βενιζέλος δηλώνει στο Σαν Ρέμο ότι την υποστηρίζει, αλλά ο Χρύσανθος καταφέρεται εναντίον του, δηλώνοντας ότι ο Βενιζέλος δεν γνωρίζει τίποτα για το ποντιακό ζήτημα.
Η συνθήκη των Σεβρών, τον Αύγουστο του 1920, αναγνώρισε το δικαίωμα των κατοίκων της περιοχής να δημιουργήσουν Ποντοαρμενικό Κράτος, εκτεινόμενο από την Τραπεζούντα ως το Βαν και τα αρμενικά σύνορα του Καυκάσου.
Όσο όμως κι αν ο αγώνας και τα "όνειρα" ήταν κοινά, δεν παύει να ήταν δυο διαφορετικά "σώματα. Αποτέλεσμα αυτού, Πόντιοι και Αρμένιοι δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν στις "λεπτομέρειες" που διατυπώνονται με τις εξής θέσεις : Οι Πόντιοι προτείνουν συνομοσπονδία Πόντου-Αρμενίας, ενώ οι Αρμένιοι επιθυμούν την προσάρτηση του Πόντου στο Αρμενικό Κράτος.
Η σταδιοδρομία της νέα ομοσπονδίας ήταν ούτως ή άλλως εφήμερη. Τον Νοέμβριο του 1920, οι Αρμένιοι νικήθηκαν από τον κεμαλικό στρατό και αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν.
Οι Πόντιοι τώρα έχουν να αντιμετωπίσουν τις τρομακτικές διώξεις του τουρκικού στρατού και των παραστρατιωτικών ομάδων, στηριζόμενοι μόνο στο αντάρτικο κίνημα της περιοχής τους.
Μπορεί ο Βενιζέλος το καλοκαίρι του 1920 να πρότεινε στον Άγγλο πρωθυπουργό Λόυντ Τζωρτζ εκστρατεία από τον Πόντο κατά του Κεμάλ, αποφασίζοντας την αποστολή στρατιωτικής δύναμης στην περιοχή (τα έχουμε πει αυτά), όμως ήταν πλέον πολύ αργά.
Ο χρόνος που είχε χαθεί ήταν πολύτιμος, ενώ τον Νοέμβριο του 1920, ο Βενιζέλος έχασε τις εκλογές και η απόφαση για στρατιωτική επέμβαση στον Πόντο δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Η φιλοβασιλική παράταξη που διαδέχθηκε τον Βενιζέλο στην εξουσία κάθε άλλο παρά δείχνει να ενδιαφέρεται για το ποντιακό ζήτημα.
Η τελευταία πρόταση των Ποντίων, τον Ιούλιο του 1921, προς τον πρωθυπουργό Δ.Γούναρη, για αποστολή ελληνικού στρατού και για συντονισμένη δράση με τις ποντιακές ανταρτικές ομάδες, η μοναδική ουσιαστικά σωτηρία για τον ελληνικό πληθυσμό του Πόντου, έμεινε χωρίς απάντηση.
Είναι θέμα προς ιστορική διερεύνηση το κατά πόσο η αποδοχή αυτής της πρότασης, όπως και η συνεργασία με τους Κούρδους και τους Αρμένιους (την οποία πρότειναν οι Πόντιοι προκειμένου να χτυπηθεί το κίνημα του Κεμάλ), θα μπορούσε να αποτελέσει μια λύση στο ήδη από το 1921 διαφαινόμενο αδιέξοδο για την ελληνική εκστρατεία στη Μικρά Ασία. Το σίγουρο πάντως είναι ότι θα δημιουργούσε σοβαρό αντιπερισπασμό στα μετόπισθεν του τουρκικού στρατού.
Το Ποντικό ζήτημα έμεινε ουσιαστικά εκτός των σχεδιασμών και της βενιζελικής και της φιλοβασιλικής κυβέρνησης.
Ο συνταγματάρχης Δ. Καθενιώτης, αντιπρόσωπος του Βενιζέλου στον Πόντο, γράφει :
" Πολλές φορές το ζήτημα του Πόντου αντιμετωπίστηκε ως εθνικό μεν αλλά περίπου της αυτής κατηγορίας με το ζήτημα της διατηρήσεως του εθνισμού των εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων, των ευρισκομένων π.χ. εις την Αμερικήν..."
-------------------
"Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύση εις την ακαρδίαν μας μόνο το αίσθημα το ελληνικό. Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης" είπε ο Καποδίστριας και ειλικρινά δεν ξέρω πόσες φορές ήταν και παραμένει "επίκαιρο".
Η συνέχεια αύριο!
Καλημέρα σε όλους!
Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ=Μέρος Ε΄: "Η πρόοδος είναι ωραία λέξη, αλλά αυτό που τη δημιουργεί είναι η αλλαγή και η αλλαγή έχει πολλούς εχθρούς".
Ήδη από τον 19ο αιώνα ο Ελληνισμός του Πόντου άρχισε να σημειώνει αξιόλογη οικονομική και πολιτισμική άνοδο. Μια άνοδο που κορυφώθηκε στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα.
Οι παράγοντες που συνετέλεσαν αποφασιστικά, θα λέγαμε, στην οικονομική άνοδο του Ποντιακού Ελληνισμού ήταν : η εκμετάλλευση των μεταλείων (κυρίως της περιοχής της Αργυρούπολης), η εμπορική επικοινωνία ανάμεσα στα μεγάλα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας και η γειτνίαση με την ορθόδοξη Ρωσία.
Και αυτή η οικονομική αναπτυξη οδήγησε γρήγορα σε αντίστοιχη δημογραφική και πολιτισμική άνθηση.
Στα μεγάλα αστικά κέντρα του Πόντου υπήρχαν τυπογραφεία (κάποια στιγμή θα σας πω πολλά γι΄αυτά), λογοτεχνική περιοδικά, εφημερίδες, θέατρα. Σκεφτείτε μόνο ότι στις παραμονές της καταστροφής (το 1919) υπήρχαν ήδη πάνω από 85.000 μαθητές και ο αριθμός των σχολείων ξεπερνούσε τα 1.400.
Έχουμε αναπτύξει με ξεχωριστό νήμα τον "μεγαλοιδεατισμό", η επιρροή του οποίου, ως "επέκτασή" του μέσα από την ανάπτυξη σχέσεων με τον ελλαδικό κέντρο, σε συνδυασμό με την οικονομική και πολιτιστική ευημερία των Ποντίων δημιούργησαν αναπόφευκτα τόσο πολιτικές όσο και εθνικές φιλοδοξίες στα ηγετικά στελέχη των ποντιακών κοινοτήτων αλλά και στους επιφανείς Ποντίους της διασποράς.
Αν τώρα σε αυτά προσθέσουμε και την πολιτική των νεοτούρκων για εκκαθάρισης της Μικράς Ασίας από τους χριστιανικούς πληθυσμούς και τις απηνείς διώξεις των Ποντίων, αντιλαμβανόμαστε αμέσως γιατί άρχισε να φουντώνει στον Πόντο, από το 1916, το κίνημα για αυτόνομη Ποντιακή Δημοκρατία, δεδομένου ότι η μεγάλη απόσταση από τον ελλαδικό χώρο δεν ευνοούσε την ένωση του Πόντου με την Ελλάδα.
Μετά τη νίκη των Ρώσων επί των Τούρκων στο μέτωπο του Καυκάσου και την κατάληψη της Τραπεζούντας από τους Ρώσους, τον Απρίλιο του 1916, οι τουρκικές αρχές της πόλης παρέδωσαν την εξουσία σε τριμελή επιτροπή με πρόεδρο τη μορφή που σέβονταν όλοι (χωρίς σχόλια θα σας παρακαλέσω), τον μητροπολίτη της Εκκλησίας του Ποντιακού Ελληνισμού, Χρύσανθο Φιλιππίδη.
Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του Τούρκου βαλή της Τραπεζούντας, κατά την παράδοση της εξουσίας στον Χρύσανθο : "Από Έλληνες καταλάβαμε αυτά τα εδάφη και σε Έλληνες τα παραδίδουμε".
Η προσωρινή κυβέρνηση της Τραπεζούντας διατήρηση την εξουσία για δυο χρόνια. Η περίοδος αυτή διακρίθηκε για την αρμονική συμβίωση χριστιανών και μουσουλμάνων. Η επανάσταση των Μπολσεβίκων όμως επέφερε δραματική αλλαγή της κατάστασης, καθώς η ηγεσία τους επεδίωξε εξαρχής προσέγγιση με την κεμαλική Τουρκία.
Η αποχώρηση του ρωσικού στρατού από την Τραπεζούντα, τον Φεβρουάριο του 1918, έφερε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τον ελληνικό πληθυσμό του Πόντου που έχει να αντιμετωπίσει πλέον τους διωγμούς που εξαπολύουν οι Τσέτες. Εκατόν πενήντα χιλιάδες εγκατέλειψαν τον Πόντο και οι περισσότεροι κατέφυγαν στη Ρωσία.
Το δράμα των Ελλήνων του Πόντου ευαισθητοποίησε άμεσα τις ποντιακές κοινότητες της Ρωσίας και τον Ιούλιο του 1918 συγκλήθηκε συνέδριο Ποντίων από τη Ν.Ρωσία, τον Καύκασο και τον Πόντο, στο οποίο αποφασίστηκε η δημιουργία ανεξάρτητου ποντιακού κράτους, με προσωρινή έδρα την πόλη Ροστόβ.
Άμεση ήταν η κινητοποίηση των Ποντίων της Ευρώπης και της Αμερικής, οι οποίοι ήδη από τον Φεβρουάριο του 1918 είχαν διοργανώσει Ποντιακό Συνέδριο στη Μασσαλία.
