Real Madryt skonstruował kadrę z myślą, że napastnicy będą atakowali, pomocnicy biegali, a obrońcy bronili i da to puchary. Jak się okazuje, futbol jest jednak trochę bardziej skomplikowany

W ostatnich dwóch latach nasz duet wymarzonych napastników nie potrafił udowodnić, że mogą wspólnie zagrać dwa dobre mecze z rzędu. Obskakiwaliśmy od dobrych drużyn łomot za łomotem i nic nie wygraliśmy. Ani nie potrafili razem bronić (robili to na tak żałosnym poziomie, że w kluczowych meczach LM nawet nie próbowaliśmy wychodzić wysoko tylko z automatu cofaliśmy się na 30 metr), ani nie potrafili razem atakować (ich najlepsze akcje to całkowity indywidualizm, konstruktywnych i dwójkowych wymian jak na lekarstwo). Jak już jeden łapał super formę, to drugiego albo akurat nie było (totalny przypadek), albo akurat kompletnie zasysał. Ogólnie rzecz ujmując - zazwyczaj odczucia były takie, że trudno sobie wyobrazić, by boiskowej chemii między nimi mogło być mniej Co więc robimy, gdy mamy najlepszą możliwą okazję, by poszukać czegoś nowego, bo jednemu z nich wygasa kontrakt i wzbudza zainteresowanie na rynku? Spoceni przebijamy ofertę za ofertą, licząc, że w trzecim sezonie coś przeskoczy i chłopaki stworzą super duet prowadzący nas do sukcesów. Że transfery obrońców spowodują, że Vinicius i Mbappe nie będą sobie przeszkadzać wzajemnie na boisku. No okej, może tak będzie. Ale ja w tym nie widzę żadnego racjonalnego planu i konstruktywnej oceny ostatnich dwóch lat