เพราะการ "ไม่มีอะไรจะเล่า" แล้ว คือสัญญาณของ disconnection และจากใจเลยนะ เราว่า disconnection เป็นจุดเริ่มต้นของแทบทุกปัญหาในความสัมพันธ์เลย เพราะพอไม่ได้รู้สึก connect กันแล้ว เราก็อาจเริ่มมองกันเป็นคนอื่น ค่อยๆ เลิกรู้สึกว่าอีกคนเป็นส่วนนึงในชีวิตเราเหมือนเดิม นอกใจกันได้ เพราะไม่มีความรู้สึกผูกพันมารั้งไว้ ไม่ให้เกียรติกันได้ ลืมเรื่องสำคัญของอีกคนได้ ลืมนึกถึงอีกคนก่อนจะตัดสินใจอะไรได้ เพราะไม่ได้รู้สึกว่าเขาเป็นคนของเราอีกแล้ว ไม่ได้รู้สึกว่าเราเป็นทีมเดียวกัน ไม่ได้รู้สึกว่าเขาเป็นคนที่เราต้องปกป้อง ต้องคำนึงถึงความรู้สึกของเขา หรือเป็นคนที่เราอยากให้ความสำคัญเป็นอันดับต้นๆ อีกต่อไปแล้ว เพราะพอเราห่างกัน สิ่งที่ค่อยๆ หายไป คือจุดเชื่อมโยงระหว่างการกระทำของเรา กับความรู้สึกของเขา... ไม่ได้หมายความว่าทุกปัญหาต้องเกิดจาก disconnection เพียงอย่างเดียว หรือทุกคนที่รู้สึกห่างเหินจะต้องหันมาทำร้ายกัน แต่เราคิดว่าการสูญเสียความรู้สึกใกล้ชิดกันไป มันทำให้ความใส่ใจและความรู้สึกที่จะอยากรักษาความสัมพันธ์นั้นไว้มันค่อยๆ ลดลงตามไปด้วย และบางทีสัญญาณว่าเราเริ่มห่างกัน มันไม่ใช่ว่าวันนึงเราลุกขึ้นมาทะเลาะกันใหญ่โตหรอก แต่มันคือความเงียบระหว่างกันนี่แหละ การที่เราไม่ค่อยอยากรู้แล้วว่าวันนี้เขาเจออะไรมาบ้าง ไม่ได้ตั้งตารอฟังเรื่องราวของเขาเหมือนเมื่อก่อน เราเองก็ไม่รู้สึกอยากเล่าอะไรให้เขาฟังอีกแล้ว แล้ว connection มันหน้าตาเป็นยังไง? มันไม่ได้หมายความว่าเราต้องมีเรื่องสำคัญให้คุยกันตลอดเวลา หรือต้อง deep talk กันทุกวัน แต่มันคือการที่เราอยากเล่าว่าวันนี้กินอะไรมา เจอเรื่องตลกอะไร หรือมีเรื่องเล็กๆ อะไรที่ทำให้เราดีใจ หรือเรื่องเล็กๆที่อยากปรึกษา เพราะเราอยากให้เขารับรู้เรื่องราวในชีวิตเรา และเราก็อยากรับรู้เรื่องราวในชีวิตเขาเหมือนกัน ต่อให้เป็นเรื่องธรรมดาแค่ไหน เราก็ยังอยากฟัง เรายังยิ้มไปกับเรื่องที่เขาเล่า และยังรู้สึกว่าการได้แบ่งปันเรื่องเล็กๆ เหล่านี้ให้กันฟังเป็นเรื่องพิเศษระหว่างเรา เพราะการที่เราอยากเล่าเรื่องเล็กๆ ในแต่ละวันให้ใครสักคนฟัง คือการที่เราอยากมีเขาอยู่ในปัจจุบันของเรา และการที่เราอยากแบ่งปันความฝันและตัวตนของเราให้เขารู้จัก ก็คือการที่เราอยากมีเขาอยู่ในอนาคตของเราด้วยเหมือนกัน