Πρωτεργτάτης της προσπάθειας των Ποντίων στο εξωτερικό ήταν ο πλούσιος έμπορος Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, ο οποίος ανέλαβε την ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης και των ξένων κυβερνήσεων.
Το συνέδριο της Μασσαλία κυκλοφόρησε χάρτη της διεκδικούμενης πον τιακής δημοκρατίας με το σύνθημα (στα γαλλικά): "ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ ΕΥΞΕΙΝΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΞΕΣΗΚΩΘΕΙΤΕ. ΘΥΜΙΣΤΕ ΣΤΑ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΑ ΕΘΝΗ ΤΑ ΥΨΙΣΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΑΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ"...
-------------------
Η ήττα της Τουρκίας στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο και η συνθηκολόγησή της αναζοπύρωσαν τις ελπίδες των Ελλήνων της Μικράς Ασίας για εθνική αποκατάσταση.
Ωστόσο ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ως επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη της Ειρήνης του 1918 στο Παρίσι, δεν περιέλαβε στο υπόμνημά του για τις ελληνικές διεκδικήσεις καμία αξίωση για την περιοχή του Πόντου...
Η συνέχεια αύριο.
Καλημέρα σε όλους και ας έχουμε μια ήρεμη εβδομάδα!
Υ.Γ. Στην φωτό βλέπουμε Έλληνες της Μικράς Ασίας να μεταφέρονται σιδηροδρομικώς στα τάγματα εργασίας.
Acentauri1974 🇬🇷 🇨🇾 retweeted
Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ=Μέρος Ε΄: "Η πρόοδος είναι ωραία λέξη, αλλά αυτό που τη δημιουργεί είναι η αλλαγή και η αλλαγή έχει πολλούς εχθρούς".
Ήδη από τον 19ο αιώνα ο Ελληνισμός του Πόντου άρχισε να σημειώνει αξιόλογη οικονομική και πολιτισμική άνοδο. Μια άνοδο που κορυφώθηκε στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα.
Οι παράγοντες που συνετέλεσαν αποφασιστικά, θα λέγαμε, στην οικονομική άνοδο του Ποντιακού Ελληνισμού ήταν : η εκμετάλλευση των μεταλείων (κυρίως της περιοχής της Αργυρούπολης), η εμπορική επικοινωνία ανάμεσα στα μεγάλα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας και η γειτνίαση με την ορθόδοξη Ρωσία.
Και αυτή η οικονομική αναπτυξη οδήγησε γρήγορα σε αντίστοιχη δημογραφική και πολιτισμική άνθηση.
Στα μεγάλα αστικά κέντρα του Πόντου υπήρχαν τυπογραφεία (κάποια στιγμή θα σας πω πολλά γι΄αυτά), λογοτεχνική περιοδικά, εφημερίδες, θέατρα. Σκεφτείτε μόνο ότι στις παραμονές της καταστροφής (το 1919) υπήρχαν ήδη πάνω από 85.000 μαθητές και ο αριθμός των σχολείων ξεπερνούσε τα 1.400.
Έχουμε αναπτύξει με ξεχωριστό νήμα τον "μεγαλοιδεατισμό", η επιρροή του οποίου, ως "επέκτασή" του μέσα από την ανάπτυξη σχέσεων με τον ελλαδικό κέντρο, σε συνδυασμό με την οικονομική και πολιτιστική ευημερία των Ποντίων δημιούργησαν αναπόφευκτα τόσο πολιτικές όσο και εθνικές φιλοδοξίες στα ηγετικά στελέχη των ποντιακών κοινοτήτων αλλά και στους επιφανείς Ποντίους της διασποράς.
Αν τώρα σε αυτά προσθέσουμε και την πολιτική των νεοτούρκων για εκκαθάρισης της Μικράς Ασίας από τους χριστιανικούς πληθυσμούς και τις απηνείς διώξεις των Ποντίων, αντιλαμβανόμαστε αμέσως γιατί άρχισε να φουντώνει στον Πόντο, από το 1916, το κίνημα για αυτόνομη Ποντιακή Δημοκρατία, δεδομένου ότι η μεγάλη απόσταση από τον ελλαδικό χώρο δεν ευνοούσε την ένωση του Πόντου με την Ελλάδα.
Μετά τη νίκη των Ρώσων επί των Τούρκων στο μέτωπο του Καυκάσου και την κατάληψη της Τραπεζούντας από τους Ρώσους, τον Απρίλιο του 1916, οι τουρκικές αρχές της πόλης παρέδωσαν την εξουσία σε τριμελή επιτροπή με πρόεδρο τη μορφή που σέβονταν όλοι (χωρίς σχόλια θα σας παρακαλέσω), τον μητροπολίτη της Εκκλησίας του Ποντιακού Ελληνισμού, Χρύσανθο Φιλιππίδη.
Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του Τούρκου βαλή της Τραπεζούντας, κατά την παράδοση της εξουσίας στον Χρύσανθο : "Από Έλληνες καταλάβαμε αυτά τα εδάφη και σε Έλληνες τα παραδίδουμε".
Η προσωρινή κυβέρνηση της Τραπεζούντας διατήρηση την εξουσία για δυο χρόνια. Η περίοδος αυτή διακρίθηκε για την αρμονική συμβίωση χριστιανών και μουσουλμάνων. Η επανάσταση των Μπολσεβίκων όμως επέφερε δραματική αλλαγή της κατάστασης, καθώς η ηγεσία τους επεδίωξε εξαρχής προσέγγιση με την κεμαλική Τουρκία.
Η αποχώρηση του ρωσικού στρατού από την Τραπεζούντα, τον Φεβρουάριο του 1918, έφερε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τον ελληνικό πληθυσμό του Πόντου που έχει να αντιμετωπίσει πλέον τους διωγμούς που εξαπολύουν οι Τσέτες. Εκατόν πενήντα χιλιάδες εγκατέλειψαν τον Πόντο και οι περισσότεροι κατέφυγαν στη Ρωσία.
Το δράμα των Ελλήνων του Πόντου ευαισθητοποίησε άμεσα τις ποντιακές κοινότητες της Ρωσίας και τον Ιούλιο του 1918 συγκλήθηκε συνέδριο Ποντίων από τη Ν.Ρωσία, τον Καύκασο και τον Πόντο, στο οποίο αποφασίστηκε η δημιουργία ανεξάρτητου ποντιακού κράτους, με προσωρινή έδρα την πόλη Ροστόβ.
Άμεση ήταν η κινητοποίηση των Ποντίων της Ευρώπης και της Αμερικής, οι οποίοι ήδη από τον Φεβρουάριο του 1918 είχαν διοργανώσει Ποντιακό Συνέδριο στη Μασσαλία.
Πρωτεργτάτης της προσπάθειας των Ποντίων στο εξωτερικό ήταν ο πλούσιος έμπορος Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, ο οποίος ανέλαβε την ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης και των ξένων κυβερνήσεων.
Το συνέδριο της Μασσαλία κυκλοφόρησε χάρτη της διεκδικούμενης πον τιακής δημοκρατίας με το σύνθημα (στα γαλλικά): "ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ ΕΥΞΕΙΝΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΞΕΣΗΚΩΘΕΙΤΕ. ΘΥΜΙΣΤΕ ΣΤΑ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΑ ΕΘΝΗ ΤΑ ΥΨΙΣΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΑΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ"...
-------------------
Η ήττα της Τουρκίας στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο και η συνθηκολόγησή της αναζοπύρωσαν τις ελπίδες των Ελλήνων της Μικράς Ασίας για εθνική αποκατάσταση.
Ωστόσο ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ως επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη της Ειρήνης του 1918 στο Παρίσι, δεν περιέλαβε στο υπόμνημά του για τις ελληνικές διεκδικήσεις καμία αξίωση για την περιοχή του Πόντου...
Η συνέχεια αύριο.
Καλημέρα σε όλους και ας έχουμε μια ήρεμη εβδομάδα!
Υ.Γ. Στην φωτό βλέπουμε Έλληνες της Μικράς Ασίας να μεταφέρονται σιδηροδρομικώς στα τάγματα εργασίας.
Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ=Μέρος Δ' : Τραγικά κεφάλαια της ιστορίας του ποντιακού αντάρτικου, η μάχη του Νεμπιένταγ, στην Πάφρα, όπου ελάχιστοι αντάρτες, υπερασπίζοντας 600 γυναικόπαιδα, αντιμετώπισαν ολόκληρο τουρκικό σύνταγμα. Το πρόβλημα προέκυψε όταν τους τελείωσαν τα πυρομαχικά. Και απέναντι σε ένα άριστα εξοπλισμένο εχθρό (και τι εχθρό!), προτίμησαν να σκοτωθούν μόνοι τους παρά να παραδοθούν.
Βεβαίως είχαμε και "άσχημες" στιγμές. Ενδεικτικά, δύο δραματικά περιστατικά, στο χωριό Νασλή και στο σπήλαιο της Μεγάρας, όπου οι Έλληνες οπλαρχηγοί, Γεώργιος Μεγαλομύσταξ και Ευκλείδης Κουρτίδης έδωσαν εντολή να θανατωθούν τα βρέφη που ήταν στην ομάδα και έκλαιγαν.
Βεβαίως δεν ήταν ψυχάκηδες και η εντολή δόθηκε προκειμένου να μην αντιληφθούν οι Τούρκοι τις θέσεις των ανταρτών.
Όσες αναφορές και να κάνουμε, ένα γεγονός είναι απολύτως βέβαιο: Η δράση των ποντιακών ανταρτικών ομάδων αποτέλεσε μόνιμο βραχνά για τους Τούρκους και είναι χαρακτηριστικό ότι ο Κεμάλ έριξε στη μάχη δύο ολόκληρες τουρκικές στρατιές, άριστα εξοπλισμένες, με στόχο να διαλύσουν το αντάρτικο κίνημα...
