kasıma şule hanımcığımla başladık. 2022’de alıp iki defa okumaya niyetlendiğim, fakat bir türlü nasip olmayan o kitabı şimdi âdeta içinde yaşıyormuşçasına okuyorum. bazı şeyler yalnızca istemekle değil, vakti gelince nasip oluyormuş hakikaten. her şeyin bir vakti, her nasibin ise bir zamanı varmış..
e s y â n retweeted
Hicret etmek lazım…
Kalbi yorandan, ruhu daraltandan, huzuru çalandan, kıymet bilmeyenden,
sevgiyi yük edenden, varlığıyla yalnız hissettirenden…
Bazen bir insandan, bazen bir hatıradan,
bazen de insanın kendi içindeki bitmek bilmeyen beklentilerinden…
Kırmadan, dökmeden, kimseye kin beslemeden, sessizce ve incitmeden…
Ve bazen en güzel hicret, insanın huzur bulamadığı yerden, huzurunu kaybetmeden gidebilmesidir !
her şeyin hemen gerçekleşmesini istiyoruz. beklemek yorucu, belirsizlik yıpratıcı, mücadele ise ağır gelir gönlümüze. fakat bazı güzellikler vardır ki onlara kavuşmadan önce insanın gönlünün olgunlaşması, bakışının derinleşmesi ve sabrının güçlenmesi gerekir. belki de geciken şey, bizim için henüz hazır olmadığımız bir nimettir. belki de Rabbimiz, bize yalnızca istediğimizi vermek değil, o nimeti taşıyabilecek bir gönül de kazandırmak istiyordur. her gecenin sabahı, her kışın baharı vardır. fakat bahar, kışın varlığını inkâr ederek gelmez; onun ardından, onun içinden doğar. insan da bazen en güzel hâline en zor zamanlarından geçerek ulaşır.
geçen hafta Zehra annemizin ardından hayırla yâd ederken Abdullah hocamızın kelâmından şu güzel hitaplar dökülüvermişti:
“üstadımız çok büyük bir cömertlik gösterdi. teyzelerini çok severdi, teyzeleri de onu çok severdi. bir de babam da orada, oraya gelen giden çok olur… Zehra’yı da oraya defnedelim buyurdular. aile kabristanlığıydı orası, ben diyemezdim.. çok nasipliymiş Zehra ablanız. biz de onun o taraflarına gıpta ettik sonra. hayattayken pek anlayamıyorduk belki nasibinin bu kadar bol olduğunu…”
güzelliklerle yaşayınca insan, vefâtının ardından bile ikramlar devam ediyor, demiştim içimden o an. şimdi de Kemalettin hocamızın vuslat haberini aldık. yer, zaman, kişiler farklı ama ikramlar yine aynı şekilde devam ediyor. Hüdayi Hazretlerinin haziresine defnedilecekmiş mübarek.. ne güzel nasipler, ne güzel ikramlar.. insan duyunca hem hayret ediyor hem de gönlünden bir âh çekerek gıpta ediyor. bütün bunları düşününce insan kendi hâline dönüp bakmadan da edemiyor. bizim nasibimiz ne olacak? biz nasıl bir sonla huzuruna varacağız? ardımızdan kimler, hangi duygularla bahsedecek? daha da önemlisi, Rabbimizin huzuruna vardığımızda bizi neler karşılayacak? öyle ya, insan başkalarının nasiplerine gıpta ederken kendi âkıbetini de düşünmeli diyorum kendimce.. sonra dönüp hocamın "nasiplerde biraz istihkaklı oluyor" sözüne takılıveriyor aklım.. zira ne amelimize güvenebiliyoruz ne de kendimizde bir hak görebiliyoruz.
Rabbim bizleri de rahmetine ve ikramına lâyık kullarından eylesin. gıpta ettiğimiz bu güzel nasiplerden bizlere de ihsan eylesin. bizlere de hayırlı bir ömür, güzel bir hâl, hayırla yâd edilecek bir hatıra ve razı olacağı bir son nasip eylesin. sevdiği kullarının muhabbetinden, onların güzel hâllerinden ve dualarından bizleri de mahrum bırakmasın. gönüllerimizde onların güzelliklerine duyduğumuz gıptayı, kendimizi ıslah etmeye vesile kılsın. bizleri de dünyadan ayrıldığımızda ikramların devam ettiği kullarından eylesin. ardımızda bıraktığımız hayırlar bizlere rahmet olsun, gönüllerde bıraktığımız güzellikler duaya dönüşsün. yaşarken kıymet bilmeyi, sevmeyi, sevilmeye lâyık olmayı; giderken de rızasına ve rahmetine mazhar olmayı nasip eylesin..
hayatında neler olup bittiğini anlayamadığın zaman, sadece gözlerini kapat, derin bir nefes al ve kalbinden de ki. Allah' ım! kendimi Sana teslim ettim. işimi Sana havale ettim. Senden korkarak aynı zamanda Sana karşı ümitvâr olarak Sana sırtımı dayadım.
Allah'ım, Senin "ol" demenin dışında karınca bile yerinden kımıldamaz. bana yardım et.
dün abdullah hocamızın iştirak etmiş olduğum üç ayrı sohbetinin gündemi de ölümdü. "herkes son nefesine kadar Kur’ânı Kerimin talebesi kızım" buyurdular. ölüm yer, zaman, yaş dinlemiyor dedik ardından.. ve bir kez daha anladık ki ölüm, insana ne kadar yakın olduğunu hatırlatmak için bazen bir ömrün sonunu beklemiyor. on dört yaşındaki bir hafızın ardından da aynı hakikati fısıldıyor, yıllarını yaşamış bir büyüğümüzün ardından da.. Rabbim son nefesimize kadar Kur’ân’ın talebesi olabilmeyi ve son nefesimizi imanla verenlerden olabilmeyi nasip eylesin. başka ne isteriz ki şu cihânda..
Allah samimiyetle gayret eden, iyiliği yaşatmaya çalışan ve gerektiğinde hakkı söylemekten çekinmeyen herkesten razı olsun. Bizlere de duyduklarımızla değil, araştırdıklarımızla; önyargılarımızla değil, vicdanımızla hüküm vermeyi nasip etsin.