Όμως κανένα κίνημα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί "τέλειο".
Το αδύνατο σημείο του ποντιακού αντάρτικου κινήματος ήταν η έλλειψη ενιαίου καθοδηγητικού κέντρου. Αυτό από μόνο του δηλώνει "αταξία" καθώς δεν εξασφαλιζόταν ο συντονισμός της δράσης των διάσπαρτων, ολιγαριθμων μονάδων.
Αν και προς την κατεύθυνση αυτή εργάστηκε ακούραστα ο ποντιακής καταγωγής αξιωματικός του ελληνικού στρατού Χρυσόστομος Καραίσκος.
Οι προτάσεις του για αποστολή όπλων στον Πόντο και για συντονισμό της δράσης με τον ελληνικό τακτικό στρατό όμως, ουδέποτε εισακούστηκε από τις ελληνικές στρατιωτικές αρχές και την πολιτική ηγεσία. Και για να τα λέμε όλα...βενιζελική στην αρχικά και φιλοβασιλική αργότερα.
Και οι δύο δεν μπόρεσαν ποτέ να αντιληφθούν (ή δεν θέλησαν να το αντιληφθούν) τη σημασία που είχε η δράση ενός ελληνικού ανταρτικού κινήματος στα μετόπισθεν του τουρκικού στρατού.
Ο Ελληνισμός του Πόντου εγκαταλήφθηκε στην τύχη του. Οι αντάρτες χωρίς τρόφιμα και πολεμοφόδια, την ώρα που οι Κεμαλικοί εξοπλίζονταν αφειδώς από τους Μπολσεβίκους αλλά και από τους Δυτικούς, υποχρεώθηκαν αρχικά να δεχθούν την ανακωχή που πρότειναν οι Τούρκοι.
Μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης, οι λίγοι που επέζησαν, εγκατέλειψαν τα ηρωικά βουνά του Πόντου και αφού κατέβηκαν στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, διέφυγαν στην Ελλάδα...
-------------
Μικρό σήμερα γιατί το επόμενο κεφάλαιο αφορά την αυτόνομη Δημοκρατία του Πόντου.
Καλημέρα σε όλους!
Acentauri1974 🇬🇷 🇨🇾 retweeted
Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ=Μέρος Δ' : Τραγικά κεφάλαια της ιστορίας του ποντιακού αντάρτικου, η μάχη του Νεμπιένταγ, στην Πάφρα, όπου ελάχιστοι αντάρτες, υπερασπίζοντας 600 γυναικόπαιδα, αντιμετώπισαν ολόκληρο τουρκικό σύνταγμα. Το πρόβλημα προέκυψε όταν τους τελείωσαν τα πυρομαχικά. Και απέναντι σε ένα άριστα εξοπλισμένο εχθρό (και τι εχθρό!), προτίμησαν να σκοτωθούν μόνοι τους παρά να παραδοθούν.
Βεβαίως είχαμε και "άσχημες" στιγμές. Ενδεικτικά, δύο δραματικά περιστατικά, στο χωριό Νασλή και στο σπήλαιο της Μεγάρας, όπου οι Έλληνες οπλαρχηγοί, Γεώργιος Μεγαλομύσταξ και Ευκλείδης Κουρτίδης έδωσαν εντολή να θανατωθούν τα βρέφη που ήταν στην ομάδα και έκλαιγαν.
Βεβαίως δεν ήταν ψυχάκηδες και η εντολή δόθηκε προκειμένου να μην αντιληφθούν οι Τούρκοι τις θέσεις των ανταρτών.
Όσες αναφορές και να κάνουμε, ένα γεγονός είναι απολύτως βέβαιο: Η δράση των ποντιακών ανταρτικών ομάδων αποτέλεσε μόνιμο βραχνά για τους Τούρκους και είναι χαρακτηριστικό ότι ο Κεμάλ έριξε στη μάχη δύο ολόκληρες τουρκικές στρατιές, άριστα εξοπλισμένες, με στόχο να διαλύσουν το αντάρτικο κίνημα...
Όμως κανένα κίνημα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί "τέλειο".
Το αδύνατο σημείο του ποντιακού αντάρτικου κινήματος ήταν η έλλειψη ενιαίου καθοδηγητικού κέντρου. Αυτό από μόνο του δηλώνει "αταξία" καθώς δεν εξασφαλιζόταν ο συντονισμός της δράσης των διάσπαρτων, ολιγαριθμων μονάδων.
Αν και προς την κατεύθυνση αυτή εργάστηκε ακούραστα ο ποντιακής καταγωγής αξιωματικός του ελληνικού στρατού Χρυσόστομος Καραίσκος.
Οι προτάσεις του για αποστολή όπλων στον Πόντο και για συντονισμό της δράσης με τον ελληνικό τακτικό στρατό όμως, ουδέποτε εισακούστηκε από τις ελληνικές στρατιωτικές αρχές και την πολιτική ηγεσία. Και για να τα λέμε όλα...βενιζελική στην αρχικά και φιλοβασιλική αργότερα.
Και οι δύο δεν μπόρεσαν ποτέ να αντιληφθούν (ή δεν θέλησαν να το αντιληφθούν) τη σημασία που είχε η δράση ενός ελληνικού ανταρτικού κινήματος στα μετόπισθεν του τουρκικού στρατού.
Ο Ελληνισμός του Πόντου εγκαταλήφθηκε στην τύχη του. Οι αντάρτες χωρίς τρόφιμα και πολεμοφόδια, την ώρα που οι Κεμαλικοί εξοπλίζονταν αφειδώς από τους Μπολσεβίκους αλλά και από τους Δυτικούς, υποχρεώθηκαν αρχικά να δεχθούν την ανακωχή που πρότειναν οι Τούρκοι.
Μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης, οι λίγοι που επέζησαν, εγκατέλειψαν τα ηρωικά βουνά του Πόντου και αφού κατέβηκαν στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, διέφυγαν στην Ελλάδα...
-------------
Μικρό σήμερα γιατί το επόμενο κεφάλαιο αφορά την αυτόνομη Δημοκρατία του Πόντου.
Καλημέρα σε όλους!
Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ=Μέρος Γ΄: Το "Κεντρικό Συμβούλιο Ποντίων" των Αθηνών, εξέδωσε λεπτομερή έκθεση των κακουργημάτων που διεπράχθησαν από τους φανατισμένους Τούρκους (και έχουν το θράσος να λένε εμάς εθνικιστές) εναντίον των Ελλήνων του Πόντου.
Από την έκθεση αυτή θα αναφέρουμε λίγα, ενδεικτικά :
- "εν Κερασούντι εκ του εκ 14.000 ελληνικού πληθυσμού εναπέμειναν μόνο 4.000 γυναικόπαιδα λιμοκτονούντα"
- Για τις μεγάλες πόλεις Αμισό, Πάφρα και τη Μερζεφούντα : "Ουδαμού έγινε συστηματικωτέρα σφαγή και εξόντωσις της γενομένης εις την περιοχήν ταύτην. Την 5ην Απριλίου του 1921, τουρκικός στρατός εκ 10.000 ανδρών, υποβοηθούμενος υπό Τσέτηδων και χωρικών ήρχισεν αιφνιδίαν επίθεσιν κατά ολοκλήρου της περιφερείας Πάφρας. Εμπρησμοί, τυφεκισμοί, φόνοι δια λόγχης, απαγχονισμοί, ατιμώσεις. Έναν ολόκληρον μήνα διήρκεσε αυτή η φρικώδης καταστροφή. Όλα τα ελληνικά χωριά της περιοχής είχον μεταβληθεί εις σωρούς ερειπίων, οι δε κάτοικοι, πλην ελαχίστων, κατακρεουργήθησαν. Οι κάτοικοι του χωριού Μουσαμλή, απέχοντος τρίωρον από της πόλεως Πάφρας, ενεκλείσθησαν εις την μεγάλην οικίαν Τσιγάλογλου και πυρποληθείσης της οικίας κατεκάησαν όλοι..."
Όσο όμως κι αν οι γείτονες (αλλά και δικοί μας δυστυχώς) προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι φρικαλεότητες είναι γέννημα της νοσηρής φαντασίας μας, υπάρχουν αδιάψευστες μαρτυρίες, τόσο για τις εκτοπίσεις όσο και για τις σφαγές των Τούρκων εναντίον των Ελλήνων του Πόντου ξένων, Ευρωπαίων και Αμερικανών, παρατηρητών.
Για παράδειγμα, ο ταγματάρχης Γιόουελ (επικεφαλής της Αμερικανικής Επιτροπής Βοηθείας της Ανατολής), γράφει στην έκθεσή του :
"Οι εκτοπισθέντες εκ των παραλίων του Πόντου και του εσωτερικού Έλληνες από τα μέσα του 1921, άρχισαν να καταφθάνουν τον Οκτώβριο του 1921 στο Χαρπούτ. Δηλαδή, τα "απομεινάρια" των εκτοπιζομένων. Διότι εκ των 30.000 των προοριζομένων δια το Χαρπούτ, μόλις 5.000 έφτασαν. Οι υπόλοιποι πέθαναν στον δρόμο. Ένας Αμερικανός από την Επιτροπή μέτρησε πάνω στο δρόμο για το Χαρπούτ 1.500 πτώματα..."
Ή ο Αμερικανός δημοσιογράφος Γκίμπονς, ο οποίος γράφει τον Ιούνιο του 1922 στον "Αγγελιαφόρο της Βοστώνης" :
"Από 25.000 Έλληνες της περιφερείας Τραπεζούντος δεν απέμειναν παρά έξι μόνο ιερείς και δέκα πολίτες".
Ο απολογισμός των θυμάτων των τουρκικών διωγμών στον Πόντο, μόνο ως "φρικιαστικός" θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί. Από τους 650.000 Πόντιους εξοντώθηκαν οι 350.000.
Από αυτούς, 230.000 άνθρωποι εξοντώθηκαν κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ 50.000 (στην πλειονότητά τους γυναίκες και παιδιά), έχασαν τη ζωή τους από την κατάρρευση του Μικρασιατικού Μετώπου μέχρι την άνοιξη του 1924.
Αυτές οι άθλιες συνθήκες ζωής στα τάγματα εργασίας που αναφέραμε χθες, αλλά και οι διωγμοί στις πόλεις, ήταν λογικό και επόμενο να υποχρεώσουν (κατά κάποιο τρόπο) πολλούς Ποντίους, ήδη από το 1914, να αναζητήσουν καταφύγιο στα όρη της περιοχής.
Αυτοί ακριβώς οι Πόντιοι αποτέλεσαν τους πυρήνες των πρώτων ποντιακών ανταρτικών μονάδων, οι οποίες είχαν ως μέλημα την αυτοάμυνα των ελληνικών χωρών και εξασφάλιζαν αρχικά τον οπλισμό τους με επιθέσεις εναντίον ολιγάριθμων τουρκικών στρατιωτικών αποσπασμάτων.
Η συγκρότηση όμως "καθαρών" ανταρτικών σωμάτων άρχισε να λαμβάνει πιο οργανωμένο χαρακτήρα, μετά τη νίκη των Ρώσων επί των Τούρκων, στο μέτωπο του Καυκάσου και την κατάληψη της Τραπεζούντας, το 1916.
Τότε ήταν που οι Πόντιοι ενθαρρύνθηκαν και άρχισαν μάλιστα να προμηθεύονται όπλα από τις ποντιακές κοινότητες της Ρωσίας, αλλά και από τον ρωσικό στρατό.
Και είναι ακριβώς αυτή η περίοδος κατά την οποία το όνειρο των ανταρτών και ολόκληρου του ποντιακού λαού για τη δημιουργία της Ελληνικής Δημοκρατίας του Πόντου αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά.
Τα "αντιστασιακά" κινήματα, δεν θα ονομάζονταν έτσι, αν δεν είχαν πείσμα, θέληση και ομαδικότητα. Και αυτά τα τρία στοιχεία χρειάστηκε να τα εκμεταλλευθούν οι αντάρτες του Πόντου, όταν, η πολιτειακή μεταβολή στη Ρωσία, με την επανάσταση των Μπολσεβίκων, η αποχώρηση του ρωσικού στρατού από την Τραπεζούντα, η τουρκοσοβιετική προσέγγιση και η ανάπτυξη του κεμαλικού κινήματος, τους έφεραν (εκ των πραγμάτων) σε δύσκολη θέση.
Και δεν θα είναι υπερβολή αν αναφέρουμε πως στα απάτητα βουνά του Πόντου γράφτηκαν εκείνη την εποχή οι σελίδες μιας πραγματικής εποποιίας.
Μια από τις πρώτες αντάρτικες ομάδες που σχηματίστηκαν στον Πόντο από το 1916, ήταν εκείνη του καπετάνιου Βασιλείου Ανθόπουλου, γνωστού και ως Βασίλ-αγά ή Καρά-Βασίλ. Το πιστεύω αυτού του καπετάνιου όριζε ότι έπρεπε να γίνει "γενική επανάσταση" των Ποντίων, σε συνδυασμό με τη ρωσική προέλαση. Η ομάδα του Ανθόπουλου δρούσε στα μετόπισθεν του τουρκικού στρατού, καταστρέφονταν γέφυρες και προξενώντας ποικίλες δολιοφθορές...Και αυτές οι ενέργειες ήταν αρκετές για να γίνει σύντομα ο Ανθόπουλος ο φόβος και ο τρόμος των Τούρκων της περιοχής της περιφέρειας Αμισού.
Όμως δεν ήταν μόνο αυτός. Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες αντάρτες ήταν ο Αντών-Πασάς, ο οποίος διοικούσε την ομάδα με τη γυναίκα του καπετάνισσα Πελαγία. Προστατεύοντας τα ελληνικά χωριά, σύντομα έγινε το φόβητρο των τουρκικών συμμοριών. Μετά τον θάνατό του, το 1917, η ομάδα του συνέχισε τη δράση της με επικεφαλής την καπετάνισσα Πελαγία, ως το 1923.
Και φυσικά είχαμε και τον Πόντιο "Κολοκοτρώνη", τον 25χρονο Αναστάσιο Παπαδόπουλο, γνωστό και ως Κοτσά-Αναστάς, ο οποίος με λίγες εκατοντάδες άνδρες καθήλωσε για δυο μήνες μια ολόκληρη τουρκική μεραρχία με επικεφαλής τον Λιβά πασά στη θέση Κουρταλάν.
Για πόσους ακόμη να γράψουμε...
Ενδεικτικά ας αναφέρουμε τον Ιωάννη Κιαγχίδη από τη Γαλίαινα, τον Σάββα Ατματζίδη που βρήκε τραγικό θάνατο προσπαθώντας να σκοτώσει τον δήμιο του Ποντιακού Ελληνισμού, Τοπάλ Οσμάν, τον Ιπποκράτη Δεδέογλου, ο οποίος στα βουνά της Πάφρας έγινε ο αμείλικτος τιμωρός των Τούρκων εγκληματιών...
Όλοι μα όλοι γεμίζουν σελίδες άφθαστου ηρωισμού!
-------------------------
"Νιώθω σαν να χτυπάμε τα κεφάλια μας στα σίδερα.
Πολλά κεφάλια θα σπάσουν.
Μα κάποια στιγμή, θα σπάσουν και τα σίδερα."
Η συνέχεια αύριο!
Καλημέρα σε όλους!
Acentauri1974 🇬🇷 🇨🇾 retweeted
Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ=Μέρος Γ΄: Το "Κεντρικό Συμβούλιο Ποντίων" των Αθηνών, εξέδωσε λεπτομερή έκθεση των κακουργημάτων που διεπράχθησαν από τους φανατισμένους Τούρκους (και έχουν το θράσος να λένε εμάς εθνικιστές) εναντίον των Ελλήνων του Πόντου.
Από την έκθεση αυτή θα αναφέρουμε λίγα, ενδεικτικά :
- "εν Κερασούντι εκ του εκ 14.000 ελληνικού πληθυσμού εναπέμειναν μόνο 4.000 γυναικόπαιδα λιμοκτονούντα"
- Για τις μεγάλες πόλεις Αμισό, Πάφρα και τη Μερζεφούντα : "Ουδαμού έγινε συστηματικωτέρα σφαγή και εξόντωσις της γενομένης εις την περιοχήν ταύτην. Την 5ην Απριλίου του 1921, τουρκικός στρατός εκ 10.000 ανδρών, υποβοηθούμενος υπό Τσέτηδων και χωρικών ήρχισεν αιφνιδίαν επίθεσιν κατά ολοκλήρου της περιφερείας Πάφρας. Εμπρησμοί, τυφεκισμοί, φόνοι δια λόγχης, απαγχονισμοί, ατιμώσεις. Έναν ολόκληρον μήνα διήρκεσε αυτή η φρικώδης καταστροφή. Όλα τα ελληνικά χωριά της περιοχής είχον μεταβληθεί εις σωρούς ερειπίων, οι δε κάτοικοι, πλην ελαχίστων, κατακρεουργήθησαν. Οι κάτοικοι του χωριού Μουσαμλή, απέχοντος τρίωρον από της πόλεως Πάφρας, ενεκλείσθησαν εις την μεγάλην οικίαν Τσιγάλογλου και πυρποληθείσης της οικίας κατεκάησαν όλοι..."
Όσο όμως κι αν οι γείτονες (αλλά και δικοί μας δυστυχώς) προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι φρικαλεότητες είναι γέννημα της νοσηρής φαντασίας μας, υπάρχουν αδιάψευστες μαρτυρίες, τόσο για τις εκτοπίσεις όσο και για τις σφαγές των Τούρκων εναντίον των Ελλήνων του Πόντου ξένων, Ευρωπαίων και Αμερικανών, παρατηρητών.
Για παράδειγμα, ο ταγματάρχης Γιόουελ (επικεφαλής της Αμερικανικής Επιτροπής Βοηθείας της Ανατολής), γράφει στην έκθεσή του :
"Οι εκτοπισθέντες εκ των παραλίων του Πόντου και του εσωτερικού Έλληνες από τα μέσα του 1921, άρχισαν να καταφθάνουν τον Οκτώβριο του 1921 στο Χαρπούτ. Δηλαδή, τα "απομεινάρια" των εκτοπιζομένων. Διότι εκ των 30.000 των προοριζομένων δια το Χαρπούτ, μόλις 5.000 έφτασαν. Οι υπόλοιποι πέθαναν στον δρόμο. Ένας Αμερικανός από την Επιτροπή μέτρησε πάνω στο δρόμο για το Χαρπούτ 1.500 πτώματα..."
Ή ο Αμερικανός δημοσιογράφος Γκίμπονς, ο οποίος γράφει τον Ιούνιο του 1922 στον "Αγγελιαφόρο της Βοστώνης" :
"Από 25.000 Έλληνες της περιφερείας Τραπεζούντος δεν απέμειναν παρά έξι μόνο ιερείς και δέκα πολίτες".
Ο απολογισμός των θυμάτων των τουρκικών διωγμών στον Πόντο, μόνο ως "φρικιαστικός" θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί. Από τους 650.000 Πόντιους εξοντώθηκαν οι 350.000.
Από αυτούς, 230.000 άνθρωποι εξοντώθηκαν κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ 50.000 (στην πλειονότητά τους γυναίκες και παιδιά), έχασαν τη ζωή τους από την κατάρρευση του Μικρασιατικού Μετώπου μέχρι την άνοιξη του 1924.
Αυτές οι άθλιες συνθήκες ζωής στα τάγματα εργασίας που αναφέραμε χθες, αλλά και οι διωγμοί στις πόλεις, ήταν λογικό και επόμενο να υποχρεώσουν (κατά κάποιο τρόπο) πολλούς Ποντίους, ήδη από το 1914, να αναζητήσουν καταφύγιο στα όρη της περιοχής.
Αυτοί ακριβώς οι Πόντιοι αποτέλεσαν τους πυρήνες των πρώτων ποντιακών ανταρτικών μονάδων, οι οποίες είχαν ως μέλημα την αυτοάμυνα των ελληνικών χωρών και εξασφάλιζαν αρχικά τον οπλισμό τους με επιθέσεις εναντίον ολιγάριθμων τουρκικών στρατιωτικών αποσπασμάτων.
Η συγκρότηση όμως "καθαρών" ανταρτικών σωμάτων άρχισε να λαμβάνει πιο οργανωμένο χαρακτήρα, μετά τη νίκη των Ρώσων επί των Τούρκων, στο μέτωπο του Καυκάσου και την κατάληψη της Τραπεζούντας, το 1916.
Τότε ήταν που οι Πόντιοι ενθαρρύνθηκαν και άρχισαν μάλιστα να προμηθεύονται όπλα από τις ποντιακές κοινότητες της Ρωσίας, αλλά και από τον ρωσικό στρατό.
Και είναι ακριβώς αυτή η περίοδος κατά την οποία το όνειρο των ανταρτών και ολόκληρου του ποντιακού λαού για τη δημιουργία της Ελληνικής Δημοκρατίας του Πόντου αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά.
Τα "αντιστασιακά" κινήματα, δεν θα ονομάζονταν έτσι, αν δεν είχαν πείσμα, θέληση και ομαδικότητα. Και αυτά τα τρία στοιχεία χρειάστηκε να τα εκμεταλλευθούν οι αντάρτες του Πόντου, όταν, η πολιτειακή μεταβολή στη Ρωσία, με την επανάσταση των Μπολσεβίκων, η αποχώρηση του ρωσικού στρατού από την Τραπεζούντα, η τουρκοσοβιετική προσέγγιση και η ανάπτυξη του κεμαλικού κινήματος, τους έφεραν (εκ των πραγμάτων) σε δύσκολη θέση.
Και δεν θα είναι υπερβολή αν αναφέρουμε πως στα απάτητα βουνά του Πόντου γράφτηκαν εκείνη την εποχή οι σελίδες μιας πραγματικής εποποιίας.
Μια από τις πρώτες αντάρτικες ομάδες που σχηματίστηκαν στον Πόντο από το 1916, ήταν εκείνη του καπετάνιου Βασιλείου Ανθόπουλου, γνωστού και ως Βασίλ-αγά ή Καρά-Βασίλ. Το πιστεύω αυτού του καπετάνιου όριζε ότι έπρεπε να γίνει "γενική επανάσταση" των Ποντίων, σε συνδυασμό με τη ρωσική προέλαση. Η ομάδα του Ανθόπουλου δρούσε στα μετόπισθεν του τουρκικού στρατού, καταστρέφονταν γέφυρες και προξενώντας ποικίλες δολιοφθορές...Και αυτές οι ενέργειες ήταν αρκετές για να γίνει σύντομα ο Ανθόπουλος ο φόβος και ο τρόμος των Τούρκων της περιοχής της περιφέρειας Αμισού.
Όμως δεν ήταν μόνο αυτός. Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες αντάρτες ήταν ο Αντών-Πασάς, ο οποίος διοικούσε την ομάδα με τη γυναίκα του καπετάνισσα Πελαγία. Προστατεύοντας τα ελληνικά χωριά, σύντομα έγινε το φόβητρο των τουρκικών συμμοριών. Μετά τον θάνατό του, το 1917, η ομάδα του συνέχισε τη δράση της με επικεφαλής την καπετάνισσα Πελαγία, ως το 1923.
Και φυσικά είχαμε και τον Πόντιο "Κολοκοτρώνη", τον 25χρονο Αναστάσιο Παπαδόπουλο, γνωστό και ως Κοτσά-Αναστάς, ο οποίος με λίγες εκατοντάδες άνδρες καθήλωσε για δυο μήνες μια ολόκληρη τουρκική μεραρχία με επικεφαλής τον Λιβά πασά στη θέση Κουρταλάν.
Για πόσους ακόμη να γράψουμε...
Ενδεικτικά ας αναφέρουμε τον Ιωάννη Κιαγχίδη από τη Γαλίαινα, τον Σάββα Ατματζίδη που βρήκε τραγικό θάνατο προσπαθώντας να σκοτώσει τον δήμιο του Ποντιακού Ελληνισμού, Τοπάλ Οσμάν, τον Ιπποκράτη Δεδέογλου, ο οποίος στα βουνά της Πάφρας έγινε ο αμείλικτος τιμωρός των Τούρκων εγκληματιών...
Όλοι μα όλοι γεμίζουν σελίδες άφθαστου ηρωισμού!
-------------------------
"Νιώθω σαν να χτυπάμε τα κεφάλια μας στα σίδερα.
Πολλά κεφάλια θα σπάσουν.
Μα κάποια στιγμή, θα σπάσουν και τα σίδερα."
Η συνέχεια αύριο!
Καλημέρα σε όλους!
Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ=Μέρος Β΄: Αν ήθελα να το πιάσω σωστά το νήμα, θα έπρεπε να ξεκινήσω με μια γενική οροθέτηση της ιστορίας του Πόντου, ξεκινώντας από τα αρχαία χρόνια. Όμως έχω κάνει ήδη ένα νήμα για τον Πόντο, επομένως θα ασχοληθούμε εδώ μόνο με την γενοκτονία.
Οι διωγμοί των Ποντίων, ιστορικά τουλάχιστον, θα πρέπει να διακριθούν σε δυο περιόδους :
- στην πρώτη, από το 1914 έως το 1918
- στη δεύτερη, από το 1919 (ανάληψη της εξουσίας από το κίνημα Κεμάλ) έως το 1924, όταν και οι τελευταίοι Έλληνες εγκατέλειψαν τη Μικρασία με την ανταλλαγή των πληθυσμών.
Ας τα πάρουμε με την σειρά.
Εμπνευστές των διωγμών της πρώτης περιόδου ήταν οι Νεότουρκοι με την τριανδρία των Εμβέρ, Ταλαάτ και Τζεμάλ. Από την πρώτη στιγμή που αυτή η τριανδρία ανέβηκε στην εξουσία, έθεσαν ως πρωταρχικό στόχο της πολιτικής τους την εκδίωξη όλων των χριστιανικών πληθυσμών από τη Μικρά Ασία.
Όμως δεν ενεργούσαν μόνοι τους. Ο χάρτης άλλωστε των πολιτικών κινήσεων των διαφόρων κρατών της εποχής εκείνης, είναι γεμάτος από παράδρομους και μονοπάτια.
Στην προσπάθειά τους λοιπόν αυτή (της τριανδρίας εννοώ) ενθαρρύνονταν από τους Γερμανούς (όπως ακριβώς γίνεται και τώρα με "τρόπο") οι οποίοι διατηρούσαν τεράστια στρατιωτικά και οικονομικά συμφέροντα στην Τουρκία.
Ήδη από τους Βαλκανικούς Πολέμους, η Γερμανία προσπάθησε να υποδαυλίσει με κάθε τρόπο τον φανατισμό των Τούρκων εναντίον των ελληνικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας. Και κάθε τέτοια κίνηση έχει και τον εκτελεστή της.
Κεντρικό, λοιπόν, πρόσωπο στην τουρκική πολιτική της Γερμανίας, ήταν ο στρατηγός Λίμαν φον Σάντερς, ο οποίος είχε αναλάβει την αναδιοργάνωση του τουρκικού στρατού.
"Αυτοί που μπορούν να σε κάνουν να πιστέψεις απιθανότητες, είναι ικανοί να σε πείσουν να διαπράξεις φρικαλεότητες", έλεγε ο Βολταίρος.
Και κάτω ακριβώς από αυτή την καθοδήγηση του Σάντερς, το καθεστώς των Νεοτούρκων προχώρησε αρχικά στην γενοκτονία των Αρμενίων, το 1915, και στη συνέχεια στις εκτοπίσεις των ελληνικών πληθυσμών, με πρώτους τους Έλληνες του δυτικού Πόντου.
Κάθε στόχος όμως, χρειάζεται και το ανάλογο μέσον. Βασικό μέσον για την επίτευξη του στόχου της τριανδρίας αποτέλεσε η επιστράτευση των χριστιανικών πληθυσμών αμέσως μετά την έξοδο της Τουρκίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Γερμανίας (φυσικά) και της Αυστροουγγαρίας.
Επιστράτευση ναι, αλλά κάπως...ιδιόρρυθμη.
Οι χριστιανοί που επιστρατεύονταν δεν προορίζονταν, φυσικά, για ένοπλες θέσεις, με το πρόσχημα ότι η Τουρκία δεν θα μπορούσε να τους έχει εμπιστοσύνη, αλλά για τη στελέχωση των διαβόητων ταγμάτων εργασίας, γνωστών ως "αμελέ ταμπούρ".
Οι συνθήκες διαβίωσης στα τάγματα εργασίας ήταν κυριολεκτικά απάνθρωπες (γερμανική τακτική αυτά που θα την συναντήσουμε, ιστορικά, και στα επόμενα χρόνια, με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα).
Οι χριστιανοί στρατιώτες που μετείχαν σε αυτά δούλευαν με εξοντωτικούς ρυθμούς, μερικές φορές κάτω από πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, χωρίς την απαραίτητη ένδυση προστασίας και υποσιτίζονταν.
Αποτέλεσμα αυτών ήταν πολλοί να πεθάνουν από τις κακουχίες και την εξάντληση.
Οι διώξεις συνεχίστηκαν, ίσως όχι με τον ρυθμό που επιθυμούσαν, γιατί το πολιτικό σκηνικό άλλαξε. Όμως εμφανίστηκε στο προσκήνιο ο "περίφημος" Κεμάλ (το πουλέν των Τούρκων), ο οποίος υιοθέτησε από την πρώτη στιγμή τη βασική αρχή της πολιτικής των Νεοτούρκων : "Η Τουρκία στους Τούρκους".
Έχοντας φύγει από τον χάρτη οι Αρμένιοι, οι οποίοι είχαν εξοντωθεί ολοσχερών από το 1915), ποιοι έμεναν; Μα φυσικά οι ελληνικοί πληθυσμοί.
Έτσι, οι διώξεις συστηματοποιήθηκαν με την ανάληψη της εξουσίας από τον Κεμάλ (η Τουρκία εκείνη την περίοδο είχε δυο "κυβερνήτες) και την αποβίβασή του (θεωρητικά με άλλο σκοπό) στη Σαμψούντα του Πόντου, τον Μάιο του 1919.
Και σε αυτή την περίπτωση, εφ΄όσον είχαμε στόχο, έπρεπε να υπάρχει και μέσον. Πρωταγωνιστικό ρόλο τις διώξεις εναντίον των Ελλήνων του Πόντου την περίοδο αυτή, διαδραμάτισαν οι "Τσέτες", ένα άτακτο σώμα τουρκικής χωροφυλακής, το οποίο απαρτίστηκε από πρώην τρόφιμους φυλακών, καταδικασμένους για βαρύτατα εγκλήματα στους οποίους δόθηκε το "τυράκι" της αμνηστίας, προκειμένουν να μπορέσουν να επιδοθού ανενόχλητοι (και με την ευχή των αρχών) στο ανελέητο κυνηγητό των ελληνικών πληθυσμών.
Η ιστορία έχει γράψει με μαύρα γράμματα το όνομα ενός αρχηγού του σώματος αυτού των εγκληματιών (εκτός των άλλων, γιατί ήταν πολλοί). Μιλάμε για τον
Τοπάλ Οσμάν (τον οποίο ακόμη και σήμερα, πολλοί γείτονες, δυστυχώς, τον έχουν ως πρότυπο), τον κουτσό διοικητή της Κερασούντας, έναν αγράμματο πρώην βαρκάρη, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την ολοσχερή εξόντωση πληθυσμών ολόκληρων χωριών και πόλεων.
Οι εκτοπίσεις των Ποντίων συνεχίστηκαν και εντατικοποιήθηκαν.
Σε ένα κείμενο της Κεντρικής Ένωσης Ποντίων Ελλήνων προς την Ελληνική Στρατιωτική Αποστολή το 1919, διαβάζουμε :
"Οι Τούρκοι εκτόπιζαν και εξόριζαν τους Έλληνες πάντοτε τον χειμώνα και μέσα στη βαρύτερη κακοκαιρία, χωρίς να τους επιτρέψουν να παραλάβουν ούτε τρόφιμα, ούτε στρώματα. Δεν επέτρεπαν για κανένα λόγο να δώσουν βοήθεια στους γέρους γονείς ή στα ανήλικα παιδιά και στους αρρώστους, οι οποίοι εγκαταλείπονταν στα φαράγγια και πέθαιναν από την πείνα ή τους αποτελείωνε η λόγχη των Τούρκων.
Σε διάφορα μέρη της χώρας, ιδρύθηκαν λουτρά δήθεν για στρατιωτικούς σκοπούς (σας θυμίζει κάτι;). Έβαζαν κατά εκατοντάδες, άνδρες, γυναίκες και παιδιά στα λουτρά, γυμνούς με θερμοκρασία 40 βαθμούς. Όταν έβγαιναν από το λουτρό, τους ανάγκαζαν να παρατάσσονται στο χιόνι και με θερμοκρασία κάτω του μηδενός και να περιμένουν την επίσκεψη του αστυνόμου για καταμέτρηση, ο οποίος δεν ερχόταν προτού περάσει μια ώρα.
Έπειτα περίμεναν τον γιατρό για ιατρική επιθεώρηση άλλη μια ώρα. Κατά την επιθεώρηση χαρακτηρίζονταν ως άρρωστοι οι νεώτεροι και υγιέστατοι, οι οποίοι θανατώνονταν κατά την αποστολή στο νοσοκομείο..."
Η αλήθεια είναι (ιστορικά πάντα) ότι τα τουρκικά λουτρά της Νικόπολης, του Έρπαα και της Σεβάστειας δεν υστερούν σε τίποτε, συγκρινόμενα με το Άουσβιτς και το Νταχάου.
Οι διώξεις όμως αυτές, στις άλλοτε ανθηρές πόλεις του Πόντου πήραν ήδη από το 1921, πριν δηλαδή από την κατάρρευση του μετώπου, διαστάσεις σφαγής...
Γι΄αυτές όμως και για πολλά ακόμη, το αντάρτικο, την αυτόνομη Δημοκρατία του Πόντου, τις κινήσεις του Βενιζέλου και τον ξεριζωμό, θα συνεχίσουμε από αύριο.
Καλημέρα σε όλους!
Acentauri1974 🇬🇷 🇨🇾 retweeted
Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ=Μέρος Β΄: Αν ήθελα να το πιάσω σωστά το νήμα, θα έπρεπε να ξεκινήσω με μια γενική οροθέτηση της ιστορίας του Πόντου, ξεκινώντας από τα αρχαία χρόνια. Όμως έχω κάνει ήδη ένα νήμα για τον Πόντο, επομένως θα ασχοληθούμε εδώ μόνο με την γενοκτονία.
Οι διωγμοί των Ποντίων, ιστορικά τουλάχιστον, θα πρέπει να διακριθούν σε δυο περιόδους :
- στην πρώτη, από το 1914 έως το 1918
- στη δεύτερη, από το 1919 (ανάληψη της εξουσίας από το κίνημα Κεμάλ) έως το 1924, όταν και οι τελευταίοι Έλληνες εγκατέλειψαν τη Μικρασία με την ανταλλαγή των πληθυσμών.
Ας τα πάρουμε με την σειρά.
Εμπνευστές των διωγμών της πρώτης περιόδου ήταν οι Νεότουρκοι με την τριανδρία των Εμβέρ, Ταλαάτ και Τζεμάλ. Από την πρώτη στιγμή που αυτή η τριανδρία ανέβηκε στην εξουσία, έθεσαν ως πρωταρχικό στόχο της πολιτικής τους την εκδίωξη όλων των χριστιανικών πληθυσμών από τη Μικρά Ασία.
Όμως δεν ενεργούσαν μόνοι τους. Ο χάρτης άλλωστε των πολιτικών κινήσεων των διαφόρων κρατών της εποχής εκείνης, είναι γεμάτος από παράδρομους και μονοπάτια.
Στην προσπάθειά τους λοιπόν αυτή (της τριανδρίας εννοώ) ενθαρρύνονταν από τους Γερμανούς (όπως ακριβώς γίνεται και τώρα με "τρόπο") οι οποίοι διατηρούσαν τεράστια στρατιωτικά και οικονομικά συμφέροντα στην Τουρκία.
Ήδη από τους Βαλκανικούς Πολέμους, η Γερμανία προσπάθησε να υποδαυλίσει με κάθε τρόπο τον φανατισμό των Τούρκων εναντίον των ελληνικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας. Και κάθε τέτοια κίνηση έχει και τον εκτελεστή της.
Κεντρικό, λοιπόν, πρόσωπο στην τουρκική πολιτική της Γερμανίας, ήταν ο στρατηγός Λίμαν φον Σάντερς, ο οποίος είχε αναλάβει την αναδιοργάνωση του τουρκικού στρατού.
"Αυτοί που μπορούν να σε κάνουν να πιστέψεις απιθανότητες, είναι ικανοί να σε πείσουν να διαπράξεις φρικαλεότητες", έλεγε ο Βολταίρος.
Και κάτω ακριβώς από αυτή την καθοδήγηση του Σάντερς, το καθεστώς των Νεοτούρκων προχώρησε αρχικά στην γενοκτονία των Αρμενίων, το 1915, και στη συνέχεια στις εκτοπίσεις των ελληνικών πληθυσμών, με πρώτους τους Έλληνες του δυτικού Πόντου.
Κάθε στόχος όμως, χρειάζεται και το ανάλογο μέσον. Βασικό μέσον για την επίτευξη του στόχου της τριανδρίας αποτέλεσε η επιστράτευση των χριστιανικών πληθυσμών αμέσως μετά την έξοδο της Τουρκίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Γερμανίας (φυσικά) και της Αυστροουγγαρίας.
Επιστράτευση ναι, αλλά κάπως...ιδιόρρυθμη.
Οι χριστιανοί που επιστρατεύονταν δεν προορίζονταν, φυσικά, για ένοπλες θέσεις, με το πρόσχημα ότι η Τουρκία δεν θα μπορούσε να τους έχει εμπιστοσύνη, αλλά για τη στελέχωση των διαβόητων ταγμάτων εργασίας, γνωστών ως "αμελέ ταμπούρ".
Οι συνθήκες διαβίωσης στα τάγματα εργασίας ήταν κυριολεκτικά απάνθρωπες (γερμανική τακτική αυτά που θα την συναντήσουμε, ιστορικά, και στα επόμενα χρόνια, με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα).
Οι χριστιανοί στρατιώτες που μετείχαν σε αυτά δούλευαν με εξοντωτικούς ρυθμούς, μερικές φορές κάτω από πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, χωρίς την απαραίτητη ένδυση προστασίας και υποσιτίζονταν.
Αποτέλεσμα αυτών ήταν πολλοί να πεθάνουν από τις κακουχίες και την εξάντληση.
Οι διώξεις συνεχίστηκαν, ίσως όχι με τον ρυθμό που επιθυμούσαν, γιατί το πολιτικό σκηνικό άλλαξε. Όμως εμφανίστηκε στο προσκήνιο ο "περίφημος" Κεμάλ (το πουλέν των Τούρκων), ο οποίος υιοθέτησε από την πρώτη στιγμή τη βασική αρχή της πολιτικής των Νεοτούρκων : "Η Τουρκία στους Τούρκους".
Έχοντας φύγει από τον χάρτη οι Αρμένιοι, οι οποίοι είχαν εξοντωθεί ολοσχερών από το 1915), ποιοι έμεναν; Μα φυσικά οι ελληνικοί πληθυσμοί.
Έτσι, οι διώξεις συστηματοποιήθηκαν με την ανάληψη της εξουσίας από τον Κεμάλ (η Τουρκία εκείνη την περίοδο είχε δυο "κυβερνήτες) και την αποβίβασή του (θεωρητικά με άλλο σκοπό) στη Σαμψούντα του Πόντου, τον Μάιο του 1919.
Και σε αυτή την περίπτωση, εφ΄όσον είχαμε στόχο, έπρεπε να υπάρχει και μέσον. Πρωταγωνιστικό ρόλο τις διώξεις εναντίον των Ελλήνων του Πόντου την περίοδο αυτή, διαδραμάτισαν οι "Τσέτες", ένα άτακτο σώμα τουρκικής χωροφυλακής, το οποίο απαρτίστηκε από πρώην τρόφιμους φυλακών, καταδικασμένους για βαρύτατα εγκλήματα στους οποίους δόθηκε το "τυράκι" της αμνηστίας, προκειμένουν να μπορέσουν να επιδοθού ανενόχλητοι (και με την ευχή των αρχών) στο ανελέητο κυνηγητό των ελληνικών πληθυσμών.
Η ιστορία έχει γράψει με μαύρα γράμματα το όνομα ενός αρχηγού του σώματος αυτού των εγκληματιών (εκτός των άλλων, γιατί ήταν πολλοί). Μιλάμε για τον
Τοπάλ Οσμάν (τον οποίο ακόμη και σήμερα, πολλοί γείτονες, δυστυχώς, τον έχουν ως πρότυπο), τον κουτσό διοικητή της Κερασούντας, έναν αγράμματο πρώην βαρκάρη, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την ολοσχερή εξόντωση πληθυσμών ολόκληρων χωριών και πόλεων.
Οι εκτοπίσεις των Ποντίων συνεχίστηκαν και εντατικοποιήθηκαν.
Σε ένα κείμενο της Κεντρικής Ένωσης Ποντίων Ελλήνων προς την Ελληνική Στρατιωτική Αποστολή το 1919, διαβάζουμε :
"Οι Τούρκοι εκτόπιζαν και εξόριζαν τους Έλληνες πάντοτε τον χειμώνα και μέσα στη βαρύτερη κακοκαιρία, χωρίς να τους επιτρέψουν να παραλάβουν ούτε τρόφιμα, ούτε στρώματα. Δεν επέτρεπαν για κανένα λόγο να δώσουν βοήθεια στους γέρους γονείς ή στα ανήλικα παιδιά και στους αρρώστους, οι οποίοι εγκαταλείπονταν στα φαράγγια και πέθαιναν από την πείνα ή τους αποτελείωνε η λόγχη των Τούρκων.
Σε διάφορα μέρη της χώρας, ιδρύθηκαν λουτρά δήθεν για στρατιωτικούς σκοπούς (σας θυμίζει κάτι;). Έβαζαν κατά εκατοντάδες, άνδρες, γυναίκες και παιδιά στα λουτρά, γυμνούς με θερμοκρασία 40 βαθμούς. Όταν έβγαιναν από το λουτρό, τους ανάγκαζαν να παρατάσσονται στο χιόνι και με θερμοκρασία κάτω του μηδενός και να περιμένουν την επίσκεψη του αστυνόμου για καταμέτρηση, ο οποίος δεν ερχόταν προτού περάσει μια ώρα.
Έπειτα περίμεναν τον γιατρό για ιατρική επιθεώρηση άλλη μια ώρα. Κατά την επιθεώρηση χαρακτηρίζονταν ως άρρωστοι οι νεώτεροι και υγιέστατοι, οι οποίοι θανατώνονταν κατά την αποστολή στο νοσοκομείο..."
Η αλήθεια είναι (ιστορικά πάντα) ότι τα τουρκικά λουτρά της Νικόπολης, του Έρπαα και της Σεβάστειας δεν υστερούν σε τίποτε, συγκρινόμενα με το Άουσβιτς και το Νταχάου.
Οι διώξεις όμως αυτές, στις άλλοτε ανθηρές πόλεις του Πόντου πήραν ήδη από το 1921, πριν δηλαδή από την κατάρρευση του μετώπου, διαστάσεις σφαγής...
Γι΄αυτές όμως και για πολλά ακόμη, το αντάρτικο, την αυτόνομη Δημοκρατία του Πόντου, τις κινήσεις του Βενιζέλου και τον ξεριζωμό, θα συνεχίσουμε από αύριο.
Καλημέρα σε όλους!
Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ= Ενός λαού που ή ιστορία χάνεται στα βάθη των αιώνων. Ένας λαμπρός πολιτισμός με τεράστια προφορική και γραπτή παράδοση, ο Ποντιακός Ελληνισμός υπέστη από την Τουρκία όλα εκείνα τα δεινά, τα οποία με τη σύμβαση του ΟΗΕ του 1948, χαρακτηρίζονται ως "γενοκτονία".
Αν και ανάλογες τραγωδίες άλλων λαών (όπως των Εβραίων και των Αρμενίων) είναι γνωστές πλέον όχι μόνο σε γενικές γραμμές αλλά και στις πιο ανατριχιαστικές τους λεπτομέρειες, εντούτοις το δράμα του ξεριζωμένου Ποντιακού Ελληνισμού παρέμενε στη σκιά, όχι μόνο για τους ξένους αλλά και για τους ίδιους τους Έλληνες, οι οποίοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία αγνοούσαν την περιπέτεια ενός από τα πιο ζωντανά κομμάτια του Ελληνισμού.
Για δεκαετίες το επίσημο ελληνικό κράτος τηρούσε (όσον αφορά στην προσπάθεια αφανισμού των Ποντίων), πολιτική λήθης ή καλύτερα εξαφάνισης της ιστορικής μνήμης και μόλις το 1991, η 19η Μαίου ανακηρύχθηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο ημέρα εθνικής μνήμης για τη γενοκτονία των Ποντίων.
Αποτελώντας τμήμα της γενικότερης τραγωδίας των Ελλήνων της Μικρασίας, η ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού από το 1916 έως το 1922 χαρακτηρίζεται από δυο ιδιαιτερότητες :
την ένοπλη δράση αντάρτικων σωμάτων στα βουνά και την απόπειρα δημιουργίας αυτόνομης δημοκρατίας.
Δυστυχώς η ελληνική εξωτερική πολιτική της εποχής δεν συμπεριέλαβε στους σχεδιασμούς της το θέμα των Ποντίων (εκτός από μεμονωμένες περιπτώσεις), σφάλμα ολέθριο, το οποίο αν είχε αποφευχθεί θα μπορούσε ενδεχομένως να αποτρέψει την τραγική έκβαση της ελληνικής εκστρατείας στη Μικρασία...
--------------------
–Ἔπαρ’ υιέ μ’ την σπάθην σου, τ’ Ελλένικον κοντάρι σ’
δέβ’ ἀτουνούς, σκόρπισον ἀτ’ς σὰν ἄνεμος τὰ φύλλα.
–Χίλιους ἔκοψα τὴν πιρνήν, χίλιους τὸ μεσημέριν,
μὰ ὁ Θὸς ἔστεσεν τὴν βροχὴν καὶ βρέχει Τουρκοπούλεα,
ὁ Θεὸς ἔστεσεν τὴν βροντήν, βροντοῦν τὰ ἐγκλησίας.
– Ντ’ ἐποίκαμεν σὲ νὲ Θεέ, ’ς σὸ αἷμαν βουτεμένοι!
Σεράντα χρόνια χτίσκουνταν τοῦ Ἕλλενου τὸ κάστρον
κι’ ἀτώρα νὰ χαλάεται μὲ τὸ βαρὺν τὴν σπάθην!
Ἐκεῖ πουλλία κελαηδοῦν μὲ φλιβερὸν λαλίαν,
ἐκεῖ Ἕλλενοι ἀπέθεναν, μύρεα παλληκάρεα!
---------------------
Θα πούμε σιγά σιγά κάποια πράγματα. Κυρίως για την αιμοσταγή τριανδρία των Νεοτούρκων : Εμβέρ, Ταλαάτ,Τζεμάλ...
Καλημέρα σε όλους
Acentauri1974 🇬🇷 🇨🇾 retweeted
Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ= Ενός λαού που ή ιστορία χάνεται στα βάθη των αιώνων. Ένας λαμπρός πολιτισμός με τεράστια προφορική και γραπτή παράδοση, ο Ποντιακός Ελληνισμός υπέστη από την Τουρκία όλα εκείνα τα δεινά, τα οποία με τη σύμβαση του ΟΗΕ του 1948, χαρακτηρίζονται ως "γενοκτονία".
Αν και ανάλογες τραγωδίες άλλων λαών (όπως των Εβραίων και των Αρμενίων) είναι γνωστές πλέον όχι μόνο σε γενικές γραμμές αλλά και στις πιο ανατριχιαστικές τους λεπτομέρειες, εντούτοις το δράμα του ξεριζωμένου Ποντιακού Ελληνισμού παρέμενε στη σκιά, όχι μόνο για τους ξένους αλλά και για τους ίδιους τους Έλληνες, οι οποίοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία αγνοούσαν την περιπέτεια ενός από τα πιο ζωντανά κομμάτια του Ελληνισμού.
Για δεκαετίες το επίσημο ελληνικό κράτος τηρούσε (όσον αφορά στην προσπάθεια αφανισμού των Ποντίων), πολιτική λήθης ή καλύτερα εξαφάνισης της ιστορικής μνήμης και μόλις το 1991, η 19η Μαίου ανακηρύχθηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο ημέρα εθνικής μνήμης για τη γενοκτονία των Ποντίων.
Αποτελώντας τμήμα της γενικότερης τραγωδίας των Ελλήνων της Μικρασίας, η ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού από το 1916 έως το 1922 χαρακτηρίζεται από δυο ιδιαιτερότητες :
την ένοπλη δράση αντάρτικων σωμάτων στα βουνά και την απόπειρα δημιουργίας αυτόνομης δημοκρατίας.
Δυστυχώς η ελληνική εξωτερική πολιτική της εποχής δεν συμπεριέλαβε στους σχεδιασμούς της το θέμα των Ποντίων (εκτός από μεμονωμένες περιπτώσεις), σφάλμα ολέθριο, το οποίο αν είχε αποφευχθεί θα μπορούσε ενδεχομένως να αποτρέψει την τραγική έκβαση της ελληνικής εκστρατείας στη Μικρασία...
--------------------
–Ἔπαρ’ υιέ μ’ την σπάθην σου, τ’ Ελλένικον κοντάρι σ’
δέβ’ ἀτουνούς, σκόρπισον ἀτ’ς σὰν ἄνεμος τὰ φύλλα.
–Χίλιους ἔκοψα τὴν πιρνήν, χίλιους τὸ μεσημέριν,
μὰ ὁ Θὸς ἔστεσεν τὴν βροχὴν καὶ βρέχει Τουρκοπούλεα,
ὁ Θεὸς ἔστεσεν τὴν βροντήν, βροντοῦν τὰ ἐγκλησίας.
– Ντ’ ἐποίκαμεν σὲ νὲ Θεέ, ’ς σὸ αἷμαν βουτεμένοι!
Σεράντα χρόνια χτίσκουνταν τοῦ Ἕλλενου τὸ κάστρον
κι’ ἀτώρα νὰ χαλάεται μὲ τὸ βαρὺν τὴν σπάθην!
Ἐκεῖ πουλλία κελαηδοῦν μὲ φλιβερὸν λαλίαν,
ἐκεῖ Ἕλλενοι ἀπέθεναν, μύρεα παλληκάρεα!
---------------------
Θα πούμε σιγά σιγά κάποια πράγματα. Κυρίως για την αιμοσταγή τριανδρία των Νεοτούρκων : Εμβέρ, Ταλαάτ,Τζεμάλ...
Καλημέρα σε όλους
Acentauri1974 🇬🇷 🇨🇾 retweeted
Επίθεση-αστραπή σε Θράκη και Αιγαίο ετοίμαζε ο Ερντογάν: Στο φως από το Nordic Monitor το σχέδιο για πλήγματα κατά της Ελλάδας * Πώς η παρουσία ΗΠΑ και Γαλλίας λειτουργεί αποτρεπτικά στα σχέδια εισβολής.
#hellasjournal #Ερντογάν #Αιγαίο #NordicMonitor
hellasjournal.com/2025/04/ep…
Acentauri1974 🇬🇷 🇨🇾 retweeted
Κυβέρνηση ΟΦΑ
Πέρυσι ο κ. Φλωρίδης έλεγε ότι το ισχύον νομικό πλαίσιο για την παρένθεση μητρότητα αποτελούσε ισχυρό εχέγγυο για τα δικαιώματα των παιδιών και των γυναικών (εικόνα 1).
Σήμερα διαβάζω ότι θα προχωρήσει σε νομοθετικές αλλαγές στην παρένθετη μητρότητα για να προστατεύσει τις γυναίκες από το τραφικινκ και το εμπόριο παιδιών (εικόνες 2 και 3)!
Οι άνθρωποι είναι ΟΠΟΥ ΦΥΣΑΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ κυριολεκτικά.
Εγώ, ο ΑΣΧΕΤΟΣ, έχω κάνει ΕΝΑ ΣΩΡΟ αναρτήσεις, εδώ και χρόνια, για το πρόβλημα με τη παρένθετη μητρότητα στην Ελλάδα που αναπόφευκτα οδηγεί σε εμπόριο παιδιών και εκμετάλλευση γυναικών.
Έχω γράψει ξανά και ξανά για τα σχετικά ρεπορτάζ του DW.
Λοιπόν το πρόβλημα ΔΕΝ είναι στις νομοθετικές προβλέψεις για την παρένθετη μητρότητα.
Το πρόβλημα είναι ότι επιτρέπεται η παρένθετη μητρότητα γενικά. ΚΑΚΩΣ.
Πρέπει να ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΕΙ πλήρως και να αφήσει ίσως μια εξαίρεση: η παρένθετη μητέρα να είναι συγγενής ή μακροχρόνια φίλη της μητέρας.
Οτιδήποτε άλλο βρωμάει εμπόριο.
Acentauri1974 🇬🇷 🇨🇾 retweeted
Πάει στην Αθήνα του,έγινε δική ΤΟΥ η Αθήνα,του γενίτσαρου.
Και ο Κατσίφας στην Βόρεια Ήπειρο του πήγαινε και ήθελε να σηκώσει την Ελληνική σημαία όπως ορίζει το Πρωτοκολλο τη Κέρκυρας που υπογράψατε και εσείς οι τηγανοκέφαλοι.
Καλά να πάθουμε να μας ξεφτιλίζουν πουθενάδες αφού τα μούλικα ψηφίζουν σκουπίδια.
unavailable
Acentauri1974 🇬🇷 🇨🇾 retweeted
ελληνες κοιμούνται στον δρόμο, οι λαθρομεταναστες στα hot spot με σομπες ρευμα νερο φαγητο ιντερνετ και 400 ευρω στο χερι καθε μηνα άλλα δεν το λέμε γιατί θα μας πουν ρατσιστές και φασίστες!!!!
Acentauri1974 🇬🇷 🇨🇾 retweeted
Sure is insanely ironic that the people shooting bullets into Tesla stores, burning down cars and generally being violent are calling me a Nazi when I have done literally zero violence at all 🤷♂️
This quoted post is unavailable.
Acentauri1974 🇬🇷 🇨🇾 retweeted
Με αυτή την άφησα πάει ο Ράμα στα Χανιά...... Δεν πάμε καλά !!!
Ένας γαμημένους εισαγγελέας δεν υπάρχει να τον στείλει στον διάολο?!?
Acentauri1974 🇬🇷 🇨🇾 retweeted
Φέτος ήταν τα 50 χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
Όχι μόνο δεν έγιναν εκδηλώσεις μνήμης και αφύπνισης, αλλά υπογράψαμε Διακήρυξη Φιλίας με τους Τούρκους ξεχνώντας την τουρκική κατοχή.
Ευτυχώς ήρθαν τα παλληκάρια της ΣΜΥΝ να μας θυμίσουν ότι η Κύπρος είναι ελληνική!
Acentauri1974 🇬🇷 🇨🇾 retweeted
Γράφει ο κεμαλιστής ιμαμογλου κάτι ασυναρτησίες ότι δήθεν η Τουρκία είναι χώρα με βαθιά δημοκρατική παράδοση που την διαβρώνει ο Ερντογάν. Η Τουρκία ΠΟΤΕ δεν υπήρξε δημοκρατία, αυτά είναι τουρκοκεμαλικές προπαγάνδες για την διεθνή εικόνα της. Και ο ελληνικός τύπος τα αναπαράγει.
«Είμαι ο βασικός αντίπαλος του Ερντογάν»: Άρθρο του Ιμάμογλου προς τους ΝΥΤ και την παγκόσμια κοινή γνώμη
ethnos.gr/World/article/3600…
Acentauri1974 🇬🇷 🇨🇾 retweeted
"Ίσως το πιο δραστικό μέτρο για να ανέβει ο κατώτατος μισθός είναι να καταργήσουμε τους υποκατώτατους πολιτικούς που αποφασίζουν για τη ζωή μας. Ούτε αυτό όμως γίνεται με νόμο. Γίνεται με ψήφο."
Κατώτατος μισθός και υποκατώτατοι πολιτικοί | Capital capital.gr/arthra/3317662/ka…
#κατωτατος_μισθος
Acentauri1974 🇬🇷 🇨🇾 retweeted
"Η ανώτατη απάτη του κατώτατου μισθού" Διάβασε γιατί οι μισθοί δεν ανεβαίνουν με νόμους. Το άρθρο είναι γραμμένο το 2013. Τίποτε δεν μάθαμε από την κρίση. protagon.gr/?p=22105000000
#κατωτατος_μισθος
Acentauri1974 🇬🇷 🇨🇾 retweeted
Το 2025 στην πρώτη δημοτικού θα φοιτήσουν τον Σεπτέμβρη που έρχεται 60.000 παιδιά με ελληνική ιθαγένεια και 9.000 με αλλοδαπή ιθαγένεια.
Αν πάμε το 2010 η αντίστοιχη τα αντίστοιχα νούμερα ξέρετε ποια ήταν; 100.000 παιδιά με ελληνική ιθαγένεια και 15.000 με αλλοδαπή ιθαγένεια.
Εξαφανιζόμαστε και η κυβέρνηση κοιτάει πως θα δώσει 50€ παραπάνω από την τσέπη των επιχειρηματιών.






